Appropriatie als identiteitsfraude

Er zijn mensen die zich -uit solidariteit- met een minderheidsgroep identificeren. Ze nemen van die minderheidsgroep de manier van spreken en redeneren over en kleden, kappen en gedragen zich als één van hen. Dat is psychologisch te begrijpen vanuit een behoefte aan erkenning en doet soms denken aan het Stockholm Syndroom. De veréénzelviging wordt pathologisch als het gaat om egotripperij –om aandachttrekkerij- of als het gaat om een puberale verloochening van de eigen cultuur.

Social Justice Warriors zijn tegen appropriatie: het je toe-eigenen van elementen van de cultuur van een onderdrukte minderheid. Ze zijn dus bijv. tegen witte sympathisanten met dreadlocks, omdat die daarmee suggereren dat het leed van de Rastafari hun leed is. Nu spreken Warriors sowieso algauw denigrerend over hun ondersteuners als “Whitey Helpers”, daarmee in eigen kring een Wij en Zij creërend. Wat sociologisch nogal interessant is, want geen strijd is gewonnen zonder hulp van buiten.

De these van de SJW is: Ons leed is uniek en niet invoelbaar voor witten, belast als ze zijn door racistische vooroordelen. Het getuigt van disrespect en van blanke arrogantie om zich een nieuwe identiteit aan te willen meten.

De these vertaald naar de witte wereld en geconcretiseerd: Een neger uit Windhoek kan én mag geen Bach spelen, omdat hij daarmee de gevoelens van de Duitse minderheid kwetst, die het daar immers ook moeilijk* hebben. Volgens de logica van de SJW is ook dit appropriatie en wel van en door het zwarte soort en dus af te keuren. Niemand voelt dat zo. Maar we trekken wel een wenkbrauw op, gaan gewoon niet naar het concert of prijzen de pianist de hemel in. Allemaal tekenen van ongemak, omdat ook wij ten diepste vinden dat appropriatie niet gepast is: Je pronkt niet met anderman’s veren. Het voelt toch alsof je iets wordt afgepakt ook al behoor je niet tot een culturele minderheid.

De warriors zullen de tekenen van ongemak ongetwijfeld duiden als uitingen van witte suprematie.

*Ik veronderstel dat.

rkh, 11-08-2019

No Pigs, over moralisme in de politiek

Een verwijt van Links is dat Rechts polariseert, dat Rechts bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet. Daarbij wordt vergeten dat de strijd om de macht de essentie van politiek is. Zonder strijd tussen bijv. Kapitaal en Arbeid zou er geen Sociaaldemocratie zijn. Wie een ander polarisatie verwijt depolitiseert en maakt van de competitie tussen maatschappij- en toekomstvisies een strijd tussen Goed en Kwaad. Moralisme dus i.p.v. politiek of beter gezegd: met het opgeheven vingertje politiek bedrijven met als werkelijk doel de oppositie klein te krijgen.

Zo wordt gezegd: “Gij zult niet instrumentaliseren”. Wie bijv. de zwembad-terreur van jongeren met een migratie-achtergrond aankaart, krijgt het verwijt dit thema te misbruiken voor eigen politiek gewin. Alsof dit dingen naar de kiezersgunst op zich moreel verwerpelijk is en niet de corebusiness van elke partij is. En dat vindt men dan ook helemaal niet, want tegen het gebruik van “Alan Kurdi” en “Fukushima” heeft Links geen enkel bezwaar, integendeel zelfs. Hierbij gaat Links bij het werven voor hun Idealen letterlijk over lijken*.

Zo wordt gezegd: “Gij zult niet generaliseren”. In Freiburg wordt een studente verkracht en vermoord. Merkel’s reactie: “Kein Generalverdacht”. Met dit mantra vermaant ze het Volk, maar gaat aan het eigenlijke probleem –namelijk dat dit geval geen incident is- voorbij.

Waarbij nog opgemerkt dat Merkel hier zelf generaliseert. Ze gaat er namelijk vanuit dat het Volk er verkeerde gedachten op nahoudt.

En zo wordt gezegd: “Gij zult niet simplificeren”. Alsof Links tegen eenvoudige oplossingen is. Quod non. Het besluit van Harbers bijv. om zijn discretionaire bevoegdheid te gebruiken inzake  de Armeense kinderen Howick & Lily werd alom verwelkomt. Als dat geen “gemakkelijke oplossing” is!

*Voor het gemak worden slachtoffers van de tsunami maar meegeteld, hoewel er geen doden zijn te betreuren vanwege straling.

rkh, 31-07-2019

De libra en de geldpolitiek

De taak van de monetaire autoriteit is: de geldhoeveelheid in een bepaald geografisch gebied in de gaten houden en zo nodig interveniëren. Mark Zuckerberg en de zijnen zeggen geen geldpolitiek te willen bedrijven, maar met en door de invoering van de crypto-munt Libra neemt de geldhoeveelheid wel degelijk toe. Ik kan mij dat niet anders voorstellen en we zouden dat niet moeten willen.

Wanneer op een festival bezoekers euro’s inruilen voor plastic munten dan gebeurt er niets bijzonders. Na afloop ruilt de patatboer zijn munten gewoon in voor euro’s en de organisatie vernietigt de plastic munten.

Maar wat –gedachtenexperiment- als de munten niet vernietigd worden?

Geld krijg je (normaliter) voor het leveren van een dienst of product. Geld is in wezen een schuldbekentenis, die je recht geeft op een tegenprestatie, bijv. dat iemand je een kop koffie geeft. (En vervolgens geven de verdiende euro’s de koffieschenker weer recht op een tegenprestatie.)

Op festivals wordt er voor het gemak een plastic munt tussengeschoven. Niets aan de hand. Maar is de plastic munt ook buiten het festival betaalmiddel dan is er sprake van een wonderbaarlijke vermenigvuldiging, dat geld uit het niets wordt gecreëerd.Want niet alleen de plastic munten vertegenwoordigen een recht op producten en diensten, maar ook de euro’s die voor die munten zijn neergelegd geven (uiteraard) de organisatie aanspraak op diensten en producten.

Kortom, wordt de plastic munt –naast de euro- een algemeen aanvaard betaalmiddel dan neemt de geldhoeveelheid toe. De plastic munt is hier het analogon van de Libra.

rkh, 17-07-2019

RSA en de getaltheorie

13 uur is 1 uur en 23 uur is 11 uur. 1 en 11 zijn de respectievelijke resten bij deling door 12. Notatie: 13 mod 12=1 of 13≈1 (mod 12), omdat 13 = 1*12 + 1. Dus ook geldt: 37≈1 en 13≈37 (mod 12). Het oneindige wordt a.h.w. afgebeeld op het eindige.

Algemeen: g₁≈g₂ (mod n) als –gegeven g₁, g₂, n en c- er getallen k₁ en k₂ te vinden zijn, zodat g₁=k₁*n + c en g₂=k₂*n + c, waarbij g₁, g₂, k₁, k₂, n en c gehele getallen zijn met n>0 en 0 ≤c˂ n.

Bij de RSA-cryptografie wordt een getal g geëncrypt en dat levert getal c op. De formule is: c≈g^e (mod n). e en n vormen te samen de public key en n is het product van twee zeer grote priemgetallen. Het product bestaat uit meer dan 200 cijfers.

De inverse is: g≈c^d (mod n). Waarbij d en n te samen de private key vormen.

Te bewijzen is: c^d≈(g^e)^d≈g (mod n).

Het getal g uit G={1,2,3,4,6,8,9,11 …. 29,31,32,33,34} heeft als kenmerken: 0˂g˂35 en niet zijnde het priemgetal 5 of 7 of een veelvoud daarvan. De verzameling van getallen is een gesloten multiplicatieve groep:

Als g₁, g₂ ꜫ G dan ook (g_1*g₂)mod 35ꜫG. (ꜫ uitspreken als “element van”).

Er is een eenheidselement nl. 1 met g*1= g.

Als g₁ꜫ G dan is er een inverse g₂ꜫ G met (g_1*g₂)mod 35=1.

(Zo is de inverse van 11 16, omdat (11*16) mod 35=1. Dus niet 1/11, want breuken kennen we in Modulo-rekenen niet.)

(g_1*g₂)mod 35=(g_2*g₁)mod 35, wat G tot Abelse groep maakt.

De groep G bestaat uit 24 getallen, omdat (5-1)*(7-1)=24. Algemeen: φ(n)=(p-1)*(q-1). Waarbij n het product is van de priemgetallen p en q, dus φ(35)=24.

not (g₁ ≈ g₂) => not (g₁*g ≈ g₂*g), omdat (g₁*g ≈ g₂*g)=> (g₁ ≈ g₂).

Dus vermenigvuldig je bijv. de getallen 4 en 29 met 3 dan verschillen ook de resultaten (4*3 mod 35=12 en 29*3 mod 35= 17). En 34 heeft weer een ander resultaat etc.

g^φ(n) ≈1 (mod n). Dus bijv. 11²⁴ ≈1 (mod 35).

De e van g^e mag geen deler –buiten 1- gemeen hebben met φ(n). De verhouding tussen de exponenten e & d is gedefinieerd als: (e*d)mod φ(n)= 1. Hierin zit de inversie.

Met deze stellingen en definities is te bewijzen: g = ^(e) => c = ^(d) => g. Maar het bewijs geldt alleen als g niet het priemgetal p of q is, noch een veelvoud daarvan. Maar dat is ook weer op te lossen. En bij zeer grote priemtallen nadert (p-1)*(q-1)/(p*q) 1, dus de kans dat je een “verkeerd” getal hebt is ongeveer 0.

Nu is natuurlijk hier niets bewezen en weinig toegelicht. Wat ik heb willen laten zien, is hoe dit soort cryptografie geworteld is in de wiskunde i.c. getaltheorie.

De profundis.

rkh, 14-07-2019
                                                                                                            

                                                                                                        

Over honden en katten

Zelfs wanneer bij een geweldsincident de etniciteit van de dader(s) volkomen duidelijk is en dit als feit wordt gemeld dan zijn er altijd wel mensen die deze melding van afkomst afkeuren. De formele redenering daarachter is: Het maakt niet uit of je door de hond of door de kat gebeten wordt. Je bent gebeten, daar gaat het om! En dat is natuurlijk ook zo, want een slachtoffer zal het worst zijn welk mensensoort hem of haar in elkaar heeft geslagen of heeft verkracht. Deze banale waarheid geeft de redenering kracht, maar geldt alleen voor het MOMENT.

Mensen van gezond verstand willen toch wel graag weten –met het oog op de TOEKOMST van zichzelf en die van hun kinderen- bij welke hondenrassen en kattenrassen het oppassen geblazen is. Die behoefte is evolutionair bepaald en rationeel bovendien. Onder de veronderstelling natuurlijk dat agressie niet gelijk is verdeeld.

Journalisten daarentegen zijn –als journalist- gehouden aan de Code van Bordeaux*, d.w.z. enerzijds eerbied hebben voor de waarheid en de mensen vertellen waar ze recht op hebben en anderzijds actief discriminatie voorkomen en liever zelf geen “discriminatie verspreiden”**. De tweede eis leidt tot politiekcorrecte verkramping, waardoor de zogenaamde kwaliteitsmedia zichzelf belachelijk maken en onherroepelijk aan gezag inboeten.

*In 1954 heeft de Internationale Federatie van Journalisten de Code van Bordeaux opgesteld. In 1986 is daaraan toegevoegd: “De journalist zal zich bewust zijn van het gevaar van door media verspreide discriminatie, en zal al het mogelijke doen om discriminatie te voorkomen, gebaseerd op, o.a., ras, sekse, seksuele geaardheid, taal, godsdienst, politieke of andere meningen en nationale of sociale afkomst”.

**Hoe zouden media trouwens discriminatie kunnen verspreiden? Je kunt leugens en geruchten verspreiden, maar dan moet je wel zelf liegen en roddelen. Dus wie discriminatie verspreidt, moet op zijn minst zelf discrimineren. Discrimineren is een werkwoord: je handelt. Dus je moet je voorstellen dat de TV op zwart gaat als een neger kijkt en dat de krant niet bij Joden wordt bezorgd. Zoiets.

               

rkh, 30-05-2019

Absoluut ongelijk

In de nasleep van de affaire Harbers wordt een migratieonderzoeker geciteerd: “Als je de criminaliteitscijfers vergelijkt met autochtone jonge mannen in dezelfde sociaal-economische positie, dan zie je dat asielzoekers over het algemeen niet vaker betrokken zijn bij misdaad” (Volkskrant, Ten eerste, 22 mei). De onder criminologen gebruikelijke wijze van (klein) redeneren. Het is er één van “nix aan de handa” (Reve).

Methodologisch zal er van alles zijn aan te merken op de onderzoeken. Want wie is bijv. autochtoon? Ik beperk mij tot twee kanttekeningen.

Ten eerste: Aan de relatieve criminaliteitscijfers heb je als gewone burger niets. Wat schiet je er mee op te weten dat het percentage criminele asielzoekers vergelijkbaar is met die van autochtone, gelet op sexe, leeftijd en sociaaleconomische positie? Ga dat maar de inwoners van Ter Apel met hun AZC vertellen. Die mensen hebben concreet te maken met absolute aantallen, niet met relatieve.

Ten tweede: Er is sprake van ideologische bevangenheid. Want hoe waarschijnlijk is het, dat de criminaliteit onder vergelijkbare, maar ook van elkaar verschillende groepen even groot is? Alsof cultuur en temperament er niet toe doen, alsof mensen gelijk zijn.

rkh, 22-05-2019

Christchurch, Nieuw-Zeeland

In Christchurch zijn biddende Moslims door een blanke fascist neergeschoten. Dat is weerzinwekkend en op geen enkele manier goed te praten.

Maar wat daar verder over te zeggen?

Volgens de Volkskrant van 16/3 toont deze actie het failliet van het ideaal van “een monoculturele, ‘blanke’ samenleving”.“’Christchurch’ laat zien hoe gevaarlijk de fantasie van een ‘blanke’ samenleving is”. Dit statement is extra uitgelicht. Het hoofdcommentaar eindigt met: “Illusies over een terugkeer naar een ‘blank vaderland’ leiden slechts tot geweld”.

Maar je kunt met evenveel recht het omgekeerde beweren, namelijk dat de illusie van een multi-etnische samenleving tot ontwrichting en geweld leidt. Daar zijn voldoende voorbeelden van. Dat is het gelijk van Stef Blok, de oude.

rkh, 17-03-2019

Masochisme in de politiek

In 2005 zijn in Berlijn ter herinnering aan de Holocaust 2711 betonblokken geplaatst. In 2017 sprak Björn Höcke van de AFD in een rede over dit Holocaust-monument –in het hart van de hoofdstad van Duitsland- als een “Denkmal der Schande” (en zoals een goed redenaar betaamt niet zonder ambiguïteit). De reacties waren niet mals, waarbij ongetwijfeld onder de dekmantel van moraliteit ook veel politiek werd bedreven.

Ik voorspel dat steeds meer Duitsers zich zullen keren tegen de herinneringscultuur van mea culpa, mea maxima culpa. Niet dat ze en masse de Holocaust zullen ontkennen (wat sommigen doen, sommigen waarschijnlijk van de weeromstuit), maar ze zijn het gewoon beu om telkens weer er aan herinnerd te worden hoe slecht Duitsers eigenlijk zijn of beter gezegd: hoe fout de foute Duitsers waren en zijn. Deze (zelf)kastijding en polarisatie bijgevolg houdt geen volk uit. Dus ook WOII wordt Geschiedenis*. Dat ligt in de aard der dingen.

Daarbij komt dat Duitsland door het frame van “Dunkeldeutschland” in leven te houden zich chantabel maakt en dat voelen de Duitsers in hun portemonnee. Duitsland als “Zahlmeister Europas”. Zo kregen de Grieken miljarden toegeschoven, hoewel ze Merkel in hun media als nazi afbeeldden. Ook de Polen en Turken laten van zich horen zonder onderscheid te maken tussen goede Duitsers en foute Duitsers. Voor het buitenland zijn helaas alle Duitsers gelijk. Met openlijke vernederingen en exploitatie (“Deutschland wird zur Kasse gebeten”) kan een volk niet leven en ook daarom zal WOII als moreel ijkpunt verdwijnen.

p.s.: Het is vreemd dat “Nie wieder Krieg” (op google 256.000 treffers) vertaald wordt als “Nooit meer oorlog” (56.600) en niet als “Nooit weer oorlog” (1.390).

*De oude Le Pen had het over “voetnoten in de geschiedenis”. Gauland van de AFD deed de zwartste periode in de Duitse geschiedenis af als “Vogelschiss”. Hoe weinig empathisch en dom kun je zijn!

rkh, 06-03-2019

Het open riool als frame

Een gelukt frame bepaalt niet alleen je kijk op de wereld, maar zet ook aan tot navenant handelen of dwingt in ieder geval tot stellingname. Twitter framen als “open riool” is een goed voorbeeld van succesvol framen. Veel redacties hebben hun conclusie getrokken en hebben de eigen online-kanalen dichtgegooid.

Ik vind dat jammer, omdat zo ook veel informatie verloren gaat. Voor mij, maar ook voor betrokkenen. Je kunt nu zeggen: “We hebben toch twitter?!”. Maar niet elk artikel of uitzending is onder een hashtag te vangen.

Willen we de kanalen open krijgen dan moeten we bij het frame aanvangen.

Ontkennen van de problematiek helpt niet en relativeren ook niet. Je kunt wel zeggen dat Nadia Moussaid (de vervangster van Jinek) op twitter alleen maar lof kreeg toegezwaaid, dus zonder één onvertogen woord. Maar met relativeren blijf je binnen het frame.

Je kunt tegenover het frame een andere frame zetten. Bijv.: “Politici en journalisten kunnen niet tegen kritiek”, “Geen betutteling en bevoogding”, “Laat duizend bloemen bloeien” (Mao) of “Je moet het kind niet met het badwater weggooien”. Het is het proberen waard.

Maar je kunt ook voorstellen moraliteit met techniek af te dwingen. Bijv. door alleen abonnées te laten reageren en alleen onder eigen naam. Of algemener: bij registratie één euro te laten overmaken via de bank, zodat er geen anonimiteit meer is. Dat reaguurders elkaar ophitsen, voorkom je door het publiceren van de reactie een poosje uit te stellen*.

Voor hun partners en kinderen vinden we ook wel wat.

*Een voorwaarde om iets van Wisdom of the Crowd te krijgen.

rkh, 27-02-2019

Overpeinzingen bij het open riool

Reacties van lezers of kijkers zijn voor mij vaak een bron van informatie, vreugde en vermaak. Vermaak of (toegegeven) soms leedvermaak, wanneer de reacties grappig of erger zijn. Vreugde, wanneer ik bevestigd word in mijn mening. Informatie, wanneer aanvullingen of nieuwe inzichten worden geboden. Op internet gelden de wetten van de Wisdom of the Crowd, zeker wanneer reacties niet meteen worden geplaatst en de reaguurder dus niet beïnvloed wordt door de mening van andere reaguurders.

Veel redacties laten tegenwoordig het online reageren op de eigen kanalen niet meer toe (bijv. Trouw) of mondjesmaat, als het onderwerp “geschikt” is (bijv. Spiegel-online). Dat is bevoogdend t.o.v. de eigen kijker of lezers; alsof het kleine kinderen zijn. Het is generaliserend, omdat de goeden moeten boeten voor de zonden van anderen. En het is ook dom, omdat men zo terugkoppeling mist.

Gelukkig is er twitter. Tegenwoordig geframed als “open riool”. Maar waarom vooronderstellen dat de kijker van Buitenhof of de lezer van Trouw een tokkie is? Mij lijkt dat onwaarschijnlijk en een zuiver staaltje van “Publikumsbeschimpfung”.

Redacties gebruiken “open riool” als argument voor hun beslissing de kanalen te sluiten, maar dat is dus een kulargument. De ware reden is, dat journalisten niet tegen kritiek kunnen.

Slachtoffer van deze kritiekloosheid zijn de mensen die online willen reageren op een artikel of uitzending waarvoor geen #hashtag is.

n.b.: Ik zit zelf niet op twitter.

rkh, 11-02-2019

Een digitale handtekening zonder Autoriteit

Een private key genereert een public key. Dat is een volledig deterministisch proces, maar zonder dat er (in praktijk) een weg terug is.

Met de private key zet ik onder een document -bijv. een betalingsopdracht- een zgn. digitale handtekening*. Anderen kunnen daarna met mijn public key verifiëren of ik het ben die de handtekening heeft gezet én of er niet met de tekst is geknoeid (want in de handtekening is de hash** van de tekst meegenomen). Maar dan moet wel zeker zijn dat ik bij die public key hoor: dat ik ben wie ik zeg te zijn.

Alleen een onafhankelijk instituut (Certification Authority) met een PKI (Public Key Infrastructure) kan dat garanderen na onderzoek van mijn geloofsbrieven. Alleen zo kan ontdekt worden dat iemand valselijk onder mijn naam zijn handtekening heeft gezet.

De wereld van de blockchain denkt het zonder autoriteit en instituties te kunnen. Dat is deels ideologie, deels gebaseerd op een vals bewustzijn van de kosten (alsof transacties gratis zijn). Maar een vervelende consequentie is wel, dat als je je private key kwijt bent je ook je cryptomunten kwijt bent. Je hebt dan nog wel je public key, maar hoe te bewijzen dat die bij jou hoort en dat die cryptomunten dus van jou zijn? Er is immers geen weg terug.

Ook bij diefstal of bij het kopiëren van de private key door anderen, heb je geen poot om op te staan. Dus centraal gezag is zo gek nog niet. Nog onlangs gingen beleggers in cryptomunten voor miljoenen het schip in, omdat de eigenaar van het beleggingshuis geheel onverwachts met (de versleutelde) private key en al het graf in ging.

*De formule bij RSA: c=g^d mod n. n is het product van 2 zeer grote priemgetallen, n & d is de private key, g is de hash en c is het gecrypte resultaat. Dus de digitale handtekening is een getal of daarop terug te voeren.

Bij (EC)DSA bestaat de handtekening uit 2 getallen, opgeslagen in een apart document.

** Een hash is een controle getal, uniek voor die tekst.

rkh, 08-2-2019

AES: Hoe uit determinisme chaos wordt

Elke taal heeft bepaalde kenmerken. Sommige letters komen meer voor dan andere letters. Bepaalde combinaties van tekens komen niet voor, weinig voor of juist vaak voor. Kortom, elke taal heeft zo zijn eigen statistische wetmatigheden.

Een goed geëncrypte tekst (cipher text) daarentegen laat chaos zien. De eerste letter ‘a’ van de oorspronkelijk tekst is bijv. vervangen door ‘Z’ en de tweede letter ‘a’ door ‘%’. Voor de substitutie staan 256 karakters ter beschikking. In ieder geval: de confusion (Shannon) moet maximaal zijn.

In de symmetrische cryptografie gebruik je één-en-de-zelfde sleutel om te encrypten en te decrypten (en dus ook hetzelfde wachtwoord). Het volgende laat zien hoe dat op byte-niveau gaat:

origineel                        01011100                                 92

sleutel                           00101011                                 43

geheim                         01110111                                135

sleutel                           00101011                                 43            

origineel                        01011100                                 92

Bij de bit-presentatie wordt 2 keer XOR* gebruikt. Bij de ASCII-waarden wordt voor encryptie opgeteld en voor decryptie afgetrokken**.

Bij AES (Advanced Encryption Standard) bestaat de sleutel (blockcipher) uit 16 bytes. Het proces gaat als volgt: de sleutel wordt berekend, de eerst volgende 16 bytes van de (geheime) tekst worden versleuteld resp. ontsleuteld, er wordt een nieuwe sleutel gegenereerd, de volgende 16 bytes….. En zo schuiven we door de originele tekst of de geheime tekst.

De input voor de sleutel is:

1.      Het (geheime) wachtwoord (hooguit 16 bytes).

2.      De tijd in secondes en millisecondes, gemeten vanaf 1 jan. 1970 en een random getal. Het betekent wel, dat als je een tekst 2 keer encrypt de resultaten zeer verschillend zijn. Deze data (nonce) zijn niet geheim. Ze staan leesbaar bovenaan in het document met de geheime tekst. Bij het ontcijferen worden deze data eerst ingelezen.

3.      Het bloknummer***. Het eerste ‘blok’ –een stukje tekst van 16 bytes- heeft nummer 0, het tweede 1 etc. Zelfs een verschil van 1 bit levert al (ceteris paribus) een heel andere sleutel op! Dat geldt trouwens ook voor de kleinste verandering in het wachtwoord. Daarmee is aan de eis van diffusion (Shannon) voldaan.

Per aangemaakte sleutel gebeurt veel: er wordt geroteerd, geschoven en gemixt, er wordt gesubstitueerd (m.b.v. de look-up table van S-box) en er wordt veel gewerkt met XOR. Een volledig deterministisch proces dus. Maar kun je dan ook terugredeneren en bij het wachtwoord uitkomen? Praktisch onmogelijk, alleen al vanwege de vele XOR’s (ik kom op 1136 per sleutel). Wat gaat er bijv. aan een 1 vooraf? 1 XOR 0 of 0 XOR 1? En wat gaat er dan weer vooraf aan die nullen en énen?

*XOR=eXclusief or. Alleen 0 òf 1 en 1 òf 0 leveren 1 op.

**Levert optelling 300 op dan 256 ervan aftrekken en de rest nemen. 300 mod 256= 44 en bijv. -5 mod 256= 251  (-5= -1.256 + 251).

***Voor data (nonce) en bloknummers zijn 2x8 bytes gereserveerd. Dit totaal wordt het counterblock genoemd.

rkh, 24-12-2018

Nepnieuws

We lezen dat Brussel zich wapent tegen nepnieuws (VK, Ten Eerste 6/12). Dus aan Brussel de schone taak te bewijzen, dat het nieuws nep is én dat het nieuws echt nieuw is. Dat laatste lijkt mij een probleem.
Brussel wil vooroordelen bestrijden. Maar voor een bevooroordeeld persoon is nepnieuws nu juist geen nieuws. Hij weet het immers al!

rkh, 06-12-2018

Een hacker haalt de miner nooit in

Zo ongeveer om de 10 minuten wordt een blok aan de blockchain toegevoegd. Dit nieuwe blok bevat de hash van het laatste blok van de blockchain. In de hash van het nieuwe blok is dus de hash van het laatste blok van de blockchain verdisconteerd. Zo zijn de blokken aan elkaar geketend. Hash op hash.

Het berekenen van de hash van een blok is een kwestie van secondes, maar om de juiste hash te vinden heb je –naar mijn inschatting- momenteel zo 500 uur processortijd nodig. Men spreekt van een Proof of Work. Waarom is deze energie verslindende hindernis opgeworpen? Twee redenen.

De miner die wint krijgt 12.5 bitcoin. Gaat deze creatie van bitcoins te snel dan krijg je inflatie en werkt het systeem niet. Ten tweede: je moet het hackers moeilijk maken. Dat doe je dus met deze Proof of Work. Hackers moeten zich net als de miners inspannen.

Is de hacker bezig met het vinden van de nieuwe hash van het laatste blok van de blockchain (alleen zo kan hij sporen uitwissen) dan zijn miners alweer bezig met het creëren van een nieuw blok dat de niet-gecorrumpeerde hash van het laatste blok van de blockchain bevat.

Kortom, een hacker kan het nooit van de miners winnen. Althans, dit geldt in de wereld van bitcoins.

rkh, 01-12-2018

Hash256 (1)

Hoe te achterhalen of een gedigitaliseerd document authentiek is, dus tussentijds niet is gewijzigd? Wel, haal de tekst door een algoritme, dat aan een document een uniek controle­getal (oftewel: hash) toekent. Vergelijk dit getal met het getal dat aan het document is toegevoegd en eerder met hetzelfde algoritme is berekend. Dit laatste getal is geëncrypt en moet dus eerst m.b.v. de publieke sleutel worden gedecrypt. Zijn de getallen gelijk dan weet je vrijwel zeker dat er met het document niet is geknoeid. Dat is de gedachte.

Stel als controlegetal staan de getallen 0 t/m 31 ter beschikking. Stel dat de oorspronkelijke tekst controlegetal 0 heeft en stel dat een aanpassing van de tekst een versie oplevert met controlegetal 1, een tweede versie controlegetal 2 etc. Dat gaat dus bij 32 versies goed, tenminste als je een algoritme weet te vinden dat alle getallen gebruikt. Maar na de 32^ste wijziging/versie is de kans op 0 1 op 32. Dus na nog wat wijzigingen krijg je wel een versie met hetzelfde controlegetal als het origineel. Wat niet de bedoeling is. De range moet dus groot zijn.

Om de gedachten verder te bepalen: Stel ik maak een lijstje met A krijgt van mij €532,50, B krijgt €2000 etc. van in totaal 1000 cijfers (ik zie af van tekst). Je hebt 9 mogelijkheden om een cijfer te vervangen. Dus er zijn 9000 versies van dat lijstje met maar één wijziging. Dus geknoei met 1 cijfer van de 1000 cijfers kan ik –een goed algoritme is voorondersteld- met hooguit 4 cijfers ontdekken!

Bij meer geknoei lopen de getallen snel op. Wijzig je 2 cijfers dan zijn er al 40.459.500 mogelijke versies van de lijst [ (½.1000² - ½.1000).9²]. En bij 3 cijfers 121.135.743.000 [1/6(1000³ -3.1000² + 2.1000).9³]*. Dat kan natuurlijk niet zo doorgaan. Er moet een limiet zijn.

Hash256 -een veel gebruikt algoritme- laat de range van 0 tot 2²⁵⁶ lopen.

2²⁵⁶=(2¹⁰)²⁵.2⁶ ~ 6.10⁷⁶ met 2¹⁰=1024~10³. Het getal 6.10⁷⁶ is natuurlijk gigantisch groot. Maar alleen als het algoritme àlle controlegetallen gebruikt (en daarna pas gaat herhalen) én het document niet te groot is, kan aan elk van de biljoenen en biljoenen mogelijke versies van het origineel een uniek controlegetal worden toegekend. Een versie is per definitie het origineel met één of meer wijzigingen.

*Het volgende probleem moest worden opgelost. Wat is de totale som van

1

1 2
1 2 3
1 2 3 4
1 2 3 4 5
…
…
1 2 3 ……………..n ?

[Een fraaie verjaardagskraker].

rkh, 28-10-2018

Voor!

Wie vóór iets is, is vóór iets en niet tégen iets. Wie uit ‘voor iets zijn’ concludeert, dat de betreffende persoon dan wel tégen iets (anders) moet zijn, begaat een drogredenering. Wie voor de Beatles is, is immers niet automatisch tegen de Rolling Stones. En wie voor een bepaalde vrouw kiest, spreekt zich niet uit over andere vrouwen. Laat staan, dat hij iets tegen ze heeft.

Toch kom je deze redenering tegen. Wie zich uitspreekt vóór Volk en Vaderland, wordt er tegenwoordig algauw van verdacht tégen de moslim en de Islam te zijn. In de Duitse media wordt dan ook altijd gesproken over de “Islamfeindliche Pegida”, omdat de ‘P’ voor patriotisme staat. Dit diffamerend woordgebruik berust dus op een drogredenering, want uit wie vóór Volk en Vaderland is, volgt niet automatisch dat diegene dan tégen de Islam is. Zoals ook uit de keuze voor de naam ‘Volkskrant’ niets valt af te leiden wat betreft hun oordeel over de Islam.

Dat de logische fout niet als zodanig wordt onderkend, heeft er mee te maken dat Pegida OSM onsympathiek is en deze logische misser politiek mooi in ons straatje past. De MSM zijn hier dus politiek bezig. Zo zullen ze een pro-fiets partij niet (consequent) framen als anti-auto partij. Hier geldt dus wel vóór is vóór, omdat een pro-fiets partij ons soort mensen lief is.

rkh, 15-09-2018

Spreken in conjunctief

John F. Kennedy is vermoord (indicatief). Dat is de communis opinio. We kijken dan ook terecht vreemd op, wanneer iemand zegt: “Kennedy zou zijn vermoord”. Want wie hier spreekt in conjunctief, ontkent feiten of zaait op z’n minst twijfel.

De komst van vele vluchtelingen/immigranten heeft Duitsland ingrijpend veranderd en niet altijd ten goede. Politici zouden daarover eerlijk moeten zijn. Maar in plaats daarvan wordt mist verspreid of beter gezegd: wordt gelogen en bedrogen. De mensen worden voor dom gehouden.

Hun zorgen worden weliswaar benoemd, maar de legitimiteit van die zorgen wordt meteen ontkend of op z’n minst betwijfeld. Er wordt –over de hoofden van de bezorgde burgers heen- gehoond: “Asielzoekers zouden onze huizen en banen innemen” en “De onveiligheid zou toenemen”. Alsof burgers geen enkele grond voor klagen hebben. Alsof feiten en logica er niet toedoen.

rkh, 27-08-2018

Bij bitcoins speelt saldo geen rol

Op mijn bankrekening staan mutaties; wat er in de loop van de tijd bij is gekomen en af is gegaan. Ook is mijn saldo te zien en het vorige saldo en het voorvorige saldo etc. Een database-record bevat tenminste de velden: reknr, datum/tijd, omschr, bedrag, aard mutatie, van/naar en (nieuw) saldo. Niet de hele historie van af’s en bij’s is op de rekening terug te vinden. Dat is ook niet nodig, want het verleden is a.h.w. in het laatste saldo verdisconteerd.

Bekijk je de bitcoin-rekening dan wordt elke keer opnieuw het saldo (“balance”) berekend op basis van het verleden. Dus alles moet bewaard blijven en dat geldt voor alle transacties van alle rekeninghouders. Dat komt onnozel over en kost ook onnodig veel processortijd.

Op basis van dat saldo (dat altijd positief moet zijn!) is te bepalen of er voldoende geld is voor een overschrijving. Maar nee, bij elke overboeking moet ik aangeven welke “resources” ik wil gebruiken, bijv. mijn laatste aow en/of het geld van tante betje mits nog niet eerder besteed (“unspent”). Is mijn aow al eerder gebruikt dan is dat “hoger” in de database terug te vinden. Daar staat (als output) het volledige aow-bedrag met een terugverwijzing naar het transactie-blok en de precieze datum en tijd (op de seconde) waarop de binnenkomende aow is verwerkt.

Ook hier geldt weer dat telkens bepaald wordt wat spent en unspent is. Want dat in de database vastleggen is onmogelijk. Wanneer een blok (een verzameling transacties van meerdere personen) is gevalideerd en goed gekeurd, wordt dat blok a.h.w. verzegeld.

Bijzonder is ook, dat steeds de hele resource (bijv. het hele aow-bedrag) wordt gebruikt. Wat na betaling overblijft, wordt geboekt als change en is zo bron voor een volgende afschrijving.

Met duurzaamheid heeft dit alles niets te maken. Zoveel is mij duidelijk.

Zie voor de afwisseling ook: https://www.blockchain.com/explorer

rkh, 10-08-2018

Het keukentrapje als argument

Wanneer geweld dichtbij komt, is er altijd wel iemand die de ernst van dat geweld relativeert. Hetzij om gerust te stellen, hetzij om te de-escaleren, hetzij omwille van de Godsvrede, hetzij omdat die iemand als criminoloog is gevraagd.

Zo iemand zegt dan iets in de trant van “Er vallen in dit land jaarlijks meer doden door ondeugdelijke keukentrapjes dan door terreuraanslagen” of verwijst simpel naar het aantal verkeersdoden.

Zulke vergelijkingen gaan mank, omdat appels met peren worden vergeleken. Dat er in en om het huis meer doden vallen mag een feit zijn, maar dat feit heeft geen impact op de bevolking. Niemand slaapt er minder om. Omdat men zich in eigen huis over de keukentrap heer&meester waant en omdat men ervan uitgaat dat dit soort noodlot alleen anderen treft (een psychologisch beschermingsmechanisme).

Bij verkrachting op klaarlichte dag van een joggende vrouw of een terreuraanslag is de gemoedstoestand spiegelbeeldig. De eenvoudige burger wordt daar onzeker van, omdat deze geen heer&meester meer is over de situatie en omdat deze zich goed kan voorstellen het volgende slachtoffer te zijn dan wel dat zijn of haar kinderen dat zullen zijn. Een kans zegt immers –per definitie- niets over individuele gevallen, dus die mag je zelf invullen.

In de vergelijkingen gaat het over aantallen, waar het over impact zou moeten gaan.

De vraag blijft overigens staan wat uit zulke vergelijkingen volgt. Geen roadblocks op kerstmarkten (waarmee de autoriteiten zelf aangeven dat het gevaar reëel en dus de angst gegrond is)? Geen politiesurveillance in zwembaden?

rkh, 03-08-2018

Kans op kans

Idealiter is de kans om bij het dobbelen bijv. een zes te gooien 1/6 en is ook de kans op die kans 1/6. Maar in de echte wereld kan de kans op die kans daarvan afwijken, omdat de ideale dobbelsteen nu eenmaal niet bestaat. Dat de kansen gelijk zijn verdeeld, is een aanname.

Wanneer van een land bekend is, dat daar in een jaar op 100.000 inwoners één moord plaatsvindt dan is nog altijd de vraag wat dat voor mij persoonlijk betekent. Theoretisch is de kans, dat ik vermoord word dus 0.001%. Maar in praktijk kan de kans op die kans wel hoger liggen. Of lager natuurlijk. Afhankelijk van tot welke categorie ik behoor, bijv. die van “Jonge man (met migratie-achtergrond)” en dan nog is de vraag wat het voor mij betekent. Niet iedereen heeft een even grote kans.

De provocatieve vraag naar de kans op een kans verrast en dat is meegenomen. Maar is zo’n interventie niet klinkklare nonsens? Neen, omdat de vraag de criminologische abstracties confronteert met de praktijk van alle dag.

In Duitsland zijn de laatste 2-3 jaar verschillende malen joggers de bosjes ingetrokken en daar verkracht en/of vermoord*.  En dat op een bevolking van 80 miljoen. De kans verkracht en/of vermoord te worden, is dus ontzettend klein. Maar veel vrouwen zullen de kans op die onwaarschijnlijk kleine kans toch hoog inschatten en ook daarnaar handelen.

*De ARD deed het geval Freiburg af als regionaal nieuws en zweeg zolang als dat ging.

rkh, 30-07-2018