De mens is van nature niet altijd en overal geneigd het goede te doen en het kwade te laten. Wat in praktijk tot chaos leidt. In de loop van de geschiedenis is met veel geweld orde in die chaos gebracht.
Mijn stelling is, dat de parlementaire democratie nog altijd deze “oorlog van allen tegen allen” (Hobbes) laat zien, zij het meer groepsgewijs en in gestileerde vorm.
Voordeel van bovenstaande aannames is, dat aberraties gemakkelijker zijn te begrijpen dan wanneer van de goedheid van de mens wordt uitgegaan.
Er wordt hier eigenlijk niets nieuws gezegd. Zelden zal immers de redelijkheid van een voorstel als zodanig een ieder overtuigen. Want wat de één als redelijk voorkomt, is voor de ander onredelijk. In het merendeel van de gevallen geeft uitruil in onderhandelingen, de macht van het getal of van de straat de doorslag bij het maken van wet- en regelgeving.
En inderdaad zonder strijd komt niets groots tot stand.
Onder druk van de straat werd kraken legaal. Dat is het recht van de overwinnaar.
Eind jaren ’70 kregen gastarbeiders stemrecht op gemeentelijk niveau, ook als ze de Nederlandse nationaliteit niet hadden en de Nederlandse taal niet machtig waren. Gevolg van straatrumoer, acties van zaakwaarnemers, vrouwen in de overgang en slappe knieën van politici. Maar wat is en was de ratio achter deze regel?
Het plan voor “gratis schoolboeken” werd door Livestro -in Buitenhof- kundig gefileerd en is tot aan de Raad van State toe afgewezen. Maar staatssecretaris Bijsterveld zet het plan gewoon door. Wat heet hier “redelijkheid”? Eén iemand is binnen het CDA er mee begonnen. Andere partijen dachten niet achter te kunnen blijven.
René Cuperus (5de op de lijst van EU-kandidaten van de PvdA) schreef in zijn column in de Volkskrant eens, dat “Parlement” een samentrekking is van “parler” en “mentir”.
Hij zat er niet veel naast. In het Huis van de Democratie heeft de Rede het nakijken. Het gaat er ordinair om de macht.
* Clausewitz: Oorlog is de voortzetting van politiek met anderen middelen.
rkh, 25-07-2009
vrijdag, juni 26, 2009
donderdag, juni 18, 2009
Over politiek valt niet te twisten
Het zwaar christelijk onderwijs zegt iets van: “Een homo komt er bij ons niet in, althans niet wanneer hij praktiseert”. Ongeveer heel Nederland windt zich op en valt er over. Het gaat dan ook om niets minder dan gelijke vrijheid voor iedereen of men nu wil of niet tegenover de vrijheid van een groep om zelf invulling te geven aan het leven.
Is een discussie over dit onderwerp zinvol?
Er kan ingebracht worden, dat Nederland een anarchistische traditie heeft van vrijheid & blijheid en van leven & laten leven, dat Nederland altijd tolerant is (geweest) voor minderheden, dat er onderscheid is tussen privé en publiek, dat 49% van de CDA-stemmers en 24% van de CU-stemmers momenteel vindt dat homo’s niet geweerd of verbannen mogen worden, dat het slechts om een klein aantal Protestantse enclaves gaat, dat er internationale verdragen zijn, dat toch niemand lid wordt van een club die hem als lid niet wil, dat het hier om een staaltje onvervalst seculier fundamentalisme gaat etc. Maar alles wat aan feiten, vermoedens en vooroordelen naar voren wordt gebracht, wordt gewaardeerd en gewogen in het licht van de eigen ideologie, simpel samen te vatten onder de slogans “Gelijkheid” resp. “Soevereiniteit in eigen kring”. Dat zijn sterke overtuigingen die niet gemakkelijk om ver zijn te blazen.
Een discussie zou een gesprek tussen doven zijn en is dus volledig zinloos. De standpunten zijn bekend en alles is al eerder gezegd en mocht iets nog niet zijn gezegd dan wordt dat snel geduid en omgeduid in het licht van de eigen ideologie.
Over fundamentele politieke standpunten valt niet te twisten -net zo min als over smaak-, ondanks de schijn van het tegendeel.
Cliteur en Kuitert zien het probleem en stellen debatregels voor die een beroep op Rudolf Steiner of op God en de heilige geschriften uitsluiten. Maar wie bepaalt die regels van uitsluiting? Weer een democratisch deficit erbij? En worden mensen dan niet gedwongen tot onoprechtheid, om maar niet te zeggen wat ze bedoelen? Er is geen “moreel Esperanto” voor een publiek debat.
Wezenlijke problemen vragen radicale oplossingen.
Vroeger trokken hele volkstammen weg omwille van het geweten of men bond de strijd aan (Domela, RAF).
De actiebereidheid komt nu niet veel verder dan een schijngevecht in het Huis van de Democratie. Waar ratio en redelijkheid victorie zouden moeten kraaien, zien we B-acteurs hun act opvoeren soms tot diep in de nacht. Maar waar het werkelijk op aan komt is macht. Bij wet- en regelgeving gaat het uiteindelijk om de macht van het getal en handjeklap in achterkamers.
rkh, 16 juni 2009
Is een discussie over dit onderwerp zinvol?
Er kan ingebracht worden, dat Nederland een anarchistische traditie heeft van vrijheid & blijheid en van leven & laten leven, dat Nederland altijd tolerant is (geweest) voor minderheden, dat er onderscheid is tussen privé en publiek, dat 49% van de CDA-stemmers en 24% van de CU-stemmers momenteel vindt dat homo’s niet geweerd of verbannen mogen worden, dat het slechts om een klein aantal Protestantse enclaves gaat, dat er internationale verdragen zijn, dat toch niemand lid wordt van een club die hem als lid niet wil, dat het hier om een staaltje onvervalst seculier fundamentalisme gaat etc. Maar alles wat aan feiten, vermoedens en vooroordelen naar voren wordt gebracht, wordt gewaardeerd en gewogen in het licht van de eigen ideologie, simpel samen te vatten onder de slogans “Gelijkheid” resp. “Soevereiniteit in eigen kring”. Dat zijn sterke overtuigingen die niet gemakkelijk om ver zijn te blazen.
Een discussie zou een gesprek tussen doven zijn en is dus volledig zinloos. De standpunten zijn bekend en alles is al eerder gezegd en mocht iets nog niet zijn gezegd dan wordt dat snel geduid en omgeduid in het licht van de eigen ideologie.
Over fundamentele politieke standpunten valt niet te twisten -net zo min als over smaak-, ondanks de schijn van het tegendeel.
Cliteur en Kuitert zien het probleem en stellen debatregels voor die een beroep op Rudolf Steiner of op God en de heilige geschriften uitsluiten. Maar wie bepaalt die regels van uitsluiting? Weer een democratisch deficit erbij? En worden mensen dan niet gedwongen tot onoprechtheid, om maar niet te zeggen wat ze bedoelen? Er is geen “moreel Esperanto” voor een publiek debat.
Wezenlijke problemen vragen radicale oplossingen.
Vroeger trokken hele volkstammen weg omwille van het geweten of men bond de strijd aan (Domela, RAF).
De actiebereidheid komt nu niet veel verder dan een schijngevecht in het Huis van de Democratie. Waar ratio en redelijkheid victorie zouden moeten kraaien, zien we B-acteurs hun act opvoeren soms tot diep in de nacht. Maar waar het werkelijk op aan komt is macht. Bij wet- en regelgeving gaat het uiteindelijk om de macht van het getal en handjeklap in achterkamers.
rkh, 16 juni 2009
zondag, juni 14, 2009
De gelovige weerstaan
De Rotterdamse dominee Piet de Jong is ongetwijfeld een diepgelovig man. Misschien dat hij niet in God gelooft, maar in elk geval wel in de multiculturele samenleving. In het EO-programma “Dit is de dag” van 9 juni bestaat hij het met enige verbetenheid te zeggen, dat de Leefbaren van Rotterdam niets hebben klaar gemaakt. Bart-Jan Spruyt repliceert natuurlijk met dat vriend en vijand de beide oud-wethouders van leefbaar prijzen. Maar wat Piet de Jong zei, zei hij gisteren en zal hij morgen weer zeggen.
De makke van een tegenargument inzake geloof is, dat het de gelovige niet overtuigt en de “ongelovige” in zijn zekerheden bevestigt. En natuurlijk kan de gelovige altijd met recht en reden argumenten ten nadele van Leefbaar aandragen. Kortom, zo’n gesprek is een gesprek tussen doven en totaal zinloos. Wil er nog iets van een gesprek ontstaan dan moet het normale speelveld worden verlaten en ontregelend worden gesproken en moet met 2de orde vragen worden gewerkt.
Fortuyn heeft de partij van de hardcore PvdA’ster Els Kuiper bij de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen een gevoelige slag toegebracht. Met Peter van Heemst (nu fractievoorzitter) heeft de PvdA zich - met de topics “generaal pardon” en “voedselbank”- aardig hernomen.
Spruyt had de geestelijke kunnen vragen of het nu niet juist de Leefbaren zijn die de PvdA de noodzakelijke vernieuwing hebben gebracht. Dat dus dankbaarheid past.
En onder de vooronderstelling dat de man ook al warm liep voor de oude PvdA van Els Kuiper, had ten tweede de vraag gesteld kunnen worden, waarom de dominee denkt altijd gelijk te hebben. “U bent blij als de zon schijnt en u bent blij als het regent. U kunt toch niet beide PvdA’s de hemel in prijzen?”
Beide vragen gaan dus niet over de verdiensten van de Leefbaren. De eerste vraag gaat over een feit, dat -als het goed is- algemeen erkend is. De tweede vraag gaat over consistentie en geloofwaardigheid.
Ook een relativerende lach of opmerking kan wonderen doen*.
rkh, 10-07-2009
* De zanger Gordon toonde zich hierin een meester.
Zwarte presentator: “Wij moeten twee keer zo hard werken”.
Gordon: (stilte, verbazing), Daar heb ik anders niets van gemerkt, (lach) .
De grap wordt alleen verstaan door diegenen die ervan uit gaan dat zwarten van nature lui zijn. Stel, stel, dat een Aziatische presentator met dezelfde verzuchting zou komen, dan zou geen grap ontstaan.
De makke van een tegenargument inzake geloof is, dat het de gelovige niet overtuigt en de “ongelovige” in zijn zekerheden bevestigt. En natuurlijk kan de gelovige altijd met recht en reden argumenten ten nadele van Leefbaar aandragen. Kortom, zo’n gesprek is een gesprek tussen doven en totaal zinloos. Wil er nog iets van een gesprek ontstaan dan moet het normale speelveld worden verlaten en ontregelend worden gesproken en moet met 2de orde vragen worden gewerkt.
Fortuyn heeft de partij van de hardcore PvdA’ster Els Kuiper bij de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen een gevoelige slag toegebracht. Met Peter van Heemst (nu fractievoorzitter) heeft de PvdA zich - met de topics “generaal pardon” en “voedselbank”- aardig hernomen.
Spruyt had de geestelijke kunnen vragen of het nu niet juist de Leefbaren zijn die de PvdA de noodzakelijke vernieuwing hebben gebracht. Dat dus dankbaarheid past.
En onder de vooronderstelling dat de man ook al warm liep voor de oude PvdA van Els Kuiper, had ten tweede de vraag gesteld kunnen worden, waarom de dominee denkt altijd gelijk te hebben. “U bent blij als de zon schijnt en u bent blij als het regent. U kunt toch niet beide PvdA’s de hemel in prijzen?”
Beide vragen gaan dus niet over de verdiensten van de Leefbaren. De eerste vraag gaat over een feit, dat -als het goed is- algemeen erkend is. De tweede vraag gaat over consistentie en geloofwaardigheid.
Ook een relativerende lach of opmerking kan wonderen doen*.
rkh, 10-07-2009
* De zanger Gordon toonde zich hierin een meester.
Zwarte presentator: “Wij moeten twee keer zo hard werken”.
Gordon: (stilte, verbazing)
De grap wordt alleen verstaan door diegenen die ervan uit gaan dat zwarten van nature lui zijn. Stel, stel, dat een Aziatische presentator met dezelfde verzuchting zou komen, dan zou geen grap ontstaan.
zondag, juni 07, 2009
Femke Halsema
Het spreken van Halsema kent geen twijfel en geeft daardoor de ander weinig ruimte. Ze denkt in simpele zwart/wit schema’s: ‘ouderwets’, ‘wit’, ‘angstig’, ‘conservatief” tegenover ‘nieuwsgierig’ en alles wat fris en fruitig is. Het laat zich raden aan welke kant Halsema staat. Voor de fans die in Femke zijn, moet dit plakken van etiketten en diskwalificeren van anderen en de verongelijkte toon een feest zijn. De buitenstaander wordt echter niet overtuigd.
Daarbij komt dat Halsema in één zin waardeoordeel op waardeoordeel stapelt en dan krijg je vermoeiende constructies als “populistisch verlangen naar Machopolitiek “ of “oude verbitterde (witte) babyboomers”. Je zou je haast gaan afvragen of ze haar kinderen nog steeds slaat.
Of Halsema een diepe denkster is, valt te bezien. Met Rosemöller op bezoek in een Spaanse Enclave in Marokko duurde het een nacht voordat ze iets over het al dan niet slechten van het hekwerk kon zeggen.
rkh, 4-2-2007
Daarbij komt dat Halsema in één zin waardeoordeel op waardeoordeel stapelt en dan krijg je vermoeiende constructies als “populistisch verlangen naar Machopolitiek “ of “oude verbitterde (witte) babyboomers”. Je zou je haast gaan afvragen of ze haar kinderen nog steeds slaat.
Of Halsema een diepe denkster is, valt te bezien. Met Rosemöller op bezoek in een Spaanse Enclave in Marokko duurde het een nacht voordat ze iets over het al dan niet slechten van het hekwerk kon zeggen.
rkh, 4-2-2007
Youp
Het succes van Youp verbaast mij altijd weer, uitgezonderd natuurlijk het succes van “Flappie”. Geen subtiele woordgrapjes, geen spannende opbouw, niets wat tot nadenken stemt. Het lijkt of deze brallende corpsbal is blijven steken in de zgn. anale fase: met grof woordgebruik en met gebaren anderen shockeren. Het cabaret van Youp is voor mij vooral laagdrempelig pubercabaret.
donderdag, juni 04, 2009
Over vragen
In het Gelderse Emst zit een onderwijzer thuis op de bank in afwachting van ontslag, maar gelukkig niet alleen. Hij heeft er voor gekozen met een vriend te gaan samenwonen. De direct betrokkenen mijden elke publiciteit. Ze willen er onderling uit komen.
Op 19 mei vraagt EO-netwerk onder de titel “Mag een christelijke school ‘homodocenten’ weigeren?” aandacht voor de kwestie, zgn. omdat politiek Den Haag er op is aangeslagen.
Aan Chris Janse, adviseur van reformatorische scholen en oud-hoofdredacteur van het RD, vraagt de interviewer: “Wat kan er mis zijn met dat de man homofiel is?” en “Het privé leven gaat toch niemand wat aan?”. De twee vertegenwoordigers van het COC krijgen de vraag: “Is dit geen discriminatie?”.
Is dit nu goede journalistiek? De vragen zijn scherp en uitdagend, de journalist laat de mensen uitspreken, het probleem en de standpunten lijken na afloop duidelijk. Maar het voelt niet goed.
Wat bij nadere analyse opvalt, is dat het geen open vragen zijn. Er wordt bijv. niet gevraagd: “Is dit discriminatie?”, maar: “Is dit geen discriminatie?”. De interviewer zoekt steeds bevestiging. Bij de EO is kennelijk afgesproken, dat ze daar in Emst aan “homootje pesten” doen. De drie vragen verraden een keuze voor deze bepaalde (EO-vreemde) invals- of aanvalshoek. Het is voor een journalist natuurlijk makkelijker vragen stellen vanuit een vooringenomen en populistisch perspectief dan een gesprek open in gaan.
Ben ik hier nu niet te negatief over de EO? De vragen zijn toch niet moeilijk en –naar believen- op de ruggengraat te beantwoorden. Op de keeper beschouwd zijn het eigenlijk inkoppertjes. Maar bedenk je welke vragen niet zijn gesteld, dan verliezen de bovenstaande vragen definitief hun onschuld. Aan het COC had de volgende vragen kunnen worden gesteld: “De geschorste onderwijzer wil geen commotie, dus waar bemoeit u zich mee?”, “Het COC wil diversiteit, waarom dan een gemeenschap -koste wat kost- de gelijkheidsidee willen opleggen? ”, “Waarom het anderszijn van een gemeenschap niet geaccepteerd? ”. En Janse had de vraag voorgelegd kunnen krijgen: “Is hier niet uiteindelijk de Vrijheid van Consciëntie in geding? ”.
Maar deze principiële vragen werden niet gesteld. Om één of andere redenen moest en zou dit onderwerp verengd worden tot het thema “De jacht op homo’s “. Bij nader inzien en goed beschouwd blijkt het dus om een uitermate oppervlakkig en hetzerig* interview te gaan.
rkh, 2 juni 2009
* Gemeld wordt dat het bestuur van de christelijke school niet voor de camera wil reageren. Maar drie vertegenwoordigers van Emst komen wel in beeld. Alle drie zeggen “geen commentaar” tegen de veldwerkende journaliste. Waarom wordt dat zo uitdrukkelijk in beeld gebracht? En waarom vindt het interview met COC en Janse plaats op het binnenplein van het Binnenhof? Waarbij de interviewer ook nog bijna verwijtend opmerkt, dat de groepen elkaar voor het eerst ontmoeten. Aan het eind van de rapportage wordt gezegd, dat de Commissie Gelijke Behandeling zich er tegen aan gaat bemoeien De moderator eindigt met: “Wordt vervolgd”.
Mag dit niet Inquisitie-journalistiek worden genoemd?
Op 19 mei vraagt EO-netwerk onder de titel “Mag een christelijke school ‘homodocenten’ weigeren?” aandacht voor de kwestie, zgn. omdat politiek Den Haag er op is aangeslagen.
Aan Chris Janse, adviseur van reformatorische scholen en oud-hoofdredacteur van het RD, vraagt de interviewer: “Wat kan er mis zijn met dat de man homofiel is?” en “Het privé leven gaat toch niemand wat aan?”. De twee vertegenwoordigers van het COC krijgen de vraag: “Is dit geen discriminatie?”.
Is dit nu goede journalistiek? De vragen zijn scherp en uitdagend, de journalist laat de mensen uitspreken, het probleem en de standpunten lijken na afloop duidelijk. Maar het voelt niet goed.
Wat bij nadere analyse opvalt, is dat het geen open vragen zijn. Er wordt bijv. niet gevraagd: “Is dit discriminatie?”, maar: “Is dit geen discriminatie?”. De interviewer zoekt steeds bevestiging. Bij de EO is kennelijk afgesproken, dat ze daar in Emst aan “homootje pesten” doen. De drie vragen verraden een keuze voor deze bepaalde (EO-vreemde) invals- of aanvalshoek. Het is voor een journalist natuurlijk makkelijker vragen stellen vanuit een vooringenomen en populistisch perspectief dan een gesprek open in gaan.
Ben ik hier nu niet te negatief over de EO? De vragen zijn toch niet moeilijk en –naar believen- op de ruggengraat te beantwoorden. Op de keeper beschouwd zijn het eigenlijk inkoppertjes. Maar bedenk je welke vragen niet zijn gesteld, dan verliezen de bovenstaande vragen definitief hun onschuld. Aan het COC had de volgende vragen kunnen worden gesteld: “De geschorste onderwijzer wil geen commotie, dus waar bemoeit u zich mee?”, “Het COC wil diversiteit, waarom dan een gemeenschap -koste wat kost- de gelijkheidsidee willen opleggen? ”, “Waarom het anderszijn van een gemeenschap niet geaccepteerd? ”. En Janse had de vraag voorgelegd kunnen krijgen: “Is hier niet uiteindelijk de Vrijheid van Consciëntie in geding? ”.
Maar deze principiële vragen werden niet gesteld. Om één of andere redenen moest en zou dit onderwerp verengd worden tot het thema “De jacht op homo’s “. Bij nader inzien en goed beschouwd blijkt het dus om een uitermate oppervlakkig en hetzerig* interview te gaan.
rkh, 2 juni 2009
* Gemeld wordt dat het bestuur van de christelijke school niet voor de camera wil reageren. Maar drie vertegenwoordigers van Emst komen wel in beeld. Alle drie zeggen “geen commentaar” tegen de veldwerkende journaliste. Waarom wordt dat zo uitdrukkelijk in beeld gebracht? En waarom vindt het interview met COC en Janse plaats op het binnenplein van het Binnenhof? Waarbij de interviewer ook nog bijna verwijtend opmerkt, dat de groepen elkaar voor het eerst ontmoeten. Aan het eind van de rapportage wordt gezegd, dat de Commissie Gelijke Behandeling zich er tegen aan gaat bemoeien De moderator eindigt met: “Wordt vervolgd”.
Mag dit niet Inquisitie-journalistiek worden genoemd?
woensdag, mei 27, 2009
Stop de dialoog
Waar een pacificerende dialoog pas echt op zijn plaats zou zijn, is die juist onmogelijk. Liefhebbers van de dialoog gaan uit van de naïeve gedachte, dat redelijke mensen uiteindelijk tot één waarheid komen. Het in juxtapositie staan van meningen, is voor hen een gruwel. Maar wat onverzoenlijk is, laat zich uit de aard van de zaak niet verzoenen. Je kunt het alleen met elkaar eens worden over fundamentele zaken, als je het al grondig met elkaar eens bent.
Deze roep om dialoog is enerzijds een retorisch wapen in het politieke steekspel. Wouter Bos zegt met Wilders te willen discussiëren. Dat is gratuit en populistisch. Hij wil natuurlijk ook helemaal geen discussie. Bos weet evengoed als ieder ander dat een discussie aan beider standpunt en dat van de resp. achterbannen niets zal veranderen. Voor Wilders is zo’n discussie alleen maar tijdverspilling. Bos mag dan blij constateren dat de PVV-leider dus bang is, maar die constatering zal alleen Bos’ eigen achterban overtuigen.
Het gedialoog is anderzijds een poging om de schone schijn hoog te houden, om maar niet hard te hoeven ingrijpen. De meeste voorstanders van de dialoog met moslims weten natuurlijk zelf ook wel dat gepraat niets helpt. Bestuurders kijken van nature bij problemen graag de andere kant op, maar onder druk moeten ze wel iets, dus worden dan mensen uitgenodigd voor een itfar-maaltijd (voor de gasten een sigaar uit eigen doos) of wordt zo iemand als Tariq Ramadan –die geen woord Rotterdams spreekt- uitgenodigd voor stadsgesprekken. Het zijn dure, zinloze initiatieven die alleen maar de problemen verdoezelen, bevestigen of verergeren.
Het vele praten over de noodzaak van dialoog bevestigt overigens wel impliciet, dat het voorheen lieflijke Nederland (in dertig jaar) tot een kruithuis (Brinkhorst) is verworden. “Staphorst” heeft de overheid nimmer genoopt op te roepen tot een brede maatschappelijke discussie over homohuwelijk, abortus etc. Dat komt, omdat Nederland van de kant van Bas van der Vlies en kompanen –anders dan van bepaalde, nieuwe Nederlanders- geen geweld of duurzame ontwrichting heeft te vrezen.
Maar bij ontstentenis van gesprekstermen (gedeelde waarden en normen) resteert voor het moment: acceptatie van verschillen, onverschilligheid, uitsluiting of fysiek geweld.
Wat de tijd doet, is een andere kwestie.
rkh, 19-05-2009
Deze roep om dialoog is enerzijds een retorisch wapen in het politieke steekspel. Wouter Bos zegt met Wilders te willen discussiëren. Dat is gratuit en populistisch. Hij wil natuurlijk ook helemaal geen discussie. Bos weet evengoed als ieder ander dat een discussie aan beider standpunt en dat van de resp. achterbannen niets zal veranderen. Voor Wilders is zo’n discussie alleen maar tijdverspilling. Bos mag dan blij constateren dat de PVV-leider dus bang is, maar die constatering zal alleen Bos’ eigen achterban overtuigen.
Het gedialoog is anderzijds een poging om de schone schijn hoog te houden, om maar niet hard te hoeven ingrijpen. De meeste voorstanders van de dialoog met moslims weten natuurlijk zelf ook wel dat gepraat niets helpt. Bestuurders kijken van nature bij problemen graag de andere kant op, maar onder druk moeten ze wel iets, dus worden dan mensen uitgenodigd voor een itfar-maaltijd (voor de gasten een sigaar uit eigen doos) of wordt zo iemand als Tariq Ramadan –die geen woord Rotterdams spreekt- uitgenodigd voor stadsgesprekken. Het zijn dure, zinloze initiatieven die alleen maar de problemen verdoezelen, bevestigen of verergeren.
Het vele praten over de noodzaak van dialoog bevestigt overigens wel impliciet, dat het voorheen lieflijke Nederland (in dertig jaar) tot een kruithuis (Brinkhorst) is verworden. “Staphorst” heeft de overheid nimmer genoopt op te roepen tot een brede maatschappelijke discussie over homohuwelijk, abortus etc. Dat komt, omdat Nederland van de kant van Bas van der Vlies en kompanen –anders dan van bepaalde, nieuwe Nederlanders- geen geweld of duurzame ontwrichting heeft te vrezen.
Maar bij ontstentenis van gesprekstermen (gedeelde waarden en normen) resteert voor het moment: acceptatie van verschillen, onverschilligheid, uitsluiting of fysiek geweld.
Wat de tijd doet, is een andere kwestie.
rkh, 19-05-2009
maandag, mei 18, 2009
Plasterk en het vals Bewustzijn
In de redeneringen van Plasterk klinkt soms een ouderwets, maar onvervalst marxistisch geluid door.
Zo heeft de minister onlangs zijn standpunt omtrent locatie en vormgeving van het Nationaal Historisch Museum gewijzigd. De tweede kamer is ontstemd over deze draai. De minister zegt deze reactie te begrijpen, maar spreekt ook doodleuk de verwachting uit dat als de kamerleden meer kennis hebben, zij wel bij zullen draaien. De kamerleden hebben een “vals bewustzijn” en zullen noodwendig die éne waarheid gaan inzien en dat is natuurlijk de waarheid van Plasterk zelf. Het is de orthodox-marxistische idee dat sommige mensen leven in onwetendheid en dat kennis noodzakelijk tot één bepaald inzicht zal leiden.
Eerder al adviseerde Plasterk boze onderwijsbonden eerst nog maar een nachtje over een bepaald voorstel te slapen. Dat is uit de hoogte. Ook hier dus een verwijzing naar de staat van onwetendheid bij zijn opponenten en de verwachting dat uiteindelijk iedereen die éne waarheid zal zien.
De achterban van SGP en CU ziet Plasterk als Gods volk onderweg, dat in de marge nog wat sputtert tegen de gang van de geschiedenis. Maar uiteindelijk zal de nieuwe en echte Rouvoet homo zijn en uit handen van Plasterk de Jos Brink prijs mogen ontvangen voor het nodige masseerwerk.
Het is een verlichte manier van redeneren die de ander ten diepste niet serieus neemt. En zo kan minzaamheid tot arrogantie worden.
rkh, 18 mei 2009-05-18
p.s.: Ik kon even niet op “vals bewustzijn” komen. Gezocht op Marxisme + onderbewustzijn/onbewust. Niets gevonden, dus weinig aan google gehad.
Zo heeft de minister onlangs zijn standpunt omtrent locatie en vormgeving van het Nationaal Historisch Museum gewijzigd. De tweede kamer is ontstemd over deze draai. De minister zegt deze reactie te begrijpen, maar spreekt ook doodleuk de verwachting uit dat als de kamerleden meer kennis hebben, zij wel bij zullen draaien. De kamerleden hebben een “vals bewustzijn” en zullen noodwendig die éne waarheid gaan inzien en dat is natuurlijk de waarheid van Plasterk zelf. Het is de orthodox-marxistische idee dat sommige mensen leven in onwetendheid en dat kennis noodzakelijk tot één bepaald inzicht zal leiden.
Eerder al adviseerde Plasterk boze onderwijsbonden eerst nog maar een nachtje over een bepaald voorstel te slapen. Dat is uit de hoogte. Ook hier dus een verwijzing naar de staat van onwetendheid bij zijn opponenten en de verwachting dat uiteindelijk iedereen die éne waarheid zal zien.
De achterban van SGP en CU ziet Plasterk als Gods volk onderweg, dat in de marge nog wat sputtert tegen de gang van de geschiedenis. Maar uiteindelijk zal de nieuwe en echte Rouvoet homo zijn en uit handen van Plasterk de Jos Brink prijs mogen ontvangen voor het nodige masseerwerk.
Het is een verlichte manier van redeneren die de ander ten diepste niet serieus neemt. En zo kan minzaamheid tot arrogantie worden.
rkh, 18 mei 2009-05-18
p.s.: Ik kon even niet op “vals bewustzijn” komen. Gezocht op Marxisme + onderbewustzijn/onbewust. Niets gevonden, dus weinig aan google gehad.
dinsdag, april 07, 2009
De dommen worden dommer
Iemand met een goed verstand kon in vroegere tijden –door omstandigheden- gedwongen zijn een eenvoudig ambacht te aanvaarden. Zo iemand gaf het beroep aanzien, vijzelde het moreel van zijn collega’s op en was een voorbeeld voor anderen. Zijn specifieke gaven kon hij laten zien in kerkelijk verband, in bondswerk of ander bestuurlijk werk. De arbeidersklasse was nog tamelijk heterogeen.
Het onderwijs heeft zijn emancipatorisch werk gedaan. Wat nu achterblijft, zijn mensen die qua intellectuele vaardigheden niet mee kunnen komen. Het potentiële rolmodel zoekt een goed heenkomen. Wie goed zou zijn op het VMBO, gaat naar de HAVO. Wie goed zou zijn op de HAVO, gaat naar het Atheneum. Wie goed zou zijn op het Atheneum, gaat naar het Gymnasium. Het Gymnasium gaat er niet op vooruit, omdat door deze aanwas het niveau daalt en de mentaliteit wijzigt. En eigenlijk zijn door deze opwaartse stuwing alle schooltypes verliezers.
Op het VMBO zal nu nog veel verborgen allochtoon talent zitten. Maar ook hier zal de emancipatie zijn werk doen. Het is een proces, dat alle intelligentie uit de “domme massa”* haalt en een homogene onderklasse oplevert. Om die reden kan gesteld worden, dat “de dommen dommer worden”.
Het is dan ook mijn voorspelling dat het VMBO in zijn huidige vorm er nooit beter op kan worden, wat je ook doet. In tegendeel er wacht ons nog veel meer ellende.
De bestuurskundigen Mark Bovens (Utrecht) en Anchrit Wille (Leiden) vinden dat de volkspartijen (VVD, PvdA, CDA) zelf schuld zijn aan het ontstaan en de groei van de zgn. populistische partijen (PVV, SP). Nederland is een diplomademocratie geworden. De politiek wordt bevolkt en gedragen door hogeropgeleiden. Een nieuwe tweedeling –namelijk die tussen lager- en hogeropgeleiden- dreigt na de tweedeling van kapitaal en arbeid.
De bestuurskundigen noemen ook als mogelijke oplossingen minder nadruk bij benoemingen op professionele expertise en meer nadruk op vertegenwoordiging/afspiegeling.
Mijn mening is, dat de mensen die zij zoeken (laagopgeleid en toch voldoende intellect om een discussie te kunnen volgen en te kunnen voeren) zijn uitgesorteerd en nu tot de zgn. hogeropgeleiden behoren. De lageropgeleiden van nu zijn niet meer de lageropgeleiden van vroeger.
Alleen een allochtoon politiek talent kan nog –for the time being- aan de wens van de beide bestuurskundigen tegemoet komen.
rkh, 06-04-09
* Een woordkeuze om mijn punt te maken, maar die me wel tegen de borst stuit.
Het onderwijs heeft zijn emancipatorisch werk gedaan. Wat nu achterblijft, zijn mensen die qua intellectuele vaardigheden niet mee kunnen komen. Het potentiële rolmodel zoekt een goed heenkomen. Wie goed zou zijn op het VMBO, gaat naar de HAVO. Wie goed zou zijn op de HAVO, gaat naar het Atheneum. Wie goed zou zijn op het Atheneum, gaat naar het Gymnasium. Het Gymnasium gaat er niet op vooruit, omdat door deze aanwas het niveau daalt en de mentaliteit wijzigt. En eigenlijk zijn door deze opwaartse stuwing alle schooltypes verliezers.
Op het VMBO zal nu nog veel verborgen allochtoon talent zitten. Maar ook hier zal de emancipatie zijn werk doen. Het is een proces, dat alle intelligentie uit de “domme massa”* haalt en een homogene onderklasse oplevert. Om die reden kan gesteld worden, dat “de dommen dommer worden”.
Het is dan ook mijn voorspelling dat het VMBO in zijn huidige vorm er nooit beter op kan worden, wat je ook doet. In tegendeel er wacht ons nog veel meer ellende.
De bestuurskundigen Mark Bovens (Utrecht) en Anchrit Wille (Leiden) vinden dat de volkspartijen (VVD, PvdA, CDA) zelf schuld zijn aan het ontstaan en de groei van de zgn. populistische partijen (PVV, SP). Nederland is een diplomademocratie geworden. De politiek wordt bevolkt en gedragen door hogeropgeleiden. Een nieuwe tweedeling –namelijk die tussen lager- en hogeropgeleiden- dreigt na de tweedeling van kapitaal en arbeid.
De bestuurskundigen noemen ook als mogelijke oplossingen minder nadruk bij benoemingen op professionele expertise en meer nadruk op vertegenwoordiging/afspiegeling.
Mijn mening is, dat de mensen die zij zoeken (laagopgeleid en toch voldoende intellect om een discussie te kunnen volgen en te kunnen voeren) zijn uitgesorteerd en nu tot de zgn. hogeropgeleiden behoren. De lageropgeleiden van nu zijn niet meer de lageropgeleiden van vroeger.
Alleen een allochtoon politiek talent kan nog –for the time being- aan de wens van de beide bestuurskundigen tegemoet komen.
rkh, 06-04-09
* Een woordkeuze om mijn punt te maken, maar die me wel tegen de borst stuit.
donderdag, april 02, 2009
Het geval Knevel
Luther spijkerde zijn stellingen aan de deur van de slotkerk van Wittenberg. Knevel zette zijn handtekening onder een contract, vol op tv. Het speet hem mensen valselijk op het spoor van het creationisme te hebben gezet. Daarin geloofde hij nu niet meer. De achterban was aangeslagen; alleen al die suggestie namens anderen te spreken! Hoogmoed, ijdelheid, hybris.
Het geval Knevel staat niet op zich. Het is het algemene verhaal van de herder die van zijn kudde is afgedwaald. De “enge man” mocht aanschuiven bij Barend&Van Dorp. Hij mocht aan de keukentafel van Plasterk zitten. Plasterk noemde hem in het openbaar “een intelligente man”. Hij werd ontvangen in DWDD van Matthijs van Nieuwkerken. Knevel kreeg vrienden buiten zijn zuil. Hij begon te lopen, te kwaken, te vliegen en te zwemmen als een eend. De oude mens werd afgelegd. Knevel werd salonfähig en ontsteeg zijn schapen. Of het Knevels eigen intellectuele ontwikkeling was die het proces heeft ingezet of dat het Plasterk c.s. was of dat Knevel er gewoon graag bij wilde horen, dat alles is moeilijk te achterhalen. Het “in de wereld zijn” is in ieder geval een “van de wereld zijn” geworden.
Een verschil met de “politieke elite” is, dat Knevel wel degelijk weet wat leeft bij zijn achterban. Maar net als de elite is hij even vergeten de achterban mee te nemen in zijn ontwikkeling. Dat betekent achteloos zaken voor vanzelfsprekend verklaren, die (voor de achterban) helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Dat heet “arrogantie”.
rkh, 01-04-2009
Het geval Knevel staat niet op zich. Het is het algemene verhaal van de herder die van zijn kudde is afgedwaald. De “enge man” mocht aanschuiven bij Barend&Van Dorp. Hij mocht aan de keukentafel van Plasterk zitten. Plasterk noemde hem in het openbaar “een intelligente man”. Hij werd ontvangen in DWDD van Matthijs van Nieuwkerken. Knevel kreeg vrienden buiten zijn zuil. Hij begon te lopen, te kwaken, te vliegen en te zwemmen als een eend. De oude mens werd afgelegd. Knevel werd salonfähig en ontsteeg zijn schapen. Of het Knevels eigen intellectuele ontwikkeling was die het proces heeft ingezet of dat het Plasterk c.s. was of dat Knevel er gewoon graag bij wilde horen, dat alles is moeilijk te achterhalen. Het “in de wereld zijn” is in ieder geval een “van de wereld zijn” geworden.
Een verschil met de “politieke elite” is, dat Knevel wel degelijk weet wat leeft bij zijn achterban. Maar net als de elite is hij even vergeten de achterban mee te nemen in zijn ontwikkeling. Dat betekent achteloos zaken voor vanzelfsprekend verklaren, die (voor de achterban) helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Dat heet “arrogantie”.
rkh, 01-04-2009
maandag, maart 30, 2009
Nederland als sociale werkplaats
De essentie van economie is dit: de één heeft wat aan te bieden, de ander wil dat product of die dienst afnemen en heeft ook zelf iets in de aanbieding wat de behoefte van de eerste bevredigt. Heb ik met mijn spaargeld, intelligentie, werkkracht en wat grondstoffen bijv. een pracht van een krulschoen ontwikkeld en heeft iemand iets waartegen ik deze schoen wil ruilen, wel dan is dat een transactie in de reële economie. Het is een (fysiocratisch) misverstand te menen, dat economie alleen met in de aarde wroeten en overalls heeft te maken.
Kom ik zo aan de kost dan schuiven mensen (in een geldeconomie) hun geld door naar mij. Zij ervaren mijn product als een verhoging van hun welvaart en/of welzijn en ik word er zelf ook beter van en ben van de straat. Zelfs met de productie van de grootst mogelijke onzin vindt dus op deze wijze -via de markt- spreiding van welvaart en geld plaats.
Geld is niet het probleem. De vraag is alleen, hoe geld aan de rol te krijgen. De overheid heeft zichzelf de rol van Robin Hood toebedeeld met een collectieve lastendruk van om en nabij de 55 %. De verdere verdeling wordt overgelaten aan het vrij ondernemerschap. Dat mag resulteren in rommel als oranje puntmutsen voor Heineken-liefhebbers, rondleidingen langs bekende misdaadplekken, weer een nieuw type auto*. Want eigenlijk doet het er niet toe, als maar vraag wordt gecreëerd.
Je kunt dus zeggen, dat minstens een deel van de vrije markt voor pure werkverschaffing zorgt en dat in die zin Nederland een sociale werkplaats is, maar wel één met deelname op basis van vrijwilligheid. Het geld stroomt weer, de mensen zijn van de straat en dat zonder tussenkomst van de overheid. Dus waar praten we over?
rkh, 29-03-2009
* Idee: Bedenk een fietsslot dat tegelijkertijd ook de fietspomp vergrendelt.
Kom ik zo aan de kost dan schuiven mensen (in een geldeconomie) hun geld door naar mij. Zij ervaren mijn product als een verhoging van hun welvaart en/of welzijn en ik word er zelf ook beter van en ben van de straat. Zelfs met de productie van de grootst mogelijke onzin vindt dus op deze wijze -via de markt- spreiding van welvaart en geld plaats.
Geld is niet het probleem. De vraag is alleen, hoe geld aan de rol te krijgen. De overheid heeft zichzelf de rol van Robin Hood toebedeeld met een collectieve lastendruk van om en nabij de 55 %. De verdere verdeling wordt overgelaten aan het vrij ondernemerschap. Dat mag resulteren in rommel als oranje puntmutsen voor Heineken-liefhebbers, rondleidingen langs bekende misdaadplekken, weer een nieuw type auto*. Want eigenlijk doet het er niet toe, als maar vraag wordt gecreëerd.
Je kunt dus zeggen, dat minstens een deel van de vrije markt voor pure werkverschaffing zorgt en dat in die zin Nederland een sociale werkplaats is, maar wel één met deelname op basis van vrijwilligheid. Het geld stroomt weer, de mensen zijn van de straat en dat zonder tussenkomst van de overheid. Dus waar praten we over?
rkh, 29-03-2009
* Idee: Bedenk een fietsslot dat tegelijkertijd ook de fietspomp vergrendelt.
zaterdag, maart 28, 2009
Wilders, de Al Gore van de lage landen
De film van Wilders is samengesteld uit bestaande beelden van misdragingen en draagt duidelijk de boodschap uit dat het Westen dergelijke rauwe taferelen staat te wachten bij ongewijzigd beleid. Een promo –zou je kunnen zeggen- voor de gewelddadige Islam. Velen in Iran en Pakistan en zij die een islamisering van Europa voorstaan, zullen er geen aanstoot aannemen en zelfs blij mee zijn.
Weldenkend Nederland stond na verschijnen meteen klaar met etiketten: knip- en plakwerk (wat voor alle films geldt), een powerpoint-presentatie (wat onzin is), een bange man (vreemd om dit te zeggen van iemand die dag en nacht moet worden bewaakt). De boodschapper had het weer gedaan. De politie was zo vriendelijk vast voorgedrukte klachtenformulieren klaar te leggen. De ingetogen reactie van de (subsidie)Moslims alhier werd geprezen. Maar eigenlijk is het beledigend om iemand te prijzen voor wat hij niet behoort te doen, bijv. auto’s in brand steken.
Met zijn film Fitna geeft Wilders een duidelijk statement af, waarover een brede maatschappelijk discussie (BMD) mogelijk is. Maar men vreest de geest die aan de fles ontsnapt. Daarom gaat (gods)vrede vóór waarheid. Daarom wordt vrijheid ondergeschikt gemaakt aan het voorkomen van maatschappelijk onrust. Daarom gaat het in dit land om “de boel bij elkaar houden”. Wat precies die “boel” is, doet er nu (en later) even niet toe. Elite en parlement reflecteren en discussiëren niet, maar plakken etiketten.
Er zou een Meta-Fitna moeten komen, die de vele, vaak overspannen reacties in retrospectief vastlegt en analyseert. Die reacties zelf –hun snelheid en hevigheid- zouden te denken moeten geven. “De elite” wil al te gauw en graag vergeten waarom ze reageert zoals ze reageert, dat we echt reële problemen hebben, dat -behalve Wilders en Hirsi Ali- ook Ellian, Aboutaleb en Cohen moeten worden beveiligd. Het was natuurlijk niet voor niets dat Brinkhorst na de dood van Van Gogh sprak over de samenleving als een kruithuis waar niemand een lucifer aan moest strijken. De angsthazerij van de overheden bevestigt het angstig volk in zijn angst en is een directe bedreiging voor een open samenleving. Deze angsthazerij die in wezen angst voor de woede van moslims is, behoeft analyse. Men zegt die woede en razernij te begrijpen als reactie op krenking, maar eigenlijk begrijpt men zichzelf niet.
Kortom, Balkenende zal moeten begrijpen waarom hij het weekblad Opinio –vanwege een fraaie pastiche van Jaffe Vink- met grove rechtsmiddelen en belastinggeld de nek om wilde draaien.
Hoe anders was de ontvangst van de film van Al Gore. Nu geen heilige verontwaardiging over gesjoemel met cijfers en grafieken of het misbruiken en aanjagen van angstgevoelens.
Gore en Wilders zijn eigenlijk twee maten, die echter wel met hun onheilsprofetieën langs verschillende meetlatten worden gelegd.
rkh, 27 maart 2009
post scriptum:
Een column moet naast kort, goed en helder geschreven met duidelijke stellingname, ook origineel zijn. Ik heb achteraf (na 4-5 uur werken) eens met google gezocht in hoeverre ik originaliteit kan claimen.
Anderen (o.a. Bas Blokker) hebben al die vergelijking met Al Gore getrokken.
Ook met de term "onheilsprofeet" ben ik niet origineel.
Blijft over als eigen het voorstel om een Meta-Fitna te maken.
Weldenkend Nederland stond na verschijnen meteen klaar met etiketten: knip- en plakwerk (wat voor alle films geldt), een powerpoint-presentatie (wat onzin is), een bange man (vreemd om dit te zeggen van iemand die dag en nacht moet worden bewaakt). De boodschapper had het weer gedaan. De politie was zo vriendelijk vast voorgedrukte klachtenformulieren klaar te leggen. De ingetogen reactie van de (subsidie)Moslims alhier werd geprezen. Maar eigenlijk is het beledigend om iemand te prijzen voor wat hij niet behoort te doen, bijv. auto’s in brand steken.
Met zijn film Fitna geeft Wilders een duidelijk statement af, waarover een brede maatschappelijk discussie (BMD) mogelijk is. Maar men vreest de geest die aan de fles ontsnapt. Daarom gaat (gods)vrede vóór waarheid. Daarom wordt vrijheid ondergeschikt gemaakt aan het voorkomen van maatschappelijk onrust. Daarom gaat het in dit land om “de boel bij elkaar houden”. Wat precies die “boel” is, doet er nu (en later) even niet toe. Elite en parlement reflecteren en discussiëren niet, maar plakken etiketten.
Er zou een Meta-Fitna moeten komen, die de vele, vaak overspannen reacties in retrospectief vastlegt en analyseert. Die reacties zelf –hun snelheid en hevigheid- zouden te denken moeten geven. “De elite” wil al te gauw en graag vergeten waarom ze reageert zoals ze reageert, dat we echt reële problemen hebben, dat -behalve Wilders en Hirsi Ali- ook Ellian, Aboutaleb en Cohen moeten worden beveiligd. Het was natuurlijk niet voor niets dat Brinkhorst na de dood van Van Gogh sprak over de samenleving als een kruithuis waar niemand een lucifer aan moest strijken. De angsthazerij van de overheden bevestigt het angstig volk in zijn angst en is een directe bedreiging voor een open samenleving. Deze angsthazerij die in wezen angst voor de woede van moslims is, behoeft analyse. Men zegt die woede en razernij te begrijpen als reactie op krenking, maar eigenlijk begrijpt men zichzelf niet.
Kortom, Balkenende zal moeten begrijpen waarom hij het weekblad Opinio –vanwege een fraaie pastiche van Jaffe Vink- met grove rechtsmiddelen en belastinggeld de nek om wilde draaien.
Hoe anders was de ontvangst van de film van Al Gore. Nu geen heilige verontwaardiging over gesjoemel met cijfers en grafieken of het misbruiken en aanjagen van angstgevoelens.
Gore en Wilders zijn eigenlijk twee maten, die echter wel met hun onheilsprofetieën langs verschillende meetlatten worden gelegd.
rkh, 27 maart 2009
post scriptum:
Een column moet naast kort, goed en helder geschreven met duidelijke stellingname, ook origineel zijn. Ik heb achteraf (na 4-5 uur werken) eens met google gezocht in hoeverre ik originaliteit kan claimen.
Anderen (o.a. Bas Blokker) hebben al die vergelijking met Al Gore getrokken.
Ook met de term "onheilsprofeet" ben ik niet origineel.
Blijft over als eigen het voorstel om een Meta-Fitna te maken.
vrijdag, maart 27, 2009
Ah Oh Wee
Het lijkt logisch: de mensen worden steeds ouder en kosten de gemeenschap handenvol geld. De oude Drees kon dat niet weten met zijn grens van 65! Maar de arbeidsproductiviteit is toch ook enorm toegenomen. Weet de nieuwe Drees dat dan niet?
Het lijkt logisch: na 40 dienstjaren zijn de mensen op. Het is zielig de mensen nog langer door te laten werken! Maar wat is 5 jaar extra op 40? Na 40 km lopen, kan 5 km extra veel uitmaken. Is dit de analogie?
Het lijkt logisch: na 40 dienstjaren zijn de mensen op. Het is zielig de mensen nog langer door te laten werken! Maar wat is 5 jaar extra op 40? Na 40 km lopen, kan 5 km extra veel uitmaken. Is dit de analogie?
woensdag, maart 25, 2009
Exit Verdonk. Leve het volk!
Ik vermoed dat het met Verdonk is gedaan en dat ze de gang van Jack Spijkerman gaat. Niet zozeer vanwege een slechte pers of problemen met medewerkers, maar simpel om de reden dat zij tegen een elementaire waarde en een elementaire norm heeft gezondigd. Zij heeft namelijk haar strijdmakker Sinke valselijk beschuldigd van fraude. De norm “geen valse getuigenis afleggen” en de waarde “eerlijkheid” heeft Verdonk daarmee geschonden. Dat ze dat zelf uiteindelijk heeft toegegeven, doet daar niet aan af.
Mijn bewering is dat “het volk” oordeelt vanuit waarheden van eeuwen (en kiest in geval van tegenstrijdigheden), daarbij niet gehinderd door politieke spelletjes of de wens tot politieke correctheid. Die waarheden zijn neergeslagen in verhalen, spreuken, cartoons, clichés, oneliners, moppen, tegelwijsheden, slogans, gewoontes en gebaren en daardoor overdraagbaar. Bij het volk zijn de waarden en normen in goede handen. Verreweg de meeste mensen deugen (zoals Maurice de Hond vaak zegt) en spreken tenminste zonder meel in de mond. Aan de morele intuïtie van de gemiddelde burger mankeert niets.
Nog een illustratie van deze bewering, dat de moraal bij het volk geborgd is. Maar nu pakt het positief uit.
Als lid van de tweedekamer stelde Rouvoet (het jongetje dat niet wilde onderdoen op het schoolplein en eindelijk mee begon te schoppen) in een debat minister Verdonk alvast aansprakelijk voor het verlies van het kampioenschap als de voetballer Kalou niet werd “genationaliseerd”*. Maar zeer veel mensen oordeelden, dat niemand mag worden voorgetrokken; een simpele kwestie van gelijke behandeling. “Gelijkheid” is een waarde die diep verankerd ligt met als norm “Gelijke monniken, gelijke kappen” en “Niet meten met twee maten” . Daarbij zullen velen ook nog hebben gemeend dat het uitreiken van een paspoort een ernstige zaak is, die zich niet leent voor goedkoop, politiek stuntwerk.
Kijk, zoiets levert krediet (en kritiek) op.
rkh, 23-03-2009
* Achteraf vond Kalou zelf het ook een idioot idee. In eigen land zou hij voor landverrader worden uitgemaakt.
Mijn bewering is dat “het volk” oordeelt vanuit waarheden van eeuwen (en kiest in geval van tegenstrijdigheden), daarbij niet gehinderd door politieke spelletjes of de wens tot politieke correctheid. Die waarheden zijn neergeslagen in verhalen, spreuken, cartoons, clichés, oneliners, moppen, tegelwijsheden, slogans, gewoontes en gebaren en daardoor overdraagbaar. Bij het volk zijn de waarden en normen in goede handen. Verreweg de meeste mensen deugen (zoals Maurice de Hond vaak zegt) en spreken tenminste zonder meel in de mond. Aan de morele intuïtie van de gemiddelde burger mankeert niets.
Nog een illustratie van deze bewering, dat de moraal bij het volk geborgd is. Maar nu pakt het positief uit.
Als lid van de tweedekamer stelde Rouvoet (het jongetje dat niet wilde onderdoen op het schoolplein en eindelijk mee begon te schoppen) in een debat minister Verdonk alvast aansprakelijk voor het verlies van het kampioenschap als de voetballer Kalou niet werd “genationaliseerd”*. Maar zeer veel mensen oordeelden, dat niemand mag worden voorgetrokken; een simpele kwestie van gelijke behandeling. “Gelijkheid” is een waarde die diep verankerd ligt met als norm “Gelijke monniken, gelijke kappen” en “Niet meten met twee maten” . Daarbij zullen velen ook nog hebben gemeend dat het uitreiken van een paspoort een ernstige zaak is, die zich niet leent voor goedkoop, politiek stuntwerk.
Kijk, zoiets levert krediet (en kritiek) op.
rkh, 23-03-2009
* Achteraf vond Kalou zelf het ook een idioot idee. In eigen land zou hij voor landverrader worden uitgemaakt.
maandag, maart 23, 2009
De déconfiture van een wonderboy?
Plasterk lijkt overal mee weg te komen. Dat bevreemdt. Hij doet soms goedbedoelde, maar in wezen kwetsende uitspraken. Maar zijn imago blijft onaangetast. Dat verbaast te meer daar het notoir moeilijk is lang een belofte te blijven.
Zo noemde hij op dag 1 zijn staatssecretarissen “kanjers”. Duidelijk is dan wie wie duwt. En wat moeten de beide dames daarop terugzeggen?
Tegen een boze onderwijsbond zei hij, dat ze nog maar een nachtje over een voorstel moesten slapen. Dat is uit de hoogte.
Plasterk prees de ChristenUnie om het vernieuwde homostandpunt (geen aspirant homoraadslid zomaar afwijzen, lokaal in dialoog gaan en elkaar vooral ontmoeten) en prees het homorapport van een zeer gereformeerd schoolbestuur. Volgens Plasterk is de club van Rouvoet op de goede weg en is het voor de rest een kwestie van tijd. Ook dat is uit de hoogte, in wezen neem je de mensen en hun geloof niet serieus.
Maar Plasterk is ontwapenend, straalt uit geen dubbele agenda te hebben, en communiceert goed. Hij zaait ongetwijfeld ergernis, haat en afgunst, maar oogst is er niet. Nog niet.
Ook uit de links-liberale tak van de PvdA klinkt weinig gemor. In de affaire van de cartoonist Nekschot, in de zaak Opinio versus Balkenende(die een kortgeding aanspant vanwege een pastiche van Jaffe Vink) en de cancelling van het Life Science project in Venlo heb ik Plasterk niet gehoord, althans ik kan het mij niet herinneren (ook nog het verleden via google geprobeerd te achterhalen).
De LUW (De BoerenUniversiteit waarover columnist Plasterk ooit negatief heeft geschreven met als gevolg dat een uitnodiging werd ingetrokken) liet dit weekend weten zich door het dierenactivisme bedreigd te voelen. Ben benieuwd of we wat van Plasterk gaan horen.
Jeroen Brouwers heeft nu met een nog te verschijnen pamflet (voorpublicatie in Volkskrant van 21 maart) de afdichtklep van het riool opengezet. Hij beschrijft de arme Plasterk als “hopman”, “windvlaag”, “fruitvlieg beam”, “pedante vlerk”, “ijdele flapdrol”, “feestcondoom”, als iemand die helemaal niets klaarmaakt. In de beste tradities van de agitprop worden zelf hoed, gitaar en de fotografiehobby tot “argumenten”.
De tot nu toe stille critici van Plasterk krijgen gratis en voor niets woorden -gereedschap- aangereikt om met de zegen van Brouwers te slaan of terug te slaan. Eén moet de eerste zijn.
De media zullen er op inspringen en de woorden verspreiden. Of niet; dat kan namelijk ook in Nederland.
rkh, 22-03-2009
Zo noemde hij op dag 1 zijn staatssecretarissen “kanjers”. Duidelijk is dan wie wie duwt. En wat moeten de beide dames daarop terugzeggen?
Tegen een boze onderwijsbond zei hij, dat ze nog maar een nachtje over een voorstel moesten slapen. Dat is uit de hoogte.
Plasterk prees de ChristenUnie om het vernieuwde homostandpunt (geen aspirant homoraadslid zomaar afwijzen, lokaal in dialoog gaan en elkaar vooral ontmoeten) en prees het homorapport van een zeer gereformeerd schoolbestuur. Volgens Plasterk is de club van Rouvoet op de goede weg en is het voor de rest een kwestie van tijd. Ook dat is uit de hoogte, in wezen neem je de mensen en hun geloof niet serieus.
Maar Plasterk is ontwapenend, straalt uit geen dubbele agenda te hebben, en communiceert goed. Hij zaait ongetwijfeld ergernis, haat en afgunst, maar oogst is er niet. Nog niet.
Ook uit de links-liberale tak van de PvdA klinkt weinig gemor. In de affaire van de cartoonist Nekschot, in de zaak Opinio versus Balkenende(die een kortgeding aanspant vanwege een pastiche van Jaffe Vink) en de cancelling van het Life Science project in Venlo heb ik Plasterk niet gehoord, althans ik kan het mij niet herinneren (ook nog het verleden via google geprobeerd te achterhalen).
De LUW (De BoerenUniversiteit waarover columnist Plasterk ooit negatief heeft geschreven met als gevolg dat een uitnodiging werd ingetrokken) liet dit weekend weten zich door het dierenactivisme bedreigd te voelen. Ben benieuwd of we wat van Plasterk gaan horen.
Jeroen Brouwers heeft nu met een nog te verschijnen pamflet (voorpublicatie in Volkskrant van 21 maart) de afdichtklep van het riool opengezet. Hij beschrijft de arme Plasterk als “hopman”, “windvlaag”, “fruitvlieg beam”, “pedante vlerk”, “ijdele flapdrol”, “feestcondoom”, als iemand die helemaal niets klaarmaakt. In de beste tradities van de agitprop worden zelf hoed, gitaar en de fotografiehobby tot “argumenten”.
De tot nu toe stille critici van Plasterk krijgen gratis en voor niets woorden -gereedschap- aangereikt om met de zegen van Brouwers te slaan of terug te slaan. Eén moet de eerste zijn.
De media zullen er op inspringen en de woorden verspreiden. Of niet; dat kan namelijk ook in Nederland.
rkh, 22-03-2009
zaterdag, maart 21, 2009
vrijdag, maart 20, 2009
Van kleine dingen
Een man verkocht op tijd zijn aandelen in Albert Hein. Hij zag de veel geprezen Ahold-voorman Cees van der Hoeven -met zijn nieuwe en jongere vrouw- naar zijn zin te vaak in het Stan Huygens Journaal van de Telegraaf. Hij vermoedde een opkomende megalomanie en deed zijn aandelen maar vast van de hand.
Hoe zal het Rouvoet vergaan? Net na zijn benoeming verscheen op TV een profiel. Naar bleek een overambitieus man. Rouvoet verhuisde speciaal naar een bepaalde gemeente, omdat daar kans was op een plaats in de gemeenteraad. Aldus Egbert Schuurman, eerste kamerlid en geestelijk mentor van groenteboerenzoon Rouvoet. Schuurman vroeg zich in de uitzending ook hardop af of André voor de fiets zou gaan (zoals Donner) of zou kiezen voor auto met chauffeur. IJdelheid en hoogmoed is Rouvoet dus niet vreemd, want André laat zich rijden. Haast nog gemener was Van Middelkoop. Die had het over wollig taalgebruik en lange teksten en dat men bij vergaderingen onder het voorzitterschap van Rouvoet niet tot besluiten komt en dat na afloop niemand meer weet waar het over ging. Kortom, Rouvoet zou niet een echte leider zijn. Opmerkingen die weinig goeds beloven voor het ministerschap.
En hoe zal het verder gaan met de carrière van paradepaardje Plasterk? Toen er in Utrecht mot was over het oorlogsverleden van de naamgever van het “Debije Instituut”, toen zweeg de columnist Plasterk. En ook perikelen in Utrecht rondom de afscheidsrede van judaïst Pieter van der Horst (de rector magnificus vreesde bezwaren en fysieke inbreng van de kant van Moslims) brachten de columnist niet in de benen. Hij gooide ook –volgens de mode van die tijd- lustig modder naar Hirsi Ali, Ephimenco en Ellian (later heeft hij publiekelijk zijn excuus gemaakt).
Dat roept wel de vraag op of Plasterk de vrijdenker is, die men graag in hem wil zien.
Het Life Science project in Venlo is afgeblazen onder druk van dierenactivisme. Maar minister Plasterk heb ik er niet over gehoord. Dat had zeker in de rede gelegen. Het ging hier nota bene om wetenschappelijk onderzoek!
Pars pro toto. Kleine gebeurtenissen, die toch iets zeggen over heel de mens en zijn toekomst.
rkh,.17-03-2009
Hoe zal het Rouvoet vergaan? Net na zijn benoeming verscheen op TV een profiel. Naar bleek een overambitieus man. Rouvoet verhuisde speciaal naar een bepaalde gemeente, omdat daar kans was op een plaats in de gemeenteraad. Aldus Egbert Schuurman, eerste kamerlid en geestelijk mentor van groenteboerenzoon Rouvoet. Schuurman vroeg zich in de uitzending ook hardop af of André voor de fiets zou gaan (zoals Donner) of zou kiezen voor auto met chauffeur. IJdelheid en hoogmoed is Rouvoet dus niet vreemd, want André laat zich rijden. Haast nog gemener was Van Middelkoop. Die had het over wollig taalgebruik en lange teksten en dat men bij vergaderingen onder het voorzitterschap van Rouvoet niet tot besluiten komt en dat na afloop niemand meer weet waar het over ging. Kortom, Rouvoet zou niet een echte leider zijn. Opmerkingen die weinig goeds beloven voor het ministerschap.
En hoe zal het verder gaan met de carrière van paradepaardje Plasterk? Toen er in Utrecht mot was over het oorlogsverleden van de naamgever van het “Debije Instituut”, toen zweeg de columnist Plasterk. En ook perikelen in Utrecht rondom de afscheidsrede van judaïst Pieter van der Horst (de rector magnificus vreesde bezwaren en fysieke inbreng van de kant van Moslims) brachten de columnist niet in de benen. Hij gooide ook –volgens de mode van die tijd- lustig modder naar Hirsi Ali, Ephimenco en Ellian (later heeft hij publiekelijk zijn excuus gemaakt).
Dat roept wel de vraag op of Plasterk de vrijdenker is, die men graag in hem wil zien.
Het Life Science project in Venlo is afgeblazen onder druk van dierenactivisme. Maar minister Plasterk heb ik er niet over gehoord. Dat had zeker in de rede gelegen. Het ging hier nota bene om wetenschappelijk onderzoek!
Pars pro toto. Kleine gebeurtenissen, die toch iets zeggen over heel de mens en zijn toekomst.
rkh,.17-03-2009
donderdag, maart 19, 2009
Vrolijk antisemitisme
In een Belgisch praatprogramma werd een foto uit Engeland getoond met daarop een moslim met “no juice” op een protestbord.
Er werd ontspannen en smakelijk om gelachen.
Er werd ontspannen en smakelijk om gelachen.
woensdag, maart 18, 2009
Zelfverrijking oudjes
Een moderne dierentuin biedt de dieren een verrijkte omgeving. Het voedsel wordt her en der neergelegd of zelfs verborgen. Dit alles tegen de verveling en indolentie
Onze oudjes zorgen zelf voor verrijking van hun omgeving. Ze raken herhaaldelijk dingen kwijt en zoeken zich de verveling weg.
Onze oudjes zorgen zelf voor verrijking van hun omgeving. Ze raken herhaaldelijk dingen kwijt en zoeken zich de verveling weg.
dinsdag, maart 17, 2009
De inkoppers van Ploumen
Afgelopen weekend hield de PvdA een congres. Volgens partijvoorzitter Liliane Ploumen gaan Wilders en Verdonk voor “oprotten of aanpassen”. Bos wil “zijn” Wilders-kiezers terug. Maar met zo’n verwijt richting Wilders en Verdonk is het verloren electoraat niet terug te halen, want dat wil juist de nieuwe Nederlanders een keuze voorleggen. Ploumen heeft de vertwijfelde afhaker een frame geboden om weer volop zijn ongenoegen te uiten. Afhakers hebben niets met praatjes als “integratie moet van twee kanten komen”. Curieus allemaal: In de eerste, officiële versie van de Integratienota stond dat “onvoorwaardelijk voor Nederland” moet worden gekozen.
De voorzitter komt in haar toespraak met Gouda en Ede aan. Maar de verweesde kiezer kan zich nu juist wel vinden in de oproep van Wilders om het leger uit Afghanistan terug te halen en naar Gouda te sturen. Een overdrijving weliswaar, maar de onderliggende boodschap wil Ploumen kennelijk niet begrijpen. In ieder geval heeft ze die niet begrepen. Helaas weer iemand die met symboolblindheid is geslagen, die –als het zo uitkomt- de dingen letterlijk neemt.
Ploumen noemt Wilders n.a.v. zijn Goudse gedachten een “dom blondje” (deze overdrijving is kennelijk wel halal) en daarmee zet ze veel kiezers weg als dom en niet alleen de blonden. De media kunnen met de toch enigszins goedkope diskwalificatie van de kiezer aan de haal gaan, zodat ze elke keer weer daarover dezelfde vragen zal moeten beantwoorden.
Ploumen herinnert kiezers er aan, waarom ze ook alweer zijn weggelopen. De conclusie moet dan ook zijn dat over de rede van de voorzitter weinig is nagedacht, want het effect zal eerder averechts zijn. Het was een preek voor eigen parochie zonder enige werfkracht richting kerkverlaters.
Ongeloofwaardig is Ploumen ook in de opmerking dat zij in Slotervaart woont en Pechtold in een villawijk te Wageningen. Niemand die haar (3 of 4 keer modaal) met Slotervaart identificeert. De ontboezeming zal eerder gezien worden als koketteren met het leed van anderen. Pechtold kan simpel antwoorden: “Ik wist niet, dat er ook villa’s in Slotervaart staan”.
Zelfs ook hierover is dus niet goed nagedacht. Dat verbaast.
rkh, 16-03-09
De voorzitter komt in haar toespraak met Gouda en Ede aan. Maar de verweesde kiezer kan zich nu juist wel vinden in de oproep van Wilders om het leger uit Afghanistan terug te halen en naar Gouda te sturen. Een overdrijving weliswaar, maar de onderliggende boodschap wil Ploumen kennelijk niet begrijpen. In ieder geval heeft ze die niet begrepen. Helaas weer iemand die met symboolblindheid is geslagen, die –als het zo uitkomt- de dingen letterlijk neemt.
Ploumen noemt Wilders n.a.v. zijn Goudse gedachten een “dom blondje” (deze overdrijving is kennelijk wel halal) en daarmee zet ze veel kiezers weg als dom en niet alleen de blonden. De media kunnen met de toch enigszins goedkope diskwalificatie van de kiezer aan de haal gaan, zodat ze elke keer weer daarover dezelfde vragen zal moeten beantwoorden.
Ploumen herinnert kiezers er aan, waarom ze ook alweer zijn weggelopen. De conclusie moet dan ook zijn dat over de rede van de voorzitter weinig is nagedacht, want het effect zal eerder averechts zijn. Het was een preek voor eigen parochie zonder enige werfkracht richting kerkverlaters.
Ongeloofwaardig is Ploumen ook in de opmerking dat zij in Slotervaart woont en Pechtold in een villawijk te Wageningen. Niemand die haar (3 of 4 keer modaal) met Slotervaart identificeert. De ontboezeming zal eerder gezien worden als koketteren met het leed van anderen. Pechtold kan simpel antwoorden: “Ik wist niet, dat er ook villa’s in Slotervaart staan”.
Zelfs ook hierover is dus niet goed nagedacht. Dat verbaast.
rkh, 16-03-09
maandag, maart 16, 2009
zondag, maart 15, 2009
Argumentatie: Van concreet naar abstract en weer terug
In zijn laatste boek biechtte Günter Grass zijn eigen, weinig frisse verleden op. Jarenlang had hij op hoge toon anderen de maat genomen en opgeroepen het verleden niet te ontkennen.
De commentator van Trouw prees Grass en noemde hem met deze onthulling “moreel integer”. Een “argumentatie” met geen enkel moment van algemeenheid.
We blijven vaak hangen in concrete gevallen. Terwijl in een argumentatie juist gegeneraliseerd moet worden door van het concrete te abstraheren. Er moet naar de essentie worden gezocht en vandaar uit naar ondersteuning en/of tegenvoorbeelden.
Een voorbeeld van zo’n abstraheerproces:
Deelnemers aan een Marokko reis stuurden mij achteraf per e-mail hun foto’s. Mooie gelegenheid om eens na te gaan hoe de fotografen naar de wereld kijken, wat hun wereldbeeld is. Ik vond dat een hoogst interessante inval tot ik bedacht dat ook buurthuizen soms moeilijk opvoedbare jongeren met camera op pad sturen. Misschien wel met de diepe gedachte om via zelfexpressie tot zelfbegrip te komen. Dat was een eerste generalisatie: via foto’s de kijk van de fotograaf op de wereld achterhalen.
Na een verdere aandachtconcentratie kwam ik bij de rohrschach-test uit. Mijn oorspronkelijke inval bleek nog minder origineel.
En wat is het gemeenschappelijke, het essentiële in dat idee van mij, dat van het buurthuis en de rohrschach-test? Zelfprojectie. Uiteindelijk gaat het in al die concrete gevallen om zelfprojectie en reflectie op wat voor ligt.
“Wat je zegt, ben je zelf” is een volkse variatie daarop.
En wat met Grass? Wel, de commentator had daar los van moeten komen. De essentie van het bericht is deze: een moralist die anderen altijd op hoge toon verweet over het verleden te zwijgen, blijkt zelf lang te hebben gezwegen.
De positieve waardering van Trouw is gemakkelijk te falsifiëren en dat gaat weer van algemeen naar concreet. Een dominee bijv. die na jaren ontucht met een catechisant(e) opbiecht, zullen we nimmer “moreel integer” noemen.
rkh, 9-11-2008
De commentator van Trouw prees Grass en noemde hem met deze onthulling “moreel integer”. Een “argumentatie” met geen enkel moment van algemeenheid.
We blijven vaak hangen in concrete gevallen. Terwijl in een argumentatie juist gegeneraliseerd moet worden door van het concrete te abstraheren. Er moet naar de essentie worden gezocht en vandaar uit naar ondersteuning en/of tegenvoorbeelden.
Een voorbeeld van zo’n abstraheerproces:
Deelnemers aan een Marokko reis stuurden mij achteraf per e-mail hun foto’s. Mooie gelegenheid om eens na te gaan hoe de fotografen naar de wereld kijken, wat hun wereldbeeld is. Ik vond dat een hoogst interessante inval tot ik bedacht dat ook buurthuizen soms moeilijk opvoedbare jongeren met camera op pad sturen. Misschien wel met de diepe gedachte om via zelfexpressie tot zelfbegrip te komen. Dat was een eerste generalisatie: via foto’s de kijk van de fotograaf op de wereld achterhalen.
Na een verdere aandachtconcentratie kwam ik bij de rohrschach-test uit. Mijn oorspronkelijke inval bleek nog minder origineel.
En wat is het gemeenschappelijke, het essentiële in dat idee van mij, dat van het buurthuis en de rohrschach-test? Zelfprojectie. Uiteindelijk gaat het in al die concrete gevallen om zelfprojectie en reflectie op wat voor ligt.
“Wat je zegt, ben je zelf” is een volkse variatie daarop.
En wat met Grass? Wel, de commentator had daar los van moeten komen. De essentie van het bericht is deze: een moralist die anderen altijd op hoge toon verweet over het verleden te zwijgen, blijkt zelf lang te hebben gezwegen.
De positieve waardering van Trouw is gemakkelijk te falsifiëren en dat gaat weer van algemeen naar concreet. Een dominee bijv. die na jaren ontucht met een catechisant(e) opbiecht, zullen we nimmer “moreel integer” noemen.
rkh, 9-11-2008
zaterdag, maart 14, 2009
Een wonderbaarlijke vermenigvuldiging
Je gaat naar een vreemd land. Je ruilt euro’s in voor vreemde valuta. De koopkracht die je had is nu omgezet in koopkracht in een vreemd land (minus transferkosten).
Het vreemde land heeft de euro’s. Dat betekent koopkracht van die natie richting euro-landen.
Summa summarum (rara): jouw oorspronkelijke koopkracht verdubbelt en de ene helft gaat naar jou, de andere helft gaat naar de vreemde mogendheid.
Het vreemde land heeft de euro’s. Dat betekent koopkracht van die natie richting euro-landen.
Summa summarum (rara): jouw oorspronkelijke koopkracht verdubbelt en de ene helft gaat naar jou, de andere helft gaat naar de vreemde mogendheid.
vrijdag, maart 13, 2009
SMN
Er wordt fraai in de integratie nota van de PvdA van "nieuwe Nederlanders" gesproken.
Mogelijke aanslag op Amsterdam verijdelt. Mooi, dat men spreekt van Nederlanders met Marokkaanse achtergrond.
Maar de subsidieclub van Farid Azarkan heet: Samenwerkingsverband van Marokkanen in Nederland. Dat klinkt toch wel even iets anders!
Mogelijke aanslag op Amsterdam verijdelt. Mooi, dat men spreekt van Nederlanders met Marokkaanse achtergrond.
Maar de subsidieclub van Farid Azarkan heet: Samenwerkingsverband van Marokkanen in Nederland. Dat klinkt toch wel even iets anders!
Goed bericht
Volgens de advertenties in de Volkskrant van 12 maart 2009 zijn overleden: Vimala Thakar, Bert Kienhuis en Jippe Runia.
Mijn indruk is dat de mortaliteit bij de Volkrantlezers beduidend onder die van de lezers van de NRC ligt.
Er is dus nog hoop voor de Volkskrant.
Mijn indruk is dat de mortaliteit bij de Volkrantlezers beduidend onder die van de lezers van de NRC ligt.
Er is dus nog hoop voor de Volkskrant.
donderdag, maart 12, 2009
Negatie als bewegingsprincipe
Soms ontwikkelt zich iets of iemand in reactie op veranderingen in de omgeving. Soms is verandering innerlijke noodzaak, zoals bij een rups die vlinder wordt of bij een dialectisch proces waar de these de antithese voortbrengt.
Maar soms ook lijkt iets enkel en alleen te bewegen, omdat de houdbaarheidsdatum zou zijn verstreken. Wat komt, ontkent wat was; zonder enig verband met het voorgaande, behalve dan dat het lang genoeg heeft geduurd. Het niet-zijn –het niet dit of dat zijn- staat voorop.
De buizen van een fietsframe zijn in diameter fors toegenomen. Waarom? Geen omgevingsfactor kan dit verklaren en ook een technische noodzaak is er niet. Het is kennelijk “time for change” (Obama). Ware het frame fors dan zou het nu nog forser of juist “lichter” worden.
Aan dit fenomeen ligt de behoefte van de mens ten grondslag om zich van anderen te onderscheiden qua schoonheid, leukheid of ander uiterlijk vertoon. De mode-industrie speelt hier op in, daarbij gebruikmakend van de behoefte om van elkaar te verschillen (én op elkaar te gelijken).
Het principe van negatie wordt ook gebruikt om macht tot gelding te brengen. Door uitvoering van bijv. een radicale vernieuwing –d.w.z. zonder wortels in het verleden- kan iemand laten zien de baas en anders dan anderen te zijn. Zie de vele onderwijsvernieuwingen. Wat was, mag niet meer zijn. Houdbaarheidsdatum, nieuwe bezems en zo (of juist gelijk willen zijn aan anderen).
Cynisch zou men kunnen zeggen dat ook onderwijs modegevoelig is. Is nu bruin de mode dan is deze het jaar daarop iets anders, in ieder geval niet-bruin. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en iemand het verschil wil maken.
rkh, 10-03-2009
Maar soms ook lijkt iets enkel en alleen te bewegen, omdat de houdbaarheidsdatum zou zijn verstreken. Wat komt, ontkent wat was; zonder enig verband met het voorgaande, behalve dan dat het lang genoeg heeft geduurd. Het niet-zijn –het niet dit of dat zijn- staat voorop.
De buizen van een fietsframe zijn in diameter fors toegenomen. Waarom? Geen omgevingsfactor kan dit verklaren en ook een technische noodzaak is er niet. Het is kennelijk “time for change” (Obama). Ware het frame fors dan zou het nu nog forser of juist “lichter” worden.
Aan dit fenomeen ligt de behoefte van de mens ten grondslag om zich van anderen te onderscheiden qua schoonheid, leukheid of ander uiterlijk vertoon. De mode-industrie speelt hier op in, daarbij gebruikmakend van de behoefte om van elkaar te verschillen (én op elkaar te gelijken).
Het principe van negatie wordt ook gebruikt om macht tot gelding te brengen. Door uitvoering van bijv. een radicale vernieuwing –d.w.z. zonder wortels in het verleden- kan iemand laten zien de baas en anders dan anderen te zijn. Zie de vele onderwijsvernieuwingen. Wat was, mag niet meer zijn. Houdbaarheidsdatum, nieuwe bezems en zo (of juist gelijk willen zijn aan anderen).
Cynisch zou men kunnen zeggen dat ook onderwijs modegevoelig is. Is nu bruin de mode dan is deze het jaar daarop iets anders, in ieder geval niet-bruin. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en iemand het verschil wil maken.
rkh, 10-03-2009
woensdag, maart 11, 2009
dinsdag, maart 10, 2009
Over dooie mussen
Er zijn mensen die vinden dat je blij moet zijn, dat op een aantal Amsterdamse scholen de holocaust nog wel wordt onderwezen. Daar zou –volgens die mensen- eens meer over moeten worden gepraat en niet steeds over wat mis gaat!
maandag, maart 09, 2009
Vergeet de kijker niet
Is de omroep links? De vraag suggereert dat de omroep op zich gekend kan worden. Maar het is ook de kijker zelf die de omroep links maakt of –in ieder geval- kleurt. De waarnemer constitueert de waarneming.
De vraag kan daarom beter geherformuleerd worden als: “Is het imago van de omroep links, wat houdt dit in, hoe komt dat, is dat terecht en hoe kan die beeldvorming worden beïnvloed”? In het begrip “imago” komen object en subject, waargenomene en waarnemer, samen.
De vraag of iets klopt of terecht is, blijft –methodologisch gezien- altijd een moeilijke. Je kunt “de bril” immers niet afzetten om het object in al zijn naaktheid te aanschouwen.
Bovenstaande kentheoretische bedenking is bepaald geen onzin. In de jaren ’70 was er een experiment:
Ed van Thijn (PvdA) hield een verhaal voor studenten. Hans Wiegel (VVD) hield precies hetzelfde betoog voor een gelijke groep studenten. Van Thijn kwam er mee weg. Wiegel ondervond veel tegenwind.
Het beeld, de verwachting dat resp. die men heeft van –in dit geval- de spreker bepaalt mede wat men zoal ziet en hoort.
Of NOVA links is, hangt dus ook af van de kijker.
rkh, 8 maart 2009
De vraag kan daarom beter geherformuleerd worden als: “Is het imago van de omroep links, wat houdt dit in, hoe komt dat, is dat terecht en hoe kan die beeldvorming worden beïnvloed”? In het begrip “imago” komen object en subject, waargenomene en waarnemer, samen.
De vraag of iets klopt of terecht is, blijft –methodologisch gezien- altijd een moeilijke. Je kunt “de bril” immers niet afzetten om het object in al zijn naaktheid te aanschouwen.
Bovenstaande kentheoretische bedenking is bepaald geen onzin. In de jaren ’70 was er een experiment:
Ed van Thijn (PvdA) hield een verhaal voor studenten. Hans Wiegel (VVD) hield precies hetzelfde betoog voor een gelijke groep studenten. Van Thijn kwam er mee weg. Wiegel ondervond veel tegenwind.
Het beeld, de verwachting dat resp. die men heeft van –in dit geval- de spreker bepaalt mede wat men zoal ziet en hoort.
Of NOVA links is, hangt dus ook af van de kijker.
rkh, 8 maart 2009
vrijdag, januari 30, 2009
Een goed begin is het halve werk
Beginzin voor een roman:
Hij deed zijn gulp dicht en verliet het pand.
Hij deed zijn gulp dicht en verliet het pand.
woensdag, januari 28, 2009
Vader en Zoon
De jonge Von der Dunk deed al kwetterend en spetterend zijn beklag:
De jongeren van nu zouden niets meer weten.
Von der Dunk d’Oude een weekje later:
Wie sprak ook al weer van “broeder ezel”?
De jongeren van nu zouden niets meer weten.
Von der Dunk d’Oude een weekje later:
Wie sprak ook al weer van “broeder ezel”?
dinsdag, januari 27, 2009
maandag, januari 26, 2009
Debat met God
Kuitert kwam met “Dat moet van mijn geloof” en eerder Cliteur met “Moreel Esperanto”*. Beide heren willen God en heilige geschriften uit het publieke debat bannen, zoveel is duidelijk. Bij een debat over bijv. embryoselectie of zondagsrust zou een beroep op bijbel of koran niet passen.
Afspraken maken over procedures, ligt voor de hand. Bepaalde argumenten uitsluiten, is ook nog voorstelbaar. Bijv. waar geargumenteerd wordt dat iets wordt gezegd, omdat de spreker man/vrouw/paus/ongehuwd etc. is. Het zal dan veelal om drogredeneringen gaan. Maar een sterke overtuiging uitsluiten, gaat wel ver.
Dat velen de eis tot een debat zonder God of heilige geschriften als redelijk voorkomt, zal te maken hebben met de algehele weerzin tegen godsdienst, het Christendom in het bijzonder. Abstraheren we van de godsdienst en van de bijbehorende ruis dan wordt de stelling algemener, namelijk:
In een publiek debat is geen plaats voor irrationaliteiten en moet in en uit principe alles ter discussie zijn te stellen.
Maar een discussie kan niet eindeloos duren. Uiteindelijk kom je bij een fundamentele keuze die nog wel is toe te lichten, maar niet verder te beargumenteren (wat vaak met elkaar wordt verward) en in die zin irrationeel is. Het beroep op het geweten bij grondige onenigheid is hiervan een mooi voorbeeld. Een taboe gaat nog verder. Daar is zelfs een toelichting niet mogelijk op straffe van opheffing.
Van een publiek debat kan en mag in principe niemand worden uitgesloten. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat participanten bij voorbaat akkoord gaan met het stellen van inhoudelijke grenzen aan een debat. Want wie bepaalt dat homeopathie, bekkeninstabiliteit of de Berlijnse muur een irrationaliteit is of was? Om eens wat andere voorbeelden te nemen. In een publiek debat is iedereen speler en niemand scheidsrechter door geboorte of verdienste. Dat is democratie, die om praktische redenen beslisregels kent en als rechtsstaat oog moet hebben voor andersdenkenden. Ik zou zeggen dat Kuitert en Cliteur aan wensdenken of luchtfietserij doen, waar het om exclusiviteit of uitsluiting gaat.
De eis tot goddeloosheid nodigt ook uit tot oneigenlijke argumentaties om maar niet voor conservatief, achterlijk of fascist te worden gehouden en toch te kunnen bereiken wat men wil. Maar min of meer gedwongen worden tot onoprechtheid is voor niemand goed.
rkh, 20-01- 2009
* Geen van deze boeken heb ik gelezen. Kuitert’s volgende boek zal wel zijn “Ruimte voor God” of zoiets. Zo blijft hij bezig; de sluwe koopman/dominee.
Afspraken maken over procedures, ligt voor de hand. Bepaalde argumenten uitsluiten, is ook nog voorstelbaar. Bijv. waar geargumenteerd wordt dat iets wordt gezegd, omdat de spreker man/vrouw/paus/ongehuwd etc. is. Het zal dan veelal om drogredeneringen gaan. Maar een sterke overtuiging uitsluiten, gaat wel ver.
Dat velen de eis tot een debat zonder God of heilige geschriften als redelijk voorkomt, zal te maken hebben met de algehele weerzin tegen godsdienst, het Christendom in het bijzonder. Abstraheren we van de godsdienst en van de bijbehorende ruis dan wordt de stelling algemener, namelijk:
In een publiek debat is geen plaats voor irrationaliteiten en moet in en uit principe alles ter discussie zijn te stellen.
Maar een discussie kan niet eindeloos duren. Uiteindelijk kom je bij een fundamentele keuze die nog wel is toe te lichten, maar niet verder te beargumenteren (wat vaak met elkaar wordt verward) en in die zin irrationeel is. Het beroep op het geweten bij grondige onenigheid is hiervan een mooi voorbeeld. Een taboe gaat nog verder. Daar is zelfs een toelichting niet mogelijk op straffe van opheffing.
Van een publiek debat kan en mag in principe niemand worden uitgesloten. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat participanten bij voorbaat akkoord gaan met het stellen van inhoudelijke grenzen aan een debat. Want wie bepaalt dat homeopathie, bekkeninstabiliteit of de Berlijnse muur een irrationaliteit is of was? Om eens wat andere voorbeelden te nemen. In een publiek debat is iedereen speler en niemand scheidsrechter door geboorte of verdienste. Dat is democratie, die om praktische redenen beslisregels kent en als rechtsstaat oog moet hebben voor andersdenkenden. Ik zou zeggen dat Kuitert en Cliteur aan wensdenken of luchtfietserij doen, waar het om exclusiviteit of uitsluiting gaat.
De eis tot goddeloosheid nodigt ook uit tot oneigenlijke argumentaties om maar niet voor conservatief, achterlijk of fascist te worden gehouden en toch te kunnen bereiken wat men wil. Maar min of meer gedwongen worden tot onoprechtheid is voor niemand goed.
rkh, 20-01- 2009
* Geen van deze boeken heb ik gelezen. Kuitert’s volgende boek zal wel zijn “Ruimte voor God” of zoiets. Zo blijft hij bezig; de sluwe koopman/dominee.
zondag, januari 25, 2009
Auschwitz, bitte!
Vanuit het Westen kijken we meewarig naar het Midden-Oosten waar van overheidswege demonstraties op touw zouden worden gezet.
Hier ten lande riepen Marokkaanse organisaties op om samen de in de WOII vermoorde Joden, homo’s en zigeuners te herdenken.
Dat was na een gesprek met hun broodheren Balkenende en Van der Laan.
Mij komt het allemaal niet prettig over.
Hier ten lande riepen Marokkaanse organisaties op om samen de in de WOII vermoorde Joden, homo’s en zigeuners te herdenken.
Dat was na een gesprek met hun broodheren Balkenende en Van der Laan.
Mij komt het allemaal niet prettig over.
zaterdag, januari 24, 2009
Hilbrand Westra
Hilbrand Westra is boos en ik begrijp hem.
Hilbrand vindt adoptie maar niets.
Hilbrand spreekt Fries, maar het Koreaans is hij niet machtig.
Hilbrand heet eigenlijk Jung Woon Seok.
What is in a name?
"Niets", dachten kennelijk zijn adoptie-ouders.
Misschien was John Wielklem of Dennis Viagra of Peter Pcstra beter geweest.
Zo verrijk je Nederland tenminste en geef je de persoon toch iets eigens.
Hilbrand vindt adoptie maar niets.
Hilbrand spreekt Fries, maar het Koreaans is hij niet machtig.
Hilbrand heet eigenlijk Jung Woon Seok.
What is in a name?
"Niets", dachten kennelijk zijn adoptie-ouders.
Misschien was John Wielklem of Dennis Viagra of Peter Pcstra beter geweest.
Zo verrijk je Nederland tenminste en geef je de persoon toch iets eigens.
vrijdag, januari 23, 2009
Farid Azarkan, voorzitter SMN: 0.1% in de fout
Je leest dat de Amsterdamse studentenvereniging Al Furqan Okay Pala van Hizb ut-Tahrir (in sommige landen verboden wegens extremisme) heeft uitgenodigd voor een lezing over het Kalifaat als oplossing voor het Gaza-vraagstuk. Islam biedt de oplossing. Tijdens de bijeenkomst mannen en vrouwen gescheiden.
Op de valreep besluit de UvA toch maar geen onderdak te bieden.
Op dezelfde dag lees je, dat op de islamitische universiteit te Rotterdam de Amerikaanse haatprediker Khalid Yasin zijn zegje zal komen doen. Hij meent onder meer dat de VS het aidsvirus in Afrika hebben verspreid.
Op foto’s in de krant zie je wel erg veel hoofddoekjes meelopen in marsen tegen Israël.
Je leest dat stadsdeelvoorzitter Marcouch zich verheugt over de samenvoeging van stadsdelen, omdat dan “een bloeiende moslimgemeenschap met voldoende sociaal kapitaal ontstaat. De moslimminderheid wordt dan een pluspunt.”.
Marcouch heeft moslimbroeder Yusuf al-Qaradawi als geestelijk raadsman. Een tamelijk onfris type dat zelfmoordaanslagen goedkeurt.
Een Rotterdamse opbouwwerker laat via zijn tolk weten dat Marokkaanse jongeren met Palestijnen sympathiseren, omdat ook zij hun eigen wijk als bezet gebied ervaren.
Laten we eindigen met een gedicht van Nec-mettin Erbakan. In 1999 voorgedragen door zijn leerling, de huidige president van Turkije Recep Tayyip Erdogan.
‘Minaretten zijn onze bajonetten, de koepels helmen, de moskeeën onze kazernes en de gelovigen soldaten.’
Goed, dat er mensen zijn die zeggen dat het slechts om kleine aantallen gaat en dat van islamisering geen sprake is.
p.s.: Het zou me niets verbazen als straks de Auschwitz-herdenking wordt verboden, omdat dat maar voor maatschappelijke onrust zorgt. Herdenken doe je toch het hele jaar? En waarom alleen joden? Waarom niet Treblinka? En moeten we het verleden niet eens laten rusten? Kan het niet eens in een andere stad?
rkh, 16-01-2009
Op de valreep besluit de UvA toch maar geen onderdak te bieden.
Op dezelfde dag lees je, dat op de islamitische universiteit te Rotterdam de Amerikaanse haatprediker Khalid Yasin zijn zegje zal komen doen. Hij meent onder meer dat de VS het aidsvirus in Afrika hebben verspreid.
Op foto’s in de krant zie je wel erg veel hoofddoekjes meelopen in marsen tegen Israël.
Je leest dat stadsdeelvoorzitter Marcouch zich verheugt over de samenvoeging van stadsdelen, omdat dan “een bloeiende moslimgemeenschap met voldoende sociaal kapitaal ontstaat. De moslimminderheid wordt dan een pluspunt.”.
Marcouch heeft moslimbroeder Yusuf al-Qaradawi als geestelijk raadsman. Een tamelijk onfris type dat zelfmoordaanslagen goedkeurt.
Een Rotterdamse opbouwwerker laat via zijn tolk weten dat Marokkaanse jongeren met Palestijnen sympathiseren, omdat ook zij hun eigen wijk als bezet gebied ervaren.
Laten we eindigen met een gedicht van Nec-mettin Erbakan. In 1999 voorgedragen door zijn leerling, de huidige president van Turkije Recep Tayyip Erdogan.
‘Minaretten zijn onze bajonetten, de koepels helmen, de moskeeën onze kazernes en de gelovigen soldaten.’
Goed, dat er mensen zijn die zeggen dat het slechts om kleine aantallen gaat en dat van islamisering geen sprake is.
p.s.: Het zou me niets verbazen als straks de Auschwitz-herdenking wordt verboden, omdat dat maar voor maatschappelijke onrust zorgt. Herdenken doe je toch het hele jaar? En waarom alleen joden? Waarom niet Treblinka? En moeten we het verleden niet eens laten rusten? Kan het niet eens in een andere stad?
rkh, 16-01-2009
donderdag, januari 22, 2009
Van zijn voetstuk
De elite wist het kunstwerk te waarderen en sprak de maker lovend toe.
Het volk vond het maar niks.
Naar later bleek, had de schoonmaakster het kunstwerk weggegooid.
Alleen het voetstuk bleef achter.
Dat had kennelijk nog iets ambachtelijks.
Het volk vond het maar niks.
Naar later bleek, had de schoonmaakster het kunstwerk weggegooid.
Alleen het voetstuk bleef achter.
Dat had kennelijk nog iets ambachtelijks.
woensdag, januari 21, 2009
Om te onthouden
Aan het eind van dag was vaak de vraag: “Heb ik nu wel of niet de deur op het nachtslot gedaan?”. De twijfel over de verstandelijke vermogens sloeg toe.
Sinds een vogeltje in mijn brievenbus overnacht, is die vraag verdwenen. Als ik via het matglas zijn contouren zie, roept dat kennelijk een lichte emotie op. Genoeg reïnforcement om dit moment voor een poosje vastgelegd te krijgen.
p.s.: In de deur zit een tweede brievenbus.
Sinds een vogeltje in mijn brievenbus overnacht, is die vraag verdwenen. Als ik via het matglas zijn contouren zie, roept dat kennelijk een lichte emotie op. Genoeg reïnforcement om dit moment voor een poosje vastgelegd te krijgen.
p.s.: In de deur zit een tweede brievenbus.
dinsdag, januari 20, 2009
Hybris
Het getuigt van overmoed om Theophilis, Theodoor of Theodorus te verkorten tot Theo.
Zo laat een normaal mens zich niet aanspreken.
Zo laat een normaal mens zich niet aanspreken.
maandag, januari 19, 2009
zondag, januari 18, 2009
Een Word tegen de Wereld
Idee: Laat de tekstverwerker Word automatisch een paars kringelstreepje zetten onder onwelvoeglijke woorden.
p.s.: Een LeesVoor-button en een “Translate”-button zouden ook welkom zijn.
p.s.: Een LeesVoor-button en een “Translate”-button zouden ook welkom zijn.
zaterdag, januari 17, 2009
De kalkoenen
De tweede kamer commissie “Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken” telt veel leden. Begrijpelijk, want wie wil er niet eens uit? John van Leerdam van de PvdA is ondervoorzitter. (Het is vermakelijk om naar hem te luisteren: met welke ernst die man onzin kan beweren!) Cynthia Ortega is in haar eentje, namens de CU, gewoon lid.
Het is natuurlijk ongepast. Maar ik vraag me wel eens af of je kalkoenen het kerstdiner moet laten meebepalen.
p.s.: Maar over Laetitia Griffith (VVD), ook lid, van mij geen kwaad woord.
Het is natuurlijk ongepast. Maar ik vraag me wel eens af of je kalkoenen het kerstdiner moet laten meebepalen.
p.s.: Maar over Laetitia Griffith (VVD), ook lid, van mij geen kwaad woord.
Rationeel
Rationeel is, dat als het een bedrijf minder gaat dat dan al het personeel salaris inlevert. Maar daar hoor je ze nooit over.
Bij aandeelhouders gaat het wel zo, die bewegen mee met het bedrijf.
Bij aandeelhouders gaat het wel zo, die bewegen mee met het bedrijf.
vrijdag, januari 16, 2009
Borstklopperij
<<“Protestantse christenen in Nederland moeten de durf hebben om het buitenproportionele geweld van Israël aan de kaak te stellen.’’ Dat zegt ICCO-voorzitter Doekle Terpstra.>>, aldus het Nederland Dagblad.
En wie durft er wel? Juist ja, Doekle natuurlijk.
En wie durft er wel? Juist ja, Doekle natuurlijk.
What if
Merkwaardig toch, dat in de tempel van redelijkheid –het parlement- een ALS-DAN argumentatie vaak als een bijna onfatsoenlijke redeneermogelijkheid wordt afgewezen.
donderdag, januari 15, 2009
Leve de solidariteit
Een socialist is iemand die een ander voor zijn solidariteit wil laten betalen.
Maar waarom gedraald met goede werken? Niets of niemand belet de socialist immers om –vanaf nu- al zijn geld aan armoedzaaiers te geven. Veritas simplex.
Maar waarom gedraald met goede werken? Niets of niemand belet de socialist immers om –vanaf nu- al zijn geld aan armoedzaaiers te geven. Veritas simplex.
woensdag, januari 14, 2009
Spagaten
Je vindt dat “de Nederlander”, de Nederlandse identiteit, niet bestaat.
Maar je vindt wel dat Nederlanders bot en direct zijn, dat ze maar één koekje bij de thee aanbieden en dat ze de gordijnen ’s avonds openlaten. Over problemen bij het samengaan van KLM en Air France vanwege culturele verschillen, verbaas je je niet. Over Duitsers, Belgen etc. heb je een duidelijke mening.
Je kunt alleen trots zijn op iets waar je zelf direct aan hebt bijgedragen (aldus bijv. Jan Marijnissen). Dus trots zijn op Nederland en zijn verleden is er per definitie niet bij.
Toch ben je trots op je opa en schaam je je soms voor Nederland.
De indolentie, passiviteit van de Marokkaanse gemeenschap verklaar je uit de lage organisatiegraad; het is niet echt een gemeenschap.
Het verbaast je echter niet, dat bij een anti-Israël demonstratie de Marokkaanse gemeenschap ruim vertegenwoordigd is. Ook een moslim-boycot van Aldi en Lidl is snel georganiseerd.
Hoofdcommissaris Welten heeft geen problemen met het dubbele paspoort (van Aboutaleb).
Tegelijkertijd komt hij met een Site vol met veroordeelde criminelen die nog hun straf moeten uitzitten. Het zijn vooral buitenlandse namen. De criminelen hebben kennelijk een veilig heenkomen gezocht.
Dit alles in één uitzending. P&W zien uiteraard geen ongerijmdheid, noch verband. Dat de koning van Marokko een staatssecretaris van buitenlandse zaken heeft ontslagen vanwege het ontvangen van een Spaans paspoort, wordt niet genoemd, zoals bijna nergens in de Media.
Het is geen publiek geheim, dat de milieufreaks van Groenlinks bij uitstek reizigers zijn en die dus als zodanig behoorlijk bijdragen aan de CO2-uitstoot. Ook weer een spagaat. Maar deze cognitieve dissonantie lossen ze bij Groenlinks op door de aankoop van bomen te promoten. Een positieve actie.
Is de knoet gewenst dan zwaaien ze van Groenlinks met het blauwe vingertje (belastingheffing, copyright rkh). Dit moet de wens om te sturen op gedrag ter wille van hogere Idealen verzoenen met de weerzin tegen beleren en moraliseren (het zwaaien met het opgeheven vingertje).
De vier boven genoemde spagaten blijven echter onverzoend, dat doet domheid of schizofrenie vermoeden.
rkh, 11-01-2009
Maar je vindt wel dat Nederlanders bot en direct zijn, dat ze maar één koekje bij de thee aanbieden en dat ze de gordijnen ’s avonds openlaten. Over problemen bij het samengaan van KLM en Air France vanwege culturele verschillen, verbaas je je niet. Over Duitsers, Belgen etc. heb je een duidelijke mening.
Je kunt alleen trots zijn op iets waar je zelf direct aan hebt bijgedragen (aldus bijv. Jan Marijnissen). Dus trots zijn op Nederland en zijn verleden is er per definitie niet bij.
Toch ben je trots op je opa en schaam je je soms voor Nederland.
De indolentie, passiviteit van de Marokkaanse gemeenschap verklaar je uit de lage organisatiegraad; het is niet echt een gemeenschap.
Het verbaast je echter niet, dat bij een anti-Israël demonstratie de Marokkaanse gemeenschap ruim vertegenwoordigd is. Ook een moslim-boycot van Aldi en Lidl is snel georganiseerd.
Hoofdcommissaris Welten heeft geen problemen met het dubbele paspoort (van Aboutaleb).
Tegelijkertijd komt hij met een Site vol met veroordeelde criminelen die nog hun straf moeten uitzitten. Het zijn vooral buitenlandse namen. De criminelen hebben kennelijk een veilig heenkomen gezocht.
Dit alles in één uitzending. P&W zien uiteraard geen ongerijmdheid, noch verband. Dat de koning van Marokko een staatssecretaris van buitenlandse zaken heeft ontslagen vanwege het ontvangen van een Spaans paspoort, wordt niet genoemd, zoals bijna nergens in de Media.
Het is geen publiek geheim, dat de milieufreaks van Groenlinks bij uitstek reizigers zijn en die dus als zodanig behoorlijk bijdragen aan de CO2-uitstoot. Ook weer een spagaat. Maar deze cognitieve dissonantie lossen ze bij Groenlinks op door de aankoop van bomen te promoten. Een positieve actie.
Is de knoet gewenst dan zwaaien ze van Groenlinks met het blauwe vingertje (belastingheffing, copyright rkh). Dit moet de wens om te sturen op gedrag ter wille van hogere Idealen verzoenen met de weerzin tegen beleren en moraliseren (het zwaaien met het opgeheven vingertje).
De vier boven genoemde spagaten blijven echter onverzoend, dat doet domheid of schizofrenie vermoeden.
rkh, 11-01-2009
dinsdag, januari 13, 2009
Ik bedoel maar
Een Nederlander met ook een Marokkaans paspoort wordt in zijn vakantie in het “moederland” opgepakt en gevangen gezet, omdat hij verkeerde sympathieën zou hebben.
Onder welk rechtssysteem valt zo iemand dan? En wat betekent dit voor de simpele belastingbetaler?
Onder welk rechtssysteem valt zo iemand dan? En wat betekent dit voor de simpele belastingbetaler?
Het kan niet beter
We hebben al zwarte en witte scholen. Zo’n tweedeling is bij bussen moeilijk voor te stellen, dus zul je straks in de grote steden wel (zo niet, nu al) zwarte bussen met chauffeurs van Marokkaanse komaf krijgen en witte ouders die hun eigen en andermans kinderen rijden.
Op verzoek zullen politici schande spreken van zo’n duidelijk vertoon van discriminatie en racisme. Enkele zgn. progressieve ouders zullen hun kinderen offeren in een actie om de bus gemengd te krijgen.
Op verzoek zullen politici schande spreken van zo’n duidelijk vertoon van discriminatie en racisme. Enkele zgn. progressieve ouders zullen hun kinderen offeren in een actie om de bus gemengd te krijgen.
maandag, januari 12, 2009
Obamania
De romantische Idee van de archetypische nobele wilde verklaart deels het succes van Obama.
Van de hysterie heb ik mijzelf verre weten te houden. De berichten over Obama sloeg ik systematisch over. Ik hoor het wel wanneer Obama op water loopt, in welke zin dan ook.
Van de hysterie heb ik mijzelf verre weten te houden. De berichten over Obama sloeg ik systematisch over. Ik hoor het wel wanneer Obama op water loopt, in welke zin dan ook.
Geen Nieuws
Een bericht in de krant dat jongens van Marokkaanse afkomst zich bij een Koek&Zopie tent hebben misdragen, zal niemand verbazen.
Dat zo’n bericht niet in de krant komt, verbaast ook niemand.
Dat zo’n bericht niet in de krant komt, verbaast ook niemand.
zondag, januari 11, 2009
Storm in een glas water
Merkwaardig op z’n minst, dat mensen speciaal naar een praatprogramma bellen om te zeggen dat iets (dubbel paspoort, in het Turkse leger moeten etc.) een NON-issue is.
Geweldig
Wie tegen buitenproportioneel of excessief geweld is, suggereert vóór proportioneel geweld te zijn
Beroep op redelijkheid is een non-argument
We willen graag geloven in de redelijkheid van mensen, want dat maakt de wereld mooier en overzichtelijker. Ex-minister Vogelaar wil(de) in debat gaan met mannen die haar principieel niet de hand schudden. Partijvoorzitter Ploumen wil in discussie met boerkadraagsters; van samen komen we er wel uit. Althans, dat is het plan van de dames. Aboutaleb denkt mensen in een persoonlijk gesprek te kunnen overtuigen van zijn gelijk inzake het dubbele paspoort.
Een (impliciet) beroep op de rede is –net als het klagen over de toon of het melden van een acute aanval van schaamte- een poging jezelf bij het goede en weldenkende deel der natie in te delen en de ander -als de onredelijke- tot zwijgen te brengen. Een speler die ook even scheidsrechter wordt; iemand die even buiten en boven het gesprek gaat staan.
Vergeten wordt dat met betrekking tot vele problemen er niet één waarheid is, dat iedereen zijn eigen referentiekader heeft, bepaald door opvoeding, karakter, intelligentie, cultuur, ervaring, peers. Neem de alternatieve geneeskunst, het homohuwelijk, Gaza, het bijzonder onderwijs. Waarom zou het éne standpunt redelijk zijn en het tegenovergestelde onredelijk?
Wie een beroep doet op redelijkheid, meent het gelijk al bij voorbaat aan zijn kant te hebben.
rkh, 06-01-2009
Een (impliciet) beroep op de rede is –net als het klagen over de toon of het melden van een acute aanval van schaamte- een poging jezelf bij het goede en weldenkende deel der natie in te delen en de ander -als de onredelijke- tot zwijgen te brengen. Een speler die ook even scheidsrechter wordt; iemand die even buiten en boven het gesprek gaat staan.
Vergeten wordt dat met betrekking tot vele problemen er niet één waarheid is, dat iedereen zijn eigen referentiekader heeft, bepaald door opvoeding, karakter, intelligentie, cultuur, ervaring, peers. Neem de alternatieve geneeskunst, het homohuwelijk, Gaza, het bijzonder onderwijs. Waarom zou het éne standpunt redelijk zijn en het tegenovergestelde onredelijk?
Wie een beroep doet op redelijkheid, meent het gelijk al bij voorbaat aan zijn kant te hebben.
rkh, 06-01-2009
zaterdag, januari 10, 2009
Allah Akbar
Wanneer het “Allah Akbar” in Hollandse straten klinkt, dan moet toch iemand iets verkeerds hebben gedaan.
vrijdag, januari 09, 2009
donderdag, januari 08, 2009
Nut & noodzaak achterkamer
Bij de verdediging van een standpunt worden feiten, vermoedens, waarschijnlijkheden gesubsumeerd onder algemenere oordelen of worden algemene oordelen geconcretiseerd (geïnstancieerd)* . Elementen in de argumentatie kunnen op zich weer ter discussie worden gesteld, zoals definities, wegingen, feiten. Steeds kun je verbreden of een laag dieper. In principe dus een gebed zonder einde tot dat taboes of gemeenschappelijke waarden en normen vaste grond bieden.
In een “geciviliseerde” samenleving is het duel** vervangen door regels als bijv. “de helft plus één”. Beslisregels moeten een eind maken aan discussies over controversiële onderwerpen. Fatsoensregels en regels van de logica volstaan niet.
Je zou zeggen dat elke beslissing –ook een controversiële- moet zijn uit te leggen; we zijn toch allemaal rationele wezens en toch allemaal vóór transparantie. Maar wordt uitleg gegeven dan kan zich weer een eindeloze discussie openen over gekozen definities, gemaakte aannames, interpretaties en afwegingen. De transparantie-claim vooronderstelt dat rationele, weldenkende mensen uiteindelijk tot één waarheid komen en dat zij zich daar dan bij neer zullen leggen. De roep om transparantie miskent dat standpunten kunnen verschillen, vanwege cultuur, geschiedenis, belangen, emoties, vooroordelen, toeval.
Sterker nog: het is een misverstand te menen dat mensen volledig de eigen motivatie kennen. Blaise Pascal: « Le coeur a ses raisons, que la raison ne connaît point ». Volledige transparantie is ook theoretisch onmogelijk, omdat rationaliteit –in de zin van steeds consistent en logisch verantwoord doorvragen- uiteindelijk uitkomt bij per definitie irrationele keuzes, want niet verder beargumenteerd.
Niet voor niets is er “het geheim van de raadkamer”*** en hebben sommige ministers discretionaire bevoegdheid.
“Dit is mijn beslissing en daar moet u het mee doen.”****
rkh, 06-01-2009
* Wouter Bos heeft vaak de redenering: “Iedereen zag het verkeerd, dus ik ook”. (Waarmee hij toegeeft en tegelijkertijd relativeert.)
** Het duel zal ook wel zo zijn eigen vuistregels kennen.
*** Over het overleg tussen de rechters onderling wordt niets naar buiten gebracht.
**** Aldus de rijdende rechter.
In een “geciviliseerde” samenleving is het duel** vervangen door regels als bijv. “de helft plus één”. Beslisregels moeten een eind maken aan discussies over controversiële onderwerpen. Fatsoensregels en regels van de logica volstaan niet.
Je zou zeggen dat elke beslissing –ook een controversiële- moet zijn uit te leggen; we zijn toch allemaal rationele wezens en toch allemaal vóór transparantie. Maar wordt uitleg gegeven dan kan zich weer een eindeloze discussie openen over gekozen definities, gemaakte aannames, interpretaties en afwegingen. De transparantie-claim vooronderstelt dat rationele, weldenkende mensen uiteindelijk tot één waarheid komen en dat zij zich daar dan bij neer zullen leggen. De roep om transparantie miskent dat standpunten kunnen verschillen, vanwege cultuur, geschiedenis, belangen, emoties, vooroordelen, toeval.
Sterker nog: het is een misverstand te menen dat mensen volledig de eigen motivatie kennen. Blaise Pascal: « Le coeur a ses raisons, que la raison ne connaît point ». Volledige transparantie is ook theoretisch onmogelijk, omdat rationaliteit –in de zin van steeds consistent en logisch verantwoord doorvragen- uiteindelijk uitkomt bij per definitie irrationele keuzes, want niet verder beargumenteerd.
Niet voor niets is er “het geheim van de raadkamer”*** en hebben sommige ministers discretionaire bevoegdheid.
“Dit is mijn beslissing en daar moet u het mee doen.”****
rkh, 06-01-2009
* Wouter Bos heeft vaak de redenering: “Iedereen zag het verkeerd, dus ik ook”. (Waarmee hij toegeeft en tegelijkertijd relativeert.)
** Het duel zal ook wel zo zijn eigen vuistregels kennen.
*** Over het overleg tussen de rechters onderling wordt niets naar buiten gebracht.
**** Aldus de rijdende rechter.
woensdag, januari 07, 2009
dinsdag, januari 06, 2009
Sapere aude: De armen worden alleen maar rijker!
Durf te denken. Kijk om je heen. Geloof je eigen ogen. Weersta de praatjes.
Wie boven de vijftig is, kan toch -op grond van eigen waarneming- alleen maar het volgende concluderen: “De armen worden rijker en de rijken worden armer”.
Wie boven de vijftig is, kan toch -op grond van eigen waarneming- alleen maar het volgende concluderen: “De armen worden rijker en de rijken worden armer”.
zondag, januari 04, 2009
Het goede Heertje
Toen Raoul Heertje zei dat hij cabaretier is, toen pas werd er gelachen.
Heertje is bekend van de Comedy Train, van "Dit was het Nieuws!" en bekend als zoon van.
Heertje is bekend van de Comedy Train, van "Dit was het Nieuws!" en bekend als zoon van.
dinsdag, december 30, 2008
Woede is een keuze
Eind 2007, op weg naar huis hoorde Doekle Terpstra over Fitna en over het vermeende fascistoïde karakter van de koran. Terpstra ontstak in woede en reed bouncend verder. In een open brief aan Trouw deed hij daarvan kond. Daaruit is weer het project “Benoemen & Bouwen” voortgekomen.
Voor emoties (woede, verdriet, schaamte, angst, blijdschap) hebben we respect. Mensen die emoties tonen, heten (voor dat moment) eerlijk, oprecht en authentiek te zijn. Het stellen van vragen is dan algauw ongepast, omdat dat uitgelegd zou kunnen worden als twijfelen aan de goede bedoelingen van de persoon in kwestie en aan diens integriteit.
Simpele vragen bij de keuze van Doekle voor Woede: waarom die uitbarsting van woede, waarom nu en niet eerder of later, waarom niet woedend op iets of iemand anders? Al tijden is bekend, dat op sommige scholen het niet meer mogelijk is les te geven over de holocaust. Al tijden is bekend, dat wijken en dorpen worden opgeëist en geterroriseerd door zgn. kansenmijders. Of dat er met grafkransen wordt gevoetbald. Maar daar hoorde je Doekle niet over. Kort geleden hebben twee Marokkaanse jongens een brandbom gegooid naar een gereformeerde kerk in Gouda. Een jongeman met een keppeltje werd in Amsterdam door twee Marokkanen in elkaar geslagen. Helaas, had de politie niet meteen tijd om daarvan procesverbaal op te maken. Je leest daar in de krant van “Benoemen & Bouwen” (Trouw) niets over en Doekle zwijgt.
Woede is niet blind, maar een keuze; zelfs in deze ogenschijnlijke irrationaliteit is rationaliteit aanwezig. In haar kersttoespraak refereert H.M. niet aan “onze jongens en meisjes in Afghanistan”, laat staan dat ze de doden memoreert. Ik zou zeggen “driewerf schande!”. Misschien wil mevrouw moslims niet kwetsen. Van politici en media –vereend in lafheid- hoor je geen kritiek, behalve dan lichte verbazing over dat niets gezegd is over de kredietcrisis (waar Bea zelf ongetwijfeld zeer onder zal lijden). Niemand durft dus te zeggen dat Hare Majesteit wel erg weinig aan heeft. Een onzichtbare hand zet als het ware monden op slot en houdt pennen tegen. Een taboe in statu nascendi.
Het is rationeel niet woedend te worden op de koningin, want dat zou de carrière kunnen schaden.
Terpstra dacht waarschijnlijk een sexy onderwerp te hebben om zichzelf in de markt te zetten, maar hij heeft zich deerlijk vergist. Hij had beter kunnen spreken van het project “Boemerang”, want het heeft hem veel last bezorgd en zelfs op de burelen van Trouw was het lang onrustig.
Ik denk trouwens dat gebrek aan kennis Doekle bij het maken van de keuze is opgebroken, zoals ook Harry de Winter voor schut stond toen hij niet bleek te weten dat op sommige scholen de holocaust niet meer in het lespakket zit.* De verzuchting van Terpstra “dat niemand er wat aan doet” klopt in elk geval niet en zeker is dat Terpstra nog steeds niet weet wat een dhimmi is, want dat geeft hij zelf toe (De Pers, 22/12/2008).
Maar gelukkig zal Doekle er niet onder gebukt gaan; “De domme heeft in zijn domheid geen weet van zijn eigen domheid”.
rkh, 23-12-2008
* Het Samenwerkingverband van Marokkanen in Nederland (let op de formulering) zal er wel op wijzen dat op veel scholen de Holocaust wél wordt behandeld.
Voor emoties (woede, verdriet, schaamte, angst, blijdschap) hebben we respect. Mensen die emoties tonen, heten (voor dat moment) eerlijk, oprecht en authentiek te zijn. Het stellen van vragen is dan algauw ongepast, omdat dat uitgelegd zou kunnen worden als twijfelen aan de goede bedoelingen van de persoon in kwestie en aan diens integriteit.
Simpele vragen bij de keuze van Doekle voor Woede: waarom die uitbarsting van woede, waarom nu en niet eerder of later, waarom niet woedend op iets of iemand anders? Al tijden is bekend, dat op sommige scholen het niet meer mogelijk is les te geven over de holocaust. Al tijden is bekend, dat wijken en dorpen worden opgeëist en geterroriseerd door zgn. kansenmijders. Of dat er met grafkransen wordt gevoetbald. Maar daar hoorde je Doekle niet over. Kort geleden hebben twee Marokkaanse jongens een brandbom gegooid naar een gereformeerde kerk in Gouda. Een jongeman met een keppeltje werd in Amsterdam door twee Marokkanen in elkaar geslagen. Helaas, had de politie niet meteen tijd om daarvan procesverbaal op te maken. Je leest daar in de krant van “Benoemen & Bouwen” (Trouw) niets over en Doekle zwijgt.
Woede is niet blind, maar een keuze; zelfs in deze ogenschijnlijke irrationaliteit is rationaliteit aanwezig. In haar kersttoespraak refereert H.M. niet aan “onze jongens en meisjes in Afghanistan”, laat staan dat ze de doden memoreert. Ik zou zeggen “driewerf schande!”. Misschien wil mevrouw moslims niet kwetsen. Van politici en media –vereend in lafheid- hoor je geen kritiek, behalve dan lichte verbazing over dat niets gezegd is over de kredietcrisis (waar Bea zelf ongetwijfeld zeer onder zal lijden). Niemand durft dus te zeggen dat Hare Majesteit wel erg weinig aan heeft. Een onzichtbare hand zet als het ware monden op slot en houdt pennen tegen. Een taboe in statu nascendi.
Het is rationeel niet woedend te worden op de koningin, want dat zou de carrière kunnen schaden.
Terpstra dacht waarschijnlijk een sexy onderwerp te hebben om zichzelf in de markt te zetten, maar hij heeft zich deerlijk vergist. Hij had beter kunnen spreken van het project “Boemerang”, want het heeft hem veel last bezorgd en zelfs op de burelen van Trouw was het lang onrustig.
Ik denk trouwens dat gebrek aan kennis Doekle bij het maken van de keuze is opgebroken, zoals ook Harry de Winter voor schut stond toen hij niet bleek te weten dat op sommige scholen de holocaust niet meer in het lespakket zit.* De verzuchting van Terpstra “dat niemand er wat aan doet” klopt in elk geval niet en zeker is dat Terpstra nog steeds niet weet wat een dhimmi is, want dat geeft hij zelf toe (De Pers, 22/12/2008).
Maar gelukkig zal Doekle er niet onder gebukt gaan; “De domme heeft in zijn domheid geen weet van zijn eigen domheid”.
rkh, 23-12-2008
* Het Samenwerkingverband van Marokkanen in Nederland (let op de formulering) zal er wel op wijzen dat op veel scholen de Holocaust wél wordt behandeld.
zaterdag, december 27, 2008
Van kennisboost naar minder meer
Het vrijmaken en gebruiken van aanwezig potentieel –bijv. kennispotentieel- kan op zich de economie een boost geven en daarmee de welvaart vergroten. Maar uit de aard van de zaak is op een gegeven moment de rek er wel uit. Veritas simplex.
Stel een gezin met vader als enige kostwinnaar. Dan neemt het oudste kind een krantenwijk. Het gezinsinkomen maakt een sprongetje. Een jaar later neemt het tweede kind een krantenwijk en weer neemt het inkomen toe, hoewel relatief minder. Het derde kind etc., en uiteindelijk gaat ook moeder nog buitenshuis werken. Duidelijk is dat op een gegeven moment het arbeidspotentieel domweg is opgebruikt. Geen boost meer en het gezinsinkomen stijgt (ceteris paribus) jaarlijks weer miniem met de leeftijd. Wel is de welvaart nu t.o.v. vroeger aanmerkelijk toegenomen, maar de vaart is eruit.
Ook op de kenniseconomie moet dit denkmodel zijn toe te passen. Vroeger ging nog veel talent verloren doordat potentiële kenniswerkers gewoon postbode, schrijnwerker of melkrijder werden, terwijl die wel graag anders hadden gewild. Door cultuurverandering* en schoolsysteem kan talent komen bovendrijven en zich ontwikkelen –een ieder naar vermogen. Het proces over jaren van leegtrekken van de talentenpool (waarbij -hegeliaans gezegd-: kwantiteit in kwaliteit omslaat) gaf op zich extra groei aan de economie en zorgde voor een toename van welvaart. Die kennisboost zal nu onderhand wel verdwenen zijn.
Met om- en bijscholing, met een betere match tussen student en opleiding, met “motivatietrainingen” en met meer belangstelling voor exacte vakken zal het kennisniveau van het volk nog wel wat zijn op te krikken en zeker onder allochtonen zal nog “verborgen talent” zijn aan te boren. Maar je kunt uit een volk niet meer persen dan erin zit, hoewel iemand als Margriet Sitskoorn denkt het IQ met oefeningen omhoog te kunnen brengen.
Juist nu men het heeft over “kenniseconomie”, Nederland als “kennisland” en over de agenda van Lissabon verdwijnt de groeispurt, enkel en alleen omdat het potentieel zo ongeveer op is.** Dat betekent onherroepelijk minder meer welvaart. Of misschien wel gewoon minder welvaart, vanwege de kosten van drop-outs en omdat hier de wet van de afnemende meeropbrengsten geldt en de meerkosten de meeropbrengsten zelfs kunnen overstijgen (zie kosten integratieprojecten).
rkh, 26-12-2008
* Tot in de jaren ’60 stond voor sommigen boeren boven studeren. In sommige kringen staat nu het drugrunnen boven studeren.
** Import van kenniswerkers uit het buitenland kan nog soelaas bieden. Maar zo’n “braindrain” is m.i. ethisch algauw kwestieus, alhoewel je werkgevers en politici daar niet over hoort.
Stel een gezin met vader als enige kostwinnaar. Dan neemt het oudste kind een krantenwijk. Het gezinsinkomen maakt een sprongetje. Een jaar later neemt het tweede kind een krantenwijk en weer neemt het inkomen toe, hoewel relatief minder. Het derde kind etc., en uiteindelijk gaat ook moeder nog buitenshuis werken. Duidelijk is dat op een gegeven moment het arbeidspotentieel domweg is opgebruikt. Geen boost meer en het gezinsinkomen stijgt (ceteris paribus) jaarlijks weer miniem met de leeftijd. Wel is de welvaart nu t.o.v. vroeger aanmerkelijk toegenomen, maar de vaart is eruit.
Ook op de kenniseconomie moet dit denkmodel zijn toe te passen. Vroeger ging nog veel talent verloren doordat potentiële kenniswerkers gewoon postbode, schrijnwerker of melkrijder werden, terwijl die wel graag anders hadden gewild. Door cultuurverandering* en schoolsysteem kan talent komen bovendrijven en zich ontwikkelen –een ieder naar vermogen. Het proces over jaren van leegtrekken van de talentenpool (waarbij -hegeliaans gezegd-: kwantiteit in kwaliteit omslaat) gaf op zich extra groei aan de economie en zorgde voor een toename van welvaart. Die kennisboost zal nu onderhand wel verdwenen zijn.
Met om- en bijscholing, met een betere match tussen student en opleiding, met “motivatietrainingen” en met meer belangstelling voor exacte vakken zal het kennisniveau van het volk nog wel wat zijn op te krikken en zeker onder allochtonen zal nog “verborgen talent” zijn aan te boren. Maar je kunt uit een volk niet meer persen dan erin zit, hoewel iemand als Margriet Sitskoorn denkt het IQ met oefeningen omhoog te kunnen brengen.
Juist nu men het heeft over “kenniseconomie”, Nederland als “kennisland” en over de agenda van Lissabon verdwijnt de groeispurt, enkel en alleen omdat het potentieel zo ongeveer op is.** Dat betekent onherroepelijk minder meer welvaart. Of misschien wel gewoon minder welvaart, vanwege de kosten van drop-outs en omdat hier de wet van de afnemende meeropbrengsten geldt en de meerkosten de meeropbrengsten zelfs kunnen overstijgen (zie kosten integratieprojecten).
rkh, 26-12-2008
* Tot in de jaren ’60 stond voor sommigen boeren boven studeren. In sommige kringen staat nu het drugrunnen boven studeren.
** Import van kenniswerkers uit het buitenland kan nog soelaas bieden. Maar zo’n “braindrain” is m.i. ethisch algauw kwestieus, alhoewel je werkgevers en politici daar niet over hoort.
woensdag, december 24, 2008
Blij zijn met leven kan niet
De dichter Rogi Wieg is van nature depressief en heeft verschillende zelfmoordpogingen op zijn naam staan. Joost Zwagerman praatte op hem in en onder meer daardoor leeft Wieg nog. Wieg geeft toe blij mee te zijn met het leven en ziet met vreugde de mooie dingen die hij anders had moeten missen.*
Iedereen snapt wel ongeveer wat wordt bedoeld: Wieg had i.p.v. blij ook nog steeds ongelukkig met het leven kunnen zijn. Echter tegenover “blij met het leven” staat niet “ongelukkig met het leven”; de vergelijking is die tussen “leven” en “dood”.
Als je zegt: “Wat ben ik blij dat ik vakantie heb”, dan staat “blij” niet in de eerste plaats tegenover “ongelukkig”, maar dan staat “vakantie” vooral tegenover “werk”. De keuze tussen vakantie of werk is één tussen gelijkwaardige opties; ze zijn elkanders alternatief.
De dood is geen reëel alternatief voor leven en daarom is “Ik ben blij dat ik leef” –strikt genomen- ook een onmogelijke zin. De keuze is niet één tussen gelijkwaardige opties.
Als met de dood alles eindigt dan is de vraag waar het alternatief van het leven is gebleven. Wieg zet dan dus zijn huidige leven af tegen niets en dat kan alleen maar onzin opleveren.
Als er wel leven na de dood is dan is een probleem dat we over het Hiernamaals niets weten. Dus kunnen we ook het leven op aarde geen kwalificatie geven. Willen we er wel iets over zeggen dan moet dat -in de beste tradities van Islam en Christendom- toch iets zijn van “Ik ben al blij met het leven, maar zou nog blijer zijn met de dood”.
Wieg zegt zich ervan bewust te zijn wat hij had moeten missen, indien gekozen voor de dood.
Maar wat kun je missen als je dood bent?
Als er niets is, wie precies mist dan wat?
Of: ben je tot Heerlijkheid bevorderd dan is er geen gemis, omdat alle verlangens zijn vervuld.
rkh, 21-12-2008
* KRO-programma “In de schaduw van het Nieuws” van 20-12-2008. Wilfried Kemp in gesprek met Paul Witteman, Joost Zwagerman en een documentariste.
Iedereen snapt wel ongeveer wat wordt bedoeld: Wieg had i.p.v. blij ook nog steeds ongelukkig met het leven kunnen zijn. Echter tegenover “blij met het leven” staat niet “ongelukkig met het leven”; de vergelijking is die tussen “leven” en “dood”.
Als je zegt: “Wat ben ik blij dat ik vakantie heb”, dan staat “blij” niet in de eerste plaats tegenover “ongelukkig”, maar dan staat “vakantie” vooral tegenover “werk”. De keuze tussen vakantie of werk is één tussen gelijkwaardige opties; ze zijn elkanders alternatief.
De dood is geen reëel alternatief voor leven en daarom is “Ik ben blij dat ik leef” –strikt genomen- ook een onmogelijke zin. De keuze is niet één tussen gelijkwaardige opties.
Als met de dood alles eindigt dan is de vraag waar het alternatief van het leven is gebleven. Wieg zet dan dus zijn huidige leven af tegen niets en dat kan alleen maar onzin opleveren.
Als er wel leven na de dood is dan is een probleem dat we over het Hiernamaals niets weten. Dus kunnen we ook het leven op aarde geen kwalificatie geven. Willen we er wel iets over zeggen dan moet dat -in de beste tradities van Islam en Christendom- toch iets zijn van “Ik ben al blij met het leven, maar zou nog blijer zijn met de dood”.
Wieg zegt zich ervan bewust te zijn wat hij had moeten missen, indien gekozen voor de dood.
Maar wat kun je missen als je dood bent?
Als er niets is, wie precies mist dan wat?
Of: ben je tot Heerlijkheid bevorderd dan is er geen gemis, omdat alle verlangens zijn vervuld.
rkh, 21-12-2008
* KRO-programma “In de schaduw van het Nieuws” van 20-12-2008. Wilfried Kemp in gesprek met Paul Witteman, Joost Zwagerman en een documentariste.
maandag, december 22, 2008
Incest, een kwestie van smaak en tijd
Het probleem is dat als we echt iets willen er altijd wel argumenten pro zijn te bedenken en weerleggingen zijn te vinden van argumenten contra. Zoals men wel zegt: “Vanwege zijn goede eigenschappen wordt iemand aangenomen en om de slechte afgewezen”. Het gaat erom dat we weten wat we willen, dat we onszelf weten te overtuigen, dat we dus geloven in onszelf, en dat we daarnaast anderen weten te overtuigen.
Neem incest, zonder dwang zo men wil. Je kunt incest brengen als uitdrukking en bevestiging van een respectvolle relatie. Je kunt die verkopen als initiatie in een liefdevolle en vertrouwde omgeving. En er zullen ook altijd nog idioten zijn die getuigen van wat de vroege intimiteit in familiekring heeft betekend -in positieve zin- voor hun persoonlijke ontwikkeling. Wie aankomt met “pedagogische afstand” kan worden weersproken met een beroep op de fundamentele gelijkwaardigheid tussen broer en zus, vader en dochter, moeder en zoon etc.
Wat wordt gewild, wordt in mooie zinnen nog eens gezegd en steeds herhaald. Alleen in een klimaat waarin authenticiteit, anti-autoriteit, (vrije) liefde, zelfontplooiing en gelijkwaardigheid de boventoon voeren, kan zo’n verhaal pas kracht van argument krijgen. In de jaren ’70-’80 zong Barbara over “amours incestieuses”. Louis Malle maakte de mooie film “le souffle au cœur” (over een 15-jarige, ziekelijke jongen die met moeder op vakantie gaat). In die tijd leken uitingen van de Wil het vertoog van de Rede te worden.
De tijden zijn veranderd. Zelfs pedofilie is weer taboe geworden. Maar wat blijft staan, is de simpele vraag: “Wat moet ik doen?”. Wie of wat kan mij raden?* Hoe kom ik aan een meetlat om te nemen beslissingen langs te leggen? En wat is dan weer de waarde van dat meetlat?
We zijn onthand. Het heelal kent geen archimedisch punt.
rkh, 20-12-2008
* Er is een dominee die zegt dat er geen God is. Er is een oud-katholieke pastoor die in Utrecht porno in de kerk liet ophangen. In Aken of Keulen bejubelde een pastoor een kunstenaar die lijken tentoon wilde stellen. Zuilen liggen aan gruzelementen, ook de socialistische zuil.
Neem incest, zonder dwang zo men wil. Je kunt incest brengen als uitdrukking en bevestiging van een respectvolle relatie. Je kunt die verkopen als initiatie in een liefdevolle en vertrouwde omgeving. En er zullen ook altijd nog idioten zijn die getuigen van wat de vroege intimiteit in familiekring heeft betekend -in positieve zin- voor hun persoonlijke ontwikkeling. Wie aankomt met “pedagogische afstand” kan worden weersproken met een beroep op de fundamentele gelijkwaardigheid tussen broer en zus, vader en dochter, moeder en zoon etc.
Wat wordt gewild, wordt in mooie zinnen nog eens gezegd en steeds herhaald. Alleen in een klimaat waarin authenticiteit, anti-autoriteit, (vrije) liefde, zelfontplooiing en gelijkwaardigheid de boventoon voeren, kan zo’n verhaal pas kracht van argument krijgen. In de jaren ’70-’80 zong Barbara over “amours incestieuses”. Louis Malle maakte de mooie film “le souffle au cœur” (over een 15-jarige, ziekelijke jongen die met moeder op vakantie gaat). In die tijd leken uitingen van de Wil het vertoog van de Rede te worden.
De tijden zijn veranderd. Zelfs pedofilie is weer taboe geworden. Maar wat blijft staan, is de simpele vraag: “Wat moet ik doen?”. Wie of wat kan mij raden?* Hoe kom ik aan een meetlat om te nemen beslissingen langs te leggen? En wat is dan weer de waarde van dat meetlat?
We zijn onthand. Het heelal kent geen archimedisch punt.
rkh, 20-12-2008
* Er is een dominee die zegt dat er geen God is. Er is een oud-katholieke pastoor die in Utrecht porno in de kerk liet ophangen. In Aken of Keulen bejubelde een pastoor een kunstenaar die lijken tentoon wilde stellen. Zuilen liggen aan gruzelementen, ook de socialistische zuil.
woensdag, december 17, 2008
Een vage hang naar IS-GELIJK
Het spreekwoord luidt: “Gelijke monniken, gelijke kappen”*. Wat is hieruit af te leiden?
De natuurlijke neiging is te zeggen: “Als de monniken ongelijk zijn dan ook de kappen ongelijk”. “Gelijke gevallen, gelijk behandelen” dan ook “Ongelijke gevallen, ongelijk behandelen”. Die neiging gaat echter in tegen de regels van de logica. “Ongelijke kappen, ongelijke monniken” is de enige gevolgtrekking die logisch te maken is.**
Kasparov (schaker en oppositioneel politicus) zei kort geleden: “In Rusland is helemaal geen democratie”. Wij horen hem dan zeggen: “In Nederland is wel democratie”. Dat zei hij niet -bedoelde hij wel-, maar volgt in ieder geval niet logisch uit wat hij zei.
Van “In Rusland is helemaal geen democratie” maken wij kennelijk “Rusland is gelijk aan Niet-democratie”. Immers alleen uit de laatste bewering volgt logisch –in de voor ons op dit moment relevante wereld- dat Nederland een democratie is (zou Nederland een Niet-democratie zijn dan zou Nederland namelijk Rusland zijn en dat is dus niet het geval).
Mijn punt is dat we te snel identificeren, koppelen en gelijkstellen; dat als we zeggen “Rusland” of “Gelijke monniken” dat we dan ook tegelijkertijd zouden zeggen “Niet-democratie” resp. “Gelijke kappen” én omgekeerd, alsof ze elkaar wederzijds impliceren.
Laatste voorbeeld en eveneens subtiel. De stelling van de psychiater Dalrymple luidt (in mijn woorden): “De verzorgingsstaat slaat alle eigen initiatief dood en houdt daardoor mensen vast in de onderklasse”.
En wat zegt de grote Van Dam in de column “Stomme feuten”? De logica leert (aldus Van Dam) dat dan ook moet gelden: “Hoe minder verzorgingsstaat, hoe minder onderklasse”. Wat dan –vul ik aan- uiteindelijk resulteert in “Geen verzorgingsstaat, geen onderklasse”. Nu, dat leert de logica dus juist niet.
Ook hier weer een onterechte gelijkstelling van Verzorgingsstaat aan Onderklasse in die zin van dat als je “verzorgingsstaat” zegt dat je dan ook “onderklasse” zou zeggen en omgekeerd.
Bij het statement “Als het een mens is, dan is het een dier” hebben we duidelijk niet de neiging ervan te maken “Geen mens, geen dier”. Omdat we kennelijk Mens en Dier met recht en reden niet aan elkaar gelijkstellen.
rkh, 15-12-2008
* De negatieve variant is: “Meten met twee maten”.
** (P => Q) => (~Q => ~P) (de zgn. contrapositie)
Bewijs : Stel (P => Q) => (~Q => P) dan ook (~Q => P => Q) dus (~Q => Q) en een contradictie is toch wel de ergste doodzonde in de logica, dus: (P => Q) => (~Q => ~P)
De natuurlijke neiging is te zeggen: “Als de monniken ongelijk zijn dan ook de kappen ongelijk”. “Gelijke gevallen, gelijk behandelen” dan ook “Ongelijke gevallen, ongelijk behandelen”. Die neiging gaat echter in tegen de regels van de logica. “Ongelijke kappen, ongelijke monniken” is de enige gevolgtrekking die logisch te maken is.**
Kasparov (schaker en oppositioneel politicus) zei kort geleden: “In Rusland is helemaal geen democratie”. Wij horen hem dan zeggen: “In Nederland is wel democratie”. Dat zei hij niet -bedoelde hij wel-, maar volgt in ieder geval niet logisch uit wat hij zei.
Van “In Rusland is helemaal geen democratie” maken wij kennelijk “Rusland is gelijk aan Niet-democratie”. Immers alleen uit de laatste bewering volgt logisch –in de voor ons op dit moment relevante wereld- dat Nederland een democratie is (zou Nederland een Niet-democratie zijn dan zou Nederland namelijk Rusland zijn en dat is dus niet het geval).
Mijn punt is dat we te snel identificeren, koppelen en gelijkstellen; dat als we zeggen “Rusland” of “Gelijke monniken” dat we dan ook tegelijkertijd zouden zeggen “Niet-democratie” resp. “Gelijke kappen” én omgekeerd, alsof ze elkaar wederzijds impliceren.
Laatste voorbeeld en eveneens subtiel. De stelling van de psychiater Dalrymple luidt (in mijn woorden): “De verzorgingsstaat slaat alle eigen initiatief dood en houdt daardoor mensen vast in de onderklasse”.
En wat zegt de grote Van Dam in de column “Stomme feuten”? De logica leert (aldus Van Dam) dat dan ook moet gelden: “Hoe minder verzorgingsstaat, hoe minder onderklasse”. Wat dan –vul ik aan- uiteindelijk resulteert in “Geen verzorgingsstaat, geen onderklasse”. Nu, dat leert de logica dus juist niet.
Ook hier weer een onterechte gelijkstelling van Verzorgingsstaat aan Onderklasse in die zin van dat als je “verzorgingsstaat” zegt dat je dan ook “onderklasse” zou zeggen en omgekeerd.
Bij het statement “Als het een mens is, dan is het een dier” hebben we duidelijk niet de neiging ervan te maken “Geen mens, geen dier”. Omdat we kennelijk Mens en Dier met recht en reden niet aan elkaar gelijkstellen.
rkh, 15-12-2008
* De negatieve variant is: “Meten met twee maten”.
** (P => Q) => (~Q => ~P) (de zgn. contrapositie)
Bewijs : Stel (P => Q) => (~Q => P) dan ook (~Q => P => Q) dus (~Q => Q) en een contradictie is toch wel de ergste doodzonde in de logica, dus: (P => Q) => (~Q => ~P)
vrijdag, december 12, 2008
Framen in onverstand
In de verkiezingstijd sprak Wouter Bos van perverse solidariteit*. Voor een partij met solidariteit hoog in het vaandel, is dat onverstandige taal. Je geeft ermee aan dat over solidariteit gediscussieerd kan en mag worden. Solidariteit is dan –in dubbele zin- discutabel geworden.
Voor velen is de komst van vreemdelingen –naar eigen zeggen- nog steeds een verrijking**. Daarmee wordt een frame geboden om met recht en reden het multiculti-verhaal ter discussie te stellen en het omgekeerde te beweren.
De man of vrouw die aan zijn of haar partner vraagt “hou je nog van mij?” speelt gevaarlijk spel. De ruimte wordt namelijk geboden om “kweenie” of “nee” te zeggen.
Pro memorie: Primen is mensen ontvankelijk maken voor een boodschap, bijv. Eurlings introduceren als de gezellige Limburger.
rkh,11-12-2008
* Voor Bos was een vorm van perfiditeit dat de slager betaalt voor de studie van iemand die later goed gaat verdienen. Een vreemde, bekrompen bewering, want de slager profiteert uiteraard van wat knappe koppen voor hem bedenken en doen.
Googlen op ‘bos + "perverse solidariteit"’ gaf 278 hits.
** Ella Vogelaar verwees desgevraagd in de PERS naar keuken en mode. Ze sprak in dat interview ook de merkwaardige woorden dat ze op haar departement niet zitten te filosoferen.
Voor velen is de komst van vreemdelingen –naar eigen zeggen- nog steeds een verrijking**. Daarmee wordt een frame geboden om met recht en reden het multiculti-verhaal ter discussie te stellen en het omgekeerde te beweren.
De man of vrouw die aan zijn of haar partner vraagt “hou je nog van mij?” speelt gevaarlijk spel. De ruimte wordt namelijk geboden om “kweenie” of “nee” te zeggen.
Pro memorie: Primen is mensen ontvankelijk maken voor een boodschap, bijv. Eurlings introduceren als de gezellige Limburger.
rkh,11-12-2008
* Voor Bos was een vorm van perfiditeit dat de slager betaalt voor de studie van iemand die later goed gaat verdienen. Een vreemde, bekrompen bewering, want de slager profiteert uiteraard van wat knappe koppen voor hem bedenken en doen.
Googlen op ‘bos + "perverse solidariteit"’ gaf 278 hits.
** Ella Vogelaar verwees desgevraagd in de PERS naar keuken en mode. Ze sprak in dat interview ook de merkwaardige woorden dat ze op haar departement niet zitten te filosoferen.
woensdag, december 10, 2008
Trisectie, reële getallen en contrapositie
Met passer en liniaal kun je een hoek in tweeën delen, waarbij de liniaal alleen gebruikt mag worden om lijnen te trekken.* Een driedeling of trisectie van een hoek met passer en liniaal lukt niet. Is dat laatste te begrijpen?
We benaderen het probleem getalsmatig. Stel de hoek is 30.8 graden. 1/3 hoek is dus 10.266666666 … Alleen hoeken met de rest van de staartdeling eindigend op 0, 3, 6, 9 kennen geen repetitie. Hoe kun je nu een hoek ter grootte van 10.2666 … graden precies op papier krijgen? Je zet één lijn, maar waar komt precies de andere? Dat lukt dus nooit. Kortom, het kan niet verbazen dat driedeling van een hoek met passer en liniaal in het algemeen onmogelijk is.**
Terzijde: Een vijfdeling van een willekeurige hoek levert altijd een getal van eindige lengte op. Zo levert 30.8 /5 precies 6.16 op. Zou het met passer en liniaal nu wel lukken? Je bent geneigd te zeggen dat –op grond van het bovenstaande- een vijfdeling moet lukken.
Er worden in redeneringen weinig tegen de logica gezondigd. Maar dit is een voorbeeld van een logische fout die vaak wordt begaan. De bewering was: “Als repetitie optreedt dan geen (drie)deling mogelijk” ( P==> Q). Nu is de bewering “Als er geen repetitie is dan (vijf)deling mogelijk” ( ~P ==> ~Q). Echter ~P ==> ~Q volgt niet uit P ==> Q. De contrapositie van P ==> Q is ~Q ==> ~P en die is geldig.
Dus er is met de bewering dat het eind van het getal niet repeteert helemaal niets gezegd over de mogelijkheid van een vijfdeling.
8-12-2008
* Met de punt van de passer in het hoekpunt een cirkel maken die beide benen snijdt. Vanuit die twee snijpunten op de benen gelijke cirkels maken die elkaar snijden. Verbind vervolgens een van die nieuwe snijpunten met het hoekpunt. De hoek is nu opgedeeld in gelijke hoeken.
** Wel is een driedeling mogelijk van een hoek van bijv. 360°, 270°, 180°, 90°. Teken met passer en liniaal een gelijkzijdige driehoek. De som van de hoeken van een driehoek is 180°, dus een hoek is 60°. Daar kun je wat mee, bijv. weer in tweeën delen.
We benaderen het probleem getalsmatig. Stel de hoek is 30.8 graden. 1/3 hoek is dus 10.266666666 … Alleen hoeken met de rest van de staartdeling eindigend op 0, 3, 6, 9 kennen geen repetitie. Hoe kun je nu een hoek ter grootte van 10.2666 … graden precies op papier krijgen? Je zet één lijn, maar waar komt precies de andere? Dat lukt dus nooit. Kortom, het kan niet verbazen dat driedeling van een hoek met passer en liniaal in het algemeen onmogelijk is.**
Terzijde: Een vijfdeling van een willekeurige hoek levert altijd een getal van eindige lengte op. Zo levert 30.8 /5 precies 6.16 op. Zou het met passer en liniaal nu wel lukken? Je bent geneigd te zeggen dat –op grond van het bovenstaande- een vijfdeling moet lukken.
Er worden in redeneringen weinig tegen de logica gezondigd. Maar dit is een voorbeeld van een logische fout die vaak wordt begaan. De bewering was: “Als repetitie optreedt dan geen (drie)deling mogelijk” ( P==> Q). Nu is de bewering “Als er geen repetitie is dan (vijf)deling mogelijk” ( ~P ==> ~Q). Echter ~P ==> ~Q volgt niet uit P ==> Q. De contrapositie van P ==> Q is ~Q ==> ~P en die is geldig.
Dus er is met de bewering dat het eind van het getal niet repeteert helemaal niets gezegd over de mogelijkheid van een vijfdeling.
8-12-2008
* Met de punt van de passer in het hoekpunt een cirkel maken die beide benen snijdt. Vanuit die twee snijpunten op de benen gelijke cirkels maken die elkaar snijden. Verbind vervolgens een van die nieuwe snijpunten met het hoekpunt. De hoek is nu opgedeeld in gelijke hoeken.
** Wel is een driedeling mogelijk van een hoek van bijv. 360°, 270°, 180°, 90°. Teken met passer en liniaal een gelijkzijdige driehoek. De som van de hoeken van een driehoek is 180°, dus een hoek is 60°. Daar kun je wat mee, bijv. weer in tweeën delen.
maandag, december 08, 2008
De Denker en de Doener
Als de knop van de badgeiser-thermostaat wordt ingedrukt, hengst de gek al op de aansteker. Wordt de gek van doener denker dan wordt rust en afstand genomen en kan de gedachte opkomen dat de ruimte in de geiser zich eerst met gas moet vullen, wil de vonk met succes overslaan. Een theorietje over hoe dingen gaan, kan van praktisch voordeel zijn.
Of je moet met de fiets door Coevorden, wetend dat verkeersborden niet noodzakelijk de kortste route aangeven. Met de focus op dat probleem, valt dan in op de zon te gaan rijden. Er is kennelijk een voorstelling van de tomtom-mogelijkheden van de zon.
De doener is snel en pragmatisch, werkt normaliter volgens hem bekende sjablonen. Op onbekend terrein is zijn werkwijze die van trial&error: lukt het niet zus dan proberen we het zo. Maar wordt het onverhoopt moeilijk dan loopt hij vast bij gebrek aan theorie, ook al is de man drs. in de natuurkunde.
De denker daarentegen a) verwijlt bij de dingen, problematiseert, stelt vragen en b) probeert door aandachtsconcentratie een verhaal, formule, theorie of model te bedenken om een bepaald fenomeen te begrijpen, te verklaren en van daaruit te kunnen voorspellen en c) geeft vervolgens het verhaal etc. niet zo maar op bij tegenslag.
Ik heb ooit ca. 40 (sic) dBaseIII-boeken doorgebladerd en moest concluderen, dat kennelijk geen van de auteurs minus één (boek aangetroffen in de V&D en uitgegeven op Texel) een goede voorstelling had van hoe zoeken en opslaan van data gaat of gedacht zou kunnen worden, met alle gevolgen van dien.
Ik denk dat waar gedurende lange tijd nauw wordt samengewerkt en dan vooral in de wereld van bèta’s het onderscheid tussen de beide types –de denker en de doener- pijnlijk duidelijk kan worden (bij vragen formuleren in SQL, bij begrijpen essentie 5de generatietaal etc. is de uitgangspositie qua kennis en ervaring van de deelnemers al gauw gelijk en blijft alleen verschil in denkkracht over).
Op GeenStijl las ik een bericht (“Windmolens verkloten het weer”) dat twee wetenschappers van de University of Maryland waarschuwen voor de schadelijke effecten van een terrein vol windturbines op het weer, simpel omdat energie wordt afgetapt*. Ik schreef er al over op 11-05-06 onder de titel “MER en windenergie” (hier). Hoe ik op dat onderwerp kwam? Ik zocht –met de nodige aandachtsconcentratie- voorbeelden bij de wijsheid “Elk voordeel heeft z’n nadeel” (veritas simplex) en had een voorstelling bij “aftappen van energie”.
De vogelaar vindt windmolens abject, omdat ze van vogels gehakt maken. Andere mogelijkheden worden niet onderkend, laat staan onderzocht. Dat is het ééndimensionale denken: “denken” vanuit de onderbuik. De doener ageert primair, op wat zich aandient en zonder verdere analyse. Eén etiket is al voldoende voor schijnbare beheersing van een probleem: “politici zijn zakkenvullers”, “een opkoopfonds is een sprinkhanenplaag” etc.
Het denken op zich verschaft de denker vreugde, maar kost ook veel tijd en energie. Dat betekent vaak geen mening hebben of een mening moeten opschorten of er moeite mee hebben à l’improviste een mening te moeten debiteren die er wel ooit was, maar met de bijbehorende analyse in het geheugen ligt verzonken.
rkh, 1 dec. 2008
* De meeste “reaguurders” van GS vonden het maar onzin.
Of je moet met de fiets door Coevorden, wetend dat verkeersborden niet noodzakelijk de kortste route aangeven. Met de focus op dat probleem, valt dan in op de zon te gaan rijden. Er is kennelijk een voorstelling van de tomtom-mogelijkheden van de zon.
De doener is snel en pragmatisch, werkt normaliter volgens hem bekende sjablonen. Op onbekend terrein is zijn werkwijze die van trial&error: lukt het niet zus dan proberen we het zo. Maar wordt het onverhoopt moeilijk dan loopt hij vast bij gebrek aan theorie, ook al is de man drs. in de natuurkunde.
De denker daarentegen a) verwijlt bij de dingen, problematiseert, stelt vragen en b) probeert door aandachtsconcentratie een verhaal, formule, theorie of model te bedenken om een bepaald fenomeen te begrijpen, te verklaren en van daaruit te kunnen voorspellen en c) geeft vervolgens het verhaal etc. niet zo maar op bij tegenslag.
Ik heb ooit ca. 40 (sic) dBaseIII-boeken doorgebladerd en moest concluderen, dat kennelijk geen van de auteurs minus één (boek aangetroffen in de V&D en uitgegeven op Texel) een goede voorstelling had van hoe zoeken en opslaan van data gaat of gedacht zou kunnen worden, met alle gevolgen van dien.
Ik denk dat waar gedurende lange tijd nauw wordt samengewerkt en dan vooral in de wereld van bèta’s het onderscheid tussen de beide types –de denker en de doener- pijnlijk duidelijk kan worden (bij vragen formuleren in SQL, bij begrijpen essentie 5de generatietaal etc. is de uitgangspositie qua kennis en ervaring van de deelnemers al gauw gelijk en blijft alleen verschil in denkkracht over).
Op GeenStijl las ik een bericht (“Windmolens verkloten het weer”) dat twee wetenschappers van de University of Maryland waarschuwen voor de schadelijke effecten van een terrein vol windturbines op het weer, simpel omdat energie wordt afgetapt*. Ik schreef er al over op 11-05-06 onder de titel “MER en windenergie” (hier). Hoe ik op dat onderwerp kwam? Ik zocht –met de nodige aandachtsconcentratie- voorbeelden bij de wijsheid “Elk voordeel heeft z’n nadeel” (veritas simplex) en had een voorstelling bij “aftappen van energie”.
De vogelaar vindt windmolens abject, omdat ze van vogels gehakt maken. Andere mogelijkheden worden niet onderkend, laat staan onderzocht. Dat is het ééndimensionale denken: “denken” vanuit de onderbuik. De doener ageert primair, op wat zich aandient en zonder verdere analyse. Eén etiket is al voldoende voor schijnbare beheersing van een probleem: “politici zijn zakkenvullers”, “een opkoopfonds is een sprinkhanenplaag” etc.
Het denken op zich verschaft de denker vreugde, maar kost ook veel tijd en energie. Dat betekent vaak geen mening hebben of een mening moeten opschorten of er moeite mee hebben à l’improviste een mening te moeten debiteren die er wel ooit was, maar met de bijbehorende analyse in het geheugen ligt verzonken.
rkh, 1 dec. 2008
* De meeste “reaguurders” van GS vonden het maar onzin.
donderdag, december 04, 2008
De Gelijkgeschakelde Pers
Er kan natuurlijk over worden getwist of de media links zijn, maar zeker is dat er nogal wat vreemde wisselingen in die wereld plaatsvinden. Met mijn beperkte kennis heb ik wat bewegingen over de jaren in kaart gebracht*.
Lees en huiver:
H.J.Schoo -------------- Hoofdredacteur Elsevier ==> Commentator Volkskrant (overleden)
Frits Exter ------------ Hoofdredacteur Trouw ==> Hoofdredacteur VN
Willem Schoonen ------- Waarheid ==> Hoofdredacteur Trouw
Elsbeth Etty ----------- Waarheid ==> Commentator NRC
Hubert Smeets -------- hoofdredacteur De Groene ==> commentator NRC
Xandra Schutte -------- Hoofdredacteur VN ==> hoofdredacteur De Groene
Frits Abrahams ------- VN ==> columnist NRC
Wouter Kurpershoek -- EO netwerk ==> 1-vandaag van de Tros/Avro
Jan Kriek -------------- hoofdredacteur EO netwerk ==> hoofdredacteur 1-vandaag
Margriet van de Linde - EO ==> hoofdredacteur OPZIJ
Margriet Brandsma --- NOS==>IKON==>NCRV==>NOS==>TROS
Als personen dragend zijn dan kan de conclusie toch alleen maar zijn dat de media door deze homogenisering en afvlakking van het landschap de facto gelijkgeschakeld zijn en dat pluriformiteit slechts nog als idee bestaat.
De conclusie laat in het midden of deze personele mutaties oorzaak dan wel gevolg zijn.
Het kan dan ook niet verbazen dat nog maar een paar jaar geleden de NCRV Paul de Leeuw** (VARA) binnenhaalde en dit jaar Caroline Tensen (RTL) en Harm Edens (van het harde en soms ordinaire TROS-programma Dit was het nieuws!). Lieden die –zou ik zeggen- helemaal niet bij de NCRV horen. Het wachten is op Jack Spijkerman.
Hilterman (AVRO) -ook al dood- en Wibo van de Linde (TROS) werden door het zgn. weldenkende deel der natie geminacht en bespuugd. Wim Bosboom werd verguisd, omdat hij in de jaren ’80 van de VARA overstapte naar de TROS (daarin –naar eigen zeggen- de arbeiders volgend). Pieter Waterdrinker (slavist en toentertijd correspondent in Moskou) was enkele jaren terug nog op een journalistencongres niet echt welkom, omdat hij bij de Telegraaf werkte.
Het is nu in Medialand pais en vree. Mogelijk, omdat 1) er geen grote ideologische verschillen zijn of omdat 2) men vindt dat in gezamenlijkheid tegen het kwaad moet worden opgetrokken, dat “commercie” of “islamofobie” of “overheid”heet. Of mogelijk, omdat 3) de weekbladen, kranten en omroepen hun eigen tegenspraak en oppositie (bijv. Ephimenco in Trouw en wijlen Bart Tromp in Elsevier) organiseren, zodat onderlinge verschillen minder worden.
In zo’n klimaat kon Kees Lunshof –politiek commentator bij de Telegraaf- een alom gerespecteerd man worden. Het kan verkeren.
rkh, 3-12-2008
* Van liefdesrelaties in deze kringen heb ik geen weet, behalve dan die van Schutte en wijlen Schoo.
** Naderhand is de verantwoordelijke voor de aanname bij de NCRV ontslagen.
Lees en huiver:
H.J.Schoo -------------- Hoofdredacteur Elsevier ==> Commentator Volkskrant (overleden)
Frits Exter ------------ Hoofdredacteur Trouw ==> Hoofdredacteur VN
Willem Schoonen ------- Waarheid ==> Hoofdredacteur Trouw
Elsbeth Etty ----------- Waarheid ==> Commentator NRC
Hubert Smeets -------- hoofdredacteur De Groene ==> commentator NRC
Xandra Schutte -------- Hoofdredacteur VN ==> hoofdredacteur De Groene
Frits Abrahams ------- VN ==> columnist NRC
Wouter Kurpershoek -- EO netwerk ==> 1-vandaag van de Tros/Avro
Jan Kriek -------------- hoofdredacteur EO netwerk ==> hoofdredacteur 1-vandaag
Margriet van de Linde - EO ==> hoofdredacteur OPZIJ
Margriet Brandsma --- NOS==>IKON==>NCRV==>NOS==>TROS
Als personen dragend zijn dan kan de conclusie toch alleen maar zijn dat de media door deze homogenisering en afvlakking van het landschap de facto gelijkgeschakeld zijn en dat pluriformiteit slechts nog als idee bestaat.
De conclusie laat in het midden of deze personele mutaties oorzaak dan wel gevolg zijn.
Het kan dan ook niet verbazen dat nog maar een paar jaar geleden de NCRV Paul de Leeuw** (VARA) binnenhaalde en dit jaar Caroline Tensen (RTL) en Harm Edens (van het harde en soms ordinaire TROS-programma Dit was het nieuws!). Lieden die –zou ik zeggen- helemaal niet bij de NCRV horen. Het wachten is op Jack Spijkerman.
Hilterman (AVRO) -ook al dood- en Wibo van de Linde (TROS) werden door het zgn. weldenkende deel der natie geminacht en bespuugd. Wim Bosboom werd verguisd, omdat hij in de jaren ’80 van de VARA overstapte naar de TROS (daarin –naar eigen zeggen- de arbeiders volgend). Pieter Waterdrinker (slavist en toentertijd correspondent in Moskou) was enkele jaren terug nog op een journalistencongres niet echt welkom, omdat hij bij de Telegraaf werkte.
Het is nu in Medialand pais en vree. Mogelijk, omdat 1) er geen grote ideologische verschillen zijn of omdat 2) men vindt dat in gezamenlijkheid tegen het kwaad moet worden opgetrokken, dat “commercie” of “islamofobie” of “overheid”heet. Of mogelijk, omdat 3) de weekbladen, kranten en omroepen hun eigen tegenspraak en oppositie (bijv. Ephimenco in Trouw en wijlen Bart Tromp in Elsevier) organiseren, zodat onderlinge verschillen minder worden.
In zo’n klimaat kon Kees Lunshof –politiek commentator bij de Telegraaf- een alom gerespecteerd man worden. Het kan verkeren.
rkh, 3-12-2008
* Van liefdesrelaties in deze kringen heb ik geen weet, behalve dan die van Schutte en wijlen Schoo.
** Naderhand is de verantwoordelijke voor de aanname bij de NCRV ontslagen.
zaterdag, november 29, 2008
Marokkanenmoeheid en de wet van de herhaling
Wie één keer zegt “I have a dream …”, heeft niets gezegd. Wie dat herhaalt, is op weg iets te zeggen. Wie dat voor de derde maal zegt, is bezig een statement te maken dat wordt gehoord*. In de herhaling schuilt de kracht, maar het moet natuurlijk niet te gek worden. Ds. King kwam aan acht. Het hadden er –me dunkt- niet veel meer moeten zijn**. Ook humor en muziek kunnen met herhaling kracht zetten.
Ging het bij de dominee crescendo bij dreigen gaat het precies andersom: de eerste dreiging is het meest effectief.
Kortom, de herhaling bepaalt of en in welke mate de boodschap overkomt, dat is dus puur vorm en iets totaal uitwendigs. Er lijkt een wet van de herhaling te zijn.
Onlangs verscheen in het forensenblad Sp!ts (gelieerd aan de Telegraaf, vooral jonge lezers) een open brief met een verzoek van min of meer bekende Nederlanders van Marokkaanse komaf aan met name de Nederlands-Marokkaanse gemeenschap om nu ook eens zelf zijn verantwoordelijkheid te nemen jegens de “Marokkaanse” kansenmijders***. Waarom precies déze oproep?
Dat de “Marokkaanse” gemeenschap een statement moest afgeven na al die commotie over Gouda, Ede, Amsterdam etc. etc. was duidelijk (met dank aan Wilders), al was het alleen maar om subsidies veilig te stellen. Dat het niet weer een filippica, klaagzang à la Mohammed Rabbae jegens Nederlanders kon worden, was ook duidelijk. Dat verhaal over armoede, discriminatie en racisme was gewoon al te vaak gehoord. De boodschap is te vaak herhaald en daardoor sleets geworden. Zou dat niet zo zijn dan hadden ongetwijfeld types als Doekle Terpstra, Hans Dijkstal en Mohammed Rabbae nu weer de kans aangegrepen verder te polariseren. Het kan verkeren. Dit heet “contingentie”: het had ook anders kunnen zijn.
Een bericht over jonge Marokkanen die in Gouda een brandbom hebben gegooid naar een gereformeerde kerk, was niet overal nieuws. Alleen AD, De Telegraaf, Elsevier en het Reformatorisch Dagblad vonden het bericht (volgens Google News) van voldoende belang. Er is kennelijk –door de herhaling- een Marokkanenmoeheid ingetreden. Andere kranten en media oordelen kennelijk: teveel van het slechte, is ook niet goed. Trouw zal blij zijn een reden te hebben de andere kant op te kijken.
Merkwaardig toch: Een relevant bericht wordt niet geplaatst om redenen dat een dergelijk bericht al eerder is verschenen. Dat heet “medialogica”.
rkh, 28-11-2008
* Fractieleider Hamer kwam op een partijcongres met een herhaald “Ik baal ervan ….”.
N.a.v. de benoeming van Aboutaleb tot burgemeester zat Faoud Sidali –voorzitter van een deelraad- aan bij NOVA. Hij had zich terdege geprepareerd en vroeg Sörensen herhaald: “Waar was jij toen Aboutaleb …”. Potsierlijk. Sörensen kon alleen maar antwoorden: “In Rotterdam”.
** “Verder ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden” lijkt aan geen maat gebonden te zijn.
*** Elatik (die tegen opvoering Aïsa was) liet optekenen dat haar naam eronder stond, omdat ze het zat was steeds als Marokkaanse aangesproken te worden op het gedrag van Marokkaanse probleemjongeren. Zal deze wethouder van een deelraad de intentie van de boodschappers wel hebben begrepen?
Ging het bij de dominee crescendo bij dreigen gaat het precies andersom: de eerste dreiging is het meest effectief.
Kortom, de herhaling bepaalt of en in welke mate de boodschap overkomt, dat is dus puur vorm en iets totaal uitwendigs. Er lijkt een wet van de herhaling te zijn.
Onlangs verscheen in het forensenblad Sp!ts (gelieerd aan de Telegraaf, vooral jonge lezers) een open brief met een verzoek van min of meer bekende Nederlanders van Marokkaanse komaf aan met name de Nederlands-Marokkaanse gemeenschap om nu ook eens zelf zijn verantwoordelijkheid te nemen jegens de “Marokkaanse” kansenmijders***. Waarom precies déze oproep?
Dat de “Marokkaanse” gemeenschap een statement moest afgeven na al die commotie over Gouda, Ede, Amsterdam etc. etc. was duidelijk (met dank aan Wilders), al was het alleen maar om subsidies veilig te stellen. Dat het niet weer een filippica, klaagzang à la Mohammed Rabbae jegens Nederlanders kon worden, was ook duidelijk. Dat verhaal over armoede, discriminatie en racisme was gewoon al te vaak gehoord. De boodschap is te vaak herhaald en daardoor sleets geworden. Zou dat niet zo zijn dan hadden ongetwijfeld types als Doekle Terpstra, Hans Dijkstal en Mohammed Rabbae nu weer de kans aangegrepen verder te polariseren. Het kan verkeren. Dit heet “contingentie”: het had ook anders kunnen zijn.
Een bericht over jonge Marokkanen die in Gouda een brandbom hebben gegooid naar een gereformeerde kerk, was niet overal nieuws. Alleen AD, De Telegraaf, Elsevier en het Reformatorisch Dagblad vonden het bericht (volgens Google News) van voldoende belang. Er is kennelijk –door de herhaling- een Marokkanenmoeheid ingetreden. Andere kranten en media oordelen kennelijk: teveel van het slechte, is ook niet goed. Trouw zal blij zijn een reden te hebben de andere kant op te kijken.
Merkwaardig toch: Een relevant bericht wordt niet geplaatst om redenen dat een dergelijk bericht al eerder is verschenen. Dat heet “medialogica”.
rkh, 28-11-2008
* Fractieleider Hamer kwam op een partijcongres met een herhaald “Ik baal ervan ….”.
N.a.v. de benoeming van Aboutaleb tot burgemeester zat Faoud Sidali –voorzitter van een deelraad- aan bij NOVA. Hij had zich terdege geprepareerd en vroeg Sörensen herhaald: “Waar was jij toen Aboutaleb …”. Potsierlijk. Sörensen kon alleen maar antwoorden: “In Rotterdam”.
** “Verder ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden” lijkt aan geen maat gebonden te zijn.
*** Elatik (die tegen opvoering Aïsa was) liet optekenen dat haar naam eronder stond, omdat ze het zat was steeds als Marokkaanse aangesproken te worden op het gedrag van Marokkaanse probleemjongeren. Zal deze wethouder van een deelraad de intentie van de boodschappers wel hebben begrepen?
donderdag, november 27, 2008
I. Kant schiet toch te kort
“Handel zo dat de maxime (regel) van uw handelen algemene wet kan worden”, aldus Kant in zijn Kritik der practische Vernunft. De morele keuze mag dus niet afhankelijk zijn van tijd, plaats, maatschappelijke positie, toevallige behoeftes etc. Over wie of wat je bent, moet bij keuzes -volgens John Rawls- een veil of ignorance (sluier van onwetendheid) hangen.
Wie vóór bijzonder onderwijs is, heeft als maxime: Ouders geven –binnen grenzen- zelf inhoud en vorm aan opvoeding en opleiding van hun kinderen. Zij zijn primair verantwoordelijk. Dat betekent dus ook dat islamitische scholen worden toegestaan.
Wie tegen bijzonder onderwijs is, heeft als maxime: Samen naar het openbaar onderwijs, voor gelijke kansen van iedereen, ontmoetingen en rationaliteit. Ik zou zeggen dat er dan geen plaats is voor Dalton-onderwijs, Montessori-onderwijs etc Want vorm is ook inhoud.
Probleem is nu dus dat Kant met zijn formele regel helemaal geen houvast biedt, want beide maximes kunnen wet worden, althans wanneer het aan de respectievelijke aanhangers ligt.
Wie vóór bijzonder onderwijs is, heeft als maxime: Ouders geven –binnen grenzen- zelf inhoud en vorm aan opvoeding en opleiding van hun kinderen. Zij zijn primair verantwoordelijk. Dat betekent dus ook dat islamitische scholen worden toegestaan.
Wie tegen bijzonder onderwijs is, heeft als maxime: Samen naar het openbaar onderwijs, voor gelijke kansen van iedereen, ontmoetingen en rationaliteit. Ik zou zeggen dat er dan geen plaats is voor Dalton-onderwijs, Montessori-onderwijs etc Want vorm is ook inhoud.
Probleem is nu dus dat Kant met zijn formele regel helemaal geen houvast biedt, want beide maximes kunnen wet worden, althans wanneer het aan de respectievelijke aanhangers ligt.
woensdag, november 19, 2008
De denkfout in de naturalistic fallacy
Je mag niet van “is” (zijn) tot “ought” (behoren) besluiten. Je mag dus niet zeggen dat homofilie tegennatuurlijk is en om die reden verwerpelijk. Dat is het verhaal. Je zou dan de bekende naturalistische drogredenering begaan.
Er wordt bij dat verwijt echter uitgegaan van een kloof tussen zijn en behoren en van een “naakt” zijn en dat is op kentheoretische gronden niet houdbaar. Zijn is altijd een gewaardeerd zijn. Je noemt homofilie “tegennatuurlijk”, omdat je het verwerpelijk vindt. Precies omgekeerd dus: niet van zijn naar moeten, maar van moeten naar zijn (naar moeten). Levinas zegt ergens (herinner ik mij zelfs nog na 32 jaar): “L’éthique précède l’ontologie”: eerst het moeten, dan pas het zijn.
De communist Ernst Bloch ( “Naturrecht und menschliche Würde”, bekend geworden met “das Prinzip Hoffnung”) zag de makke van het formalistische rechtspositivisme. Een grondslag –vastigheid- ontbrak. Hij vond een verhaal nodig om mensen te bemoedigen, richting te geven en ergens voor te laten strijden. En zo kwam bij hem vanuit de moraal het natuurrecht terug.
In plaats van een “naturalistische drogredenering” kan beter gesproken worden van een “truïsme”. Want in het zijn zit al het behoren verborgen, zoals in een wiel rondheid. Bij zo’n redenering –bijv. dat homofilie tegennatuurlijk is en daarom verwerpelijk- wordt dus eigenlijk niets nieuws gezegd. Met dit verschil dat beroep doen op de natuur een retorische meerwaarde heeft en dus autoriteit geeft.
p.s.: Al na 21 minuten is deze tekst via Google opvraagbaar.
rkh, 18-11-2008
Er wordt bij dat verwijt echter uitgegaan van een kloof tussen zijn en behoren en van een “naakt” zijn en dat is op kentheoretische gronden niet houdbaar. Zijn is altijd een gewaardeerd zijn. Je noemt homofilie “tegennatuurlijk”, omdat je het verwerpelijk vindt. Precies omgekeerd dus: niet van zijn naar moeten, maar van moeten naar zijn (naar moeten). Levinas zegt ergens (herinner ik mij zelfs nog na 32 jaar): “L’éthique précède l’ontologie”: eerst het moeten, dan pas het zijn.
De communist Ernst Bloch ( “Naturrecht und menschliche Würde”, bekend geworden met “das Prinzip Hoffnung”) zag de makke van het formalistische rechtspositivisme. Een grondslag –vastigheid- ontbrak. Hij vond een verhaal nodig om mensen te bemoedigen, richting te geven en ergens voor te laten strijden. En zo kwam bij hem vanuit de moraal het natuurrecht terug.
In plaats van een “naturalistische drogredenering” kan beter gesproken worden van een “truïsme”. Want in het zijn zit al het behoren verborgen, zoals in een wiel rondheid. Bij zo’n redenering –bijv. dat homofilie tegennatuurlijk is en daarom verwerpelijk- wordt dus eigenlijk niets nieuws gezegd. Met dit verschil dat beroep doen op de natuur een retorische meerwaarde heeft en dus autoriteit geeft.
p.s.: Al na 21 minuten is deze tekst via Google opvraagbaar.
rkh, 18-11-2008
zondag, november 16, 2008
Trucs, leugens en halve waardheden
Hier een samenvatting van het commentaar van Trouw d.d. 15-11-2008 bij het aftreden van Vogelaar met daarbij mijn commentaar.
Samenvatting
De boodschap van Vogelaar was: bij integratie gaat het om wederkerigheid, d.w.z. de immigrant leert de regels van het land, de autochtoon biedt perspectief (1). In een eerder interview had ze zich laten ontvallen dat moslims zich in dit land moeten kunnen wortelen (2).
Deze boodschap is slecht begrepen. Rechtse partijen hebben zich vrolijk gemaakt over (de “knettergekke” en tragische) Vogelaar. PvdA-kamerlid Spekman (“Ik bedoel het echt goed!”) begreep het ook niet helemaal en kwam met het voorstel om Marokkaanse crimineeltjes te vernederen: “dat zal ze leren”. Per definitie kan iemand als Vogelaar dan al niet meer goed doen (3). Van deze PvdA kon ze dus geen rugdekking krijgen.
Vogelaar slaagde er onvoldoende in de autochtone bevolking erbij te betrekken(4). De boodschap is ook moeilijk over te dragen aan de oude wijkbewoners, want "in zo’n gespannen situatie is wederkerigheid al gauw te veel gevraagd" (5).
Natuurlijk was haar optreden in de media niet goed. Maar het is wel vette pech dat het onderwerp “integratie” overwegend door beeldvorming wordt gedicteerd. (6)
Commentaar
1. Wat een verkrachting van de taal en wat een doorzichtige, retorische truc. Is bijv. de relatie Trouw-Abonnee wederkerig, omdat Trouw informatie/duiding geeft en de abonnee betaalt? Natuurlijk niet, wat een onzin! De krant van 't Doeklen wil dat de naïeve lezer subliminaal meekrijgt dat integratie van twee kanten moet komen.
2. De titel van het betreffende artikel is "Help de islam zich te wortelen in Nederland" en in het stuk staat "...islam en moslims moeten zich hier kunnen wortelen". De commentator heeft eventjes over het hoofd gezien dat het (ook en vooral) over het wortelen van de Islam gaat. Toch niet zo gek dat de gewone man die vreselijke beelden van de praktijk van de Islam dagelijks voorbij ziet komen, zich enige zorg maakt over de woorden van mevr. de minister. Hier wordt dus gelogen. Waarom?
3. Interessant! Wat mag dan wel die definitie zijn? Het gaat hier dus wel over logica. Sluiten ook opvoeding en de pedagogische tik elkaar per definitie uit? Probleem is ook dat Spekman drie weken geleden met zijn plan kwam. Terwijl het gebrek aan rugdekking al van veel langer terug is.
4. De commentator suggereert welwillend dat mevrouw er veel aangedaan heeft om in contact te treden met de autochtone bevolking. Heeft de commentator ooit op de weblog van Carel Brendel gekeken? Ik herinner mij vooral dédain en totaal gebrek aan empathie van de kant van Vogelaar; dat wij ("achterlijke blanken") nog veel kunnen leren van de hand die uitgestoken wordt tijdens de Itfarmaaltijden etc. Terwijl in de krant staat dat er weer iets vreselijks is gebeurd wederom met Marokkanen als actoren.
5. Volgens mij is dit écriture automatique; de commentator zegt maar wat. De heer Van Laar (?) uit Amsterdam -in verschillende uitzendingen geweest- die met zijn vrouw de Marokkaanse buurkinderen hielp etc. etc. en uiteindelijk door diezelfde jongens uit zijn huis werd gejaagd. Aboutaleb was ervan ontdaan. En de commentator zegt dan: ze (de blanken) staan niet open, maar dat is begrijpelijk. Hoeveel zijn er niet positief begonnen en hebben zich uiteindelijk afgekeerd!?
6. Graag wat preciezer. Wordt het onderwerp “Integratie” nu voor 70%, 80% of 90% gedicteerd door beeldvorming? “Gouda bestaat niet. Allemaal imago!”. Laten we wel zijn, de kreet wordt –los van enige realiteitszin- gebruikt als schibbolet om de bokken van de geiten te scheiden.
Samenvatting
De boodschap van Vogelaar was: bij integratie gaat het om wederkerigheid, d.w.z. de immigrant leert de regels van het land, de autochtoon biedt perspectief (1). In een eerder interview had ze zich laten ontvallen dat moslims zich in dit land moeten kunnen wortelen (2).
Deze boodschap is slecht begrepen. Rechtse partijen hebben zich vrolijk gemaakt over (de “knettergekke” en tragische) Vogelaar. PvdA-kamerlid Spekman (“Ik bedoel het echt goed!”) begreep het ook niet helemaal en kwam met het voorstel om Marokkaanse crimineeltjes te vernederen: “dat zal ze leren”. Per definitie kan iemand als Vogelaar dan al niet meer goed doen (3). Van deze PvdA kon ze dus geen rugdekking krijgen.
Vogelaar slaagde er onvoldoende in de autochtone bevolking erbij te betrekken(4). De boodschap is ook moeilijk over te dragen aan de oude wijkbewoners, want "in zo’n gespannen situatie is wederkerigheid al gauw te veel gevraagd" (5).
Natuurlijk was haar optreden in de media niet goed. Maar het is wel vette pech dat het onderwerp “integratie” overwegend door beeldvorming wordt gedicteerd. (6)
Commentaar
1. Wat een verkrachting van de taal en wat een doorzichtige, retorische truc. Is bijv. de relatie Trouw-Abonnee wederkerig, omdat Trouw informatie/duiding geeft en de abonnee betaalt? Natuurlijk niet, wat een onzin! De krant van 't Doeklen wil dat de naïeve lezer subliminaal meekrijgt dat integratie van twee kanten moet komen.
2. De titel van het betreffende artikel is "Help de islam zich te wortelen in Nederland" en in het stuk staat "...islam en moslims moeten zich hier kunnen wortelen". De commentator heeft eventjes over het hoofd gezien dat het (ook en vooral) over het wortelen van de Islam gaat. Toch niet zo gek dat de gewone man die vreselijke beelden van de praktijk van de Islam dagelijks voorbij ziet komen, zich enige zorg maakt over de woorden van mevr. de minister. Hier wordt dus gelogen. Waarom?
3. Interessant! Wat mag dan wel die definitie zijn? Het gaat hier dus wel over logica. Sluiten ook opvoeding en de pedagogische tik elkaar per definitie uit? Probleem is ook dat Spekman drie weken geleden met zijn plan kwam. Terwijl het gebrek aan rugdekking al van veel langer terug is.
4. De commentator suggereert welwillend dat mevrouw er veel aangedaan heeft om in contact te treden met de autochtone bevolking. Heeft de commentator ooit op de weblog van Carel Brendel gekeken? Ik herinner mij vooral dédain en totaal gebrek aan empathie van de kant van Vogelaar; dat wij ("achterlijke blanken") nog veel kunnen leren van de hand die uitgestoken wordt tijdens de Itfarmaaltijden etc. Terwijl in de krant staat dat er weer iets vreselijks is gebeurd wederom met Marokkanen als actoren.
5. Volgens mij is dit écriture automatique; de commentator zegt maar wat. De heer Van Laar (?) uit Amsterdam -in verschillende uitzendingen geweest- die met zijn vrouw de Marokkaanse buurkinderen hielp etc. etc. en uiteindelijk door diezelfde jongens uit zijn huis werd gejaagd. Aboutaleb was ervan ontdaan. En de commentator zegt dan: ze (de blanken) staan niet open, maar dat is begrijpelijk. Hoeveel zijn er niet positief begonnen en hebben zich uiteindelijk afgekeerd!?
6. Graag wat preciezer. Wordt het onderwerp “Integratie” nu voor 70%, 80% of 90% gedicteerd door beeldvorming? “Gouda bestaat niet. Allemaal imago!”. Laten we wel zijn, de kreet wordt –los van enige realiteitszin- gebruikt als schibbolet om de bokken van de geiten te scheiden.
woensdag, november 12, 2008
"Einklammern"
Verwijlen bij een fenomeen, geen oordeel vellen over feitelijke juistheid of onjuistheid, over waarheid of onwaarheid, de werkelijkheid als het ware tussen haakjes zetten (“einklammern”) dat is een methode waar je wat mee kunt. Dat is de methode van de fenomenoloog Edmund Husserl. Het doet er in eerste instantie niet toe of iets waar of onwaar is. Iemand ziet paarse muizen over zijn dekbed gaan, dat is het uitgangspunt. Het komt er op aan deze ervaring betekenis te geven.
Een jonge vrouw kreeg in Den Haag bij een pinautomaat het mes op de keel. Twee Marokkanen of Turken* wilden haar pinpas en code en anders zou haar kleuter worden ontvoerd. Vandaag hoor ik voor de radio dat de vrouw alles bij elkaar heeft verzonnen.
Je kunt zeggen: “case closed”. Maar wat blijft staan –los van achtergrond en verdere verhalen- is dat veel mensen (autochtonen én allochtonen) het verhaal geloofden. Kortom, een dergelijk brute overval wordt als een reëel scenario gezien. Dat zegt toch wel wat, namelijk hoe in dit land over bepaalde bevolkingsgroepen wordt gedacht en hoe die over zichzelf denken
Het verhaal gaat dat HM Beatrix ’s avonds haar hondje uitliet in de paleistuin en dat zich de volgende dialoog ontwikkelde:
Bea: “Goede avond, Marechaussee”
Marechaussee: “Goede avond, Majesteit”
Bea: “Het is Hare Majesteit”
Marechaussee: “Het is koninklijke Marechaussee”
Het schijnt een grapje. Maar Beatrix zou er goed aan doen dit niet zo maar weg te wuiven. Want in zo’n verhaal zit altijd waarheid, los van of het echt gebeurd is of niet.
Derde voorbeeld: Aan het eind van De wereld draait door heeft Boekestijn zgn. off the record tegen Maarten van Rossum onaardige dingen gezegd over fractieleider Rutte. Boekestijn heeft al snel zijn excuses aangeboden en later ook nog eens aan de fractie.
Zaak is nu geen energie te verspillen aan de vraag of Boekestijn gelijk heeft, maar je af te vragen wat dit alles zegt over Boekestijn, Rutte en de VVD-fractie. In ieder geval dit: Boekestijn toont geen loyaliteit jegens de fractie, Rutte heeft geen commitment weten te krijgen wat mogelijk iets zegt over zijn leiderschapstijl.
* Ik vond het wel meteen vreemd dat de vrouw kennelijk geen onderscheid wist te maken tussen deze etnische groepen.
10-11-2008
Een jonge vrouw kreeg in Den Haag bij een pinautomaat het mes op de keel. Twee Marokkanen of Turken* wilden haar pinpas en code en anders zou haar kleuter worden ontvoerd. Vandaag hoor ik voor de radio dat de vrouw alles bij elkaar heeft verzonnen.
Je kunt zeggen: “case closed”. Maar wat blijft staan –los van achtergrond en verdere verhalen- is dat veel mensen (autochtonen én allochtonen) het verhaal geloofden. Kortom, een dergelijk brute overval wordt als een reëel scenario gezien. Dat zegt toch wel wat, namelijk hoe in dit land over bepaalde bevolkingsgroepen wordt gedacht en hoe die over zichzelf denken
Het verhaal gaat dat HM Beatrix ’s avonds haar hondje uitliet in de paleistuin en dat zich de volgende dialoog ontwikkelde:
Bea: “Goede avond, Marechaussee”
Marechaussee: “Goede avond, Majesteit”
Bea: “Het is Hare Majesteit”
Marechaussee: “Het is koninklijke Marechaussee”
Het schijnt een grapje. Maar Beatrix zou er goed aan doen dit niet zo maar weg te wuiven. Want in zo’n verhaal zit altijd waarheid, los van of het echt gebeurd is of niet.
Derde voorbeeld: Aan het eind van De wereld draait door heeft Boekestijn zgn. off the record tegen Maarten van Rossum onaardige dingen gezegd over fractieleider Rutte. Boekestijn heeft al snel zijn excuses aangeboden en later ook nog eens aan de fractie.
Zaak is nu geen energie te verspillen aan de vraag of Boekestijn gelijk heeft, maar je af te vragen wat dit alles zegt over Boekestijn, Rutte en de VVD-fractie. In ieder geval dit: Boekestijn toont geen loyaliteit jegens de fractie, Rutte heeft geen commitment weten te krijgen wat mogelijk iets zegt over zijn leiderschapstijl.
* Ik vond het wel meteen vreemd dat de vrouw kennelijk geen onderscheid wist te maken tussen deze etnische groepen.
10-11-2008
vrijdag, november 07, 2008
Perspectief wisselingen
Feiten en gebeurtenissen zijn altijd geïnterpreteerde feiten en gebeurtenissen. Vanuit een bepaald perspectief wordt iets al dan niet als feit geaccepteerd en krijgt het -in de gegeven context- betekenis en gewicht. Een verjaardagsdatum op zich is waardeloos d.i. zonder betekenis. Naakte feiten bestaan niet. Perspectief wisselingen maken bij uitstek duidelijk dat je inderdaad door een gekleurde bril kijkt en wisselingen laten zien hoe snel de definitie van een situatie kan veranderen. Maar anders dan bij de kubus van Esscher kun je hier niet spelen met het perspectief door je op één ribbe te concentreren, want de onschuld is weg.
In de jaren ’70 liep ik ’s avonds laat in Hoog Catharijne naar de treinen. Een meisje kwam mij tegemoet. Een jongen die voor mij liep keerde plots om en ging met gebogen hoofd achter dat meisje aan. Ik er op afstand achteraan. En ja hoor, om de hoek geschreeuw. Ik versnelde mijn pas en ook ik begon te roepen. Ik heb maanden gedacht dat op dat moment een verkrachting aanstaande was, maar later is dit “verkrachtings” perspectief vervangen door dat “van een gedrogeerde schlemiel die een tasje wilde roven”.
Kort geleden vroeg een wat oudere man van Oost-Europese komaf mij een munt te wisselen. Een vriend van hem stond een eindje verder te wachten. De man wilde duidelijk helpen met het doorzoeken van mijn portemonnee. Ik werd er agressief van en beëindigde abrupt en woedend de onderhandelingen. Ik las gisteren dat dit gedrag van oplichters is; ze zijn op zoek naar betaalkaarten. Het perspectief “helpen van een mens in nood” werd stante pede ingeruild voor dat van “help, een oplichter actief”.
Van Wim Kan komt de volgende grap: Een vrouw van lichte zeden wordt voor haar diensten met vals geld betaald. Ze komt daar pas later achter en concludeert dan alsnog te zijn verkracht. Door wisseling van perspectief wordt de hele situatie plots geherdefinieerd.
rkh, 07-11-2008
In de jaren ’70 liep ik ’s avonds laat in Hoog Catharijne naar de treinen. Een meisje kwam mij tegemoet. Een jongen die voor mij liep keerde plots om en ging met gebogen hoofd achter dat meisje aan. Ik er op afstand achteraan. En ja hoor, om de hoek geschreeuw. Ik versnelde mijn pas en ook ik begon te roepen. Ik heb maanden gedacht dat op dat moment een verkrachting aanstaande was, maar later is dit “verkrachtings” perspectief vervangen door dat “van een gedrogeerde schlemiel die een tasje wilde roven”.
Kort geleden vroeg een wat oudere man van Oost-Europese komaf mij een munt te wisselen. Een vriend van hem stond een eindje verder te wachten. De man wilde duidelijk helpen met het doorzoeken van mijn portemonnee. Ik werd er agressief van en beëindigde abrupt en woedend de onderhandelingen. Ik las gisteren dat dit gedrag van oplichters is; ze zijn op zoek naar betaalkaarten. Het perspectief “helpen van een mens in nood” werd stante pede ingeruild voor dat van “help, een oplichter actief”.
Van Wim Kan komt de volgende grap: Een vrouw van lichte zeden wordt voor haar diensten met vals geld betaald. Ze komt daar pas later achter en concludeert dan alsnog te zijn verkracht. Door wisseling van perspectief wordt de hele situatie plots geherdefinieerd.
rkh, 07-11-2008
dinsdag, november 04, 2008
De mantra van de kleine aantallen
Bij de affaire Yvonne Lont hoorde je Rouvoet niet over het kleine aantal homofoben binnen de ChristenUnie. En als het gaat over comazuipers wordt niets kleiner gemaakt dan het is. Bij een spoorwegstaking zul je Eurlings niet horen over het kleine aantal stakers of over een harde kern van stakers en dat de rest wel deugt. Bij voetbalrellen wil men nog wel spreken van een “harde kern”, maar noch de kleinheid van het aantal noch de goedheid van de rest zal beklemtoond worden.
Maar zo gauw het gaat over problemen met Marokkanen haast heel Politiek Bestuurlijk Nederland zich echter erbij te zeggen dat “het gaat om een klein aantal, dat het verpest voor de rest. De overgrote meerderheid deugt”*. Iemand heeft deze formule eens bedacht, anderen praten na. Niemand –bijna niemand- neemt de moeite concrete cijfers te noemen. Niemand die al die zgn. kleine aantallen (Ede, Utrecht, Venlo, Gouda etc) bij elkaar optelt. Ik neem eigenlijk ook aan dat niemand cijfers kent en dat men zo maar wat zegt**. Ook journalisten spelen het spel mee en vragen niet verder. Men ontsteekt wel eensgezind in woede als het spel en het stilzwijgen door derden ruw wordt verstoord.
“Het gaat om een klein aantal, dat het verpest voor de rest” is een bezweringsformule die de kurk op de fles moet houden en een signaal dat men aan de goede kant staat. Het is een vraag aan de moslimgemeenschap om een cijfer voor goed (dhimmie) gedrag. Eigenlijk is zo’n mantra een ontkenning en in zijn heftigheid en absurdheid tegelijkertijd ook een erkenning dat er een probleem met Marokkanen is. Maar wel met het consigne om er verder over te zwijgen.
Het ontbreekt Politiek Bestuurlijk Nederland aan moed en daadkracht. Het beleid is er één van “pacificatie en accommodatie”. Mensen als Cohen kijken net zo lang weg tot het echt niet meer gaat en dan komt de fase van pappen en nathouden. Je kunt er onderscheidingen mee krijgen en prijzen mee winnen.
En dan nog dit: Wanneer een klein allochtoontje -in zeg Slotervaart- laat weten dat de wijk straks van de allo’s is, dan zou dat reden tot zorg moeten zijn. Zo’n jochie zegt niet zo maar iets, dat praat anderen na. Wanneer er ook zo’n jochie is in Ede en in Venlo dan is er alle reden voor grote zorg. Je kunt dan niet volhouden dat slechts een klein aantal -namelijk drie van die jochies- onaardig doet. Zij staan voor meer: pars pro toto***. Die jongens zijn sprekers met een achterban.
* Farid Azarkan, de voorzitter van het Samenwerkingsverband van Marokkanen in Nederland had het er over dat 99.9% van de 300.000 Marokkaanse Nederlanders “goed” is. Dat is waarschijnlijk inclusief baby’s, kinderen, idioten, vrouwen en bejaarden. Corrigeren we hiervoor dan komen we uit op zeg 1.0% (i.p.v. 0.1%) slechte Marokkaan-Nederlandse jongens. Dat is dus al 10 maal zoveel! En natuurlijk zegt Azarkan maar wat, daar wordt hij voor betaald.
**Cisca Dresselhuys hield lezingen over de groene weduwes in de slaapsteden. Toen iemand vroeg om cijfers en onderbouwing, antwoordde ze dat onderzoek had uitgewezen dat het om 80% van de Vinex-vrouwen ging. Ze bedacht dat ter plekke en is er ook nog trots op.
***Pars pro toto. Dat geldt ook voor Tanja Nijmeijer uit Denekamp die Romaanse talen studeerde in Groningen en uiteindelijk bij het Farc terecht kwam. Zij is academica en kan waarschijnlijk zelfstandig denken. Maar uit wat voor milieu komt deze dame eigenlijk en in welke milieus heeft ze zich genesteld?
rkh, 27-10-2008
Maar zo gauw het gaat over problemen met Marokkanen haast heel Politiek Bestuurlijk Nederland zich echter erbij te zeggen dat “het gaat om een klein aantal, dat het verpest voor de rest. De overgrote meerderheid deugt”*. Iemand heeft deze formule eens bedacht, anderen praten na. Niemand –bijna niemand- neemt de moeite concrete cijfers te noemen. Niemand die al die zgn. kleine aantallen (Ede, Utrecht, Venlo, Gouda etc) bij elkaar optelt. Ik neem eigenlijk ook aan dat niemand cijfers kent en dat men zo maar wat zegt**. Ook journalisten spelen het spel mee en vragen niet verder. Men ontsteekt wel eensgezind in woede als het spel en het stilzwijgen door derden ruw wordt verstoord.
“Het gaat om een klein aantal, dat het verpest voor de rest” is een bezweringsformule die de kurk op de fles moet houden en een signaal dat men aan de goede kant staat. Het is een vraag aan de moslimgemeenschap om een cijfer voor goed (dhimmie) gedrag. Eigenlijk is zo’n mantra een ontkenning en in zijn heftigheid en absurdheid tegelijkertijd ook een erkenning dat er een probleem met Marokkanen is. Maar wel met het consigne om er verder over te zwijgen.
Het ontbreekt Politiek Bestuurlijk Nederland aan moed en daadkracht. Het beleid is er één van “pacificatie en accommodatie”. Mensen als Cohen kijken net zo lang weg tot het echt niet meer gaat en dan komt de fase van pappen en nathouden. Je kunt er onderscheidingen mee krijgen en prijzen mee winnen.
En dan nog dit: Wanneer een klein allochtoontje -in zeg Slotervaart- laat weten dat de wijk straks van de allo’s is, dan zou dat reden tot zorg moeten zijn. Zo’n jochie zegt niet zo maar iets, dat praat anderen na. Wanneer er ook zo’n jochie is in Ede en in Venlo dan is er alle reden voor grote zorg. Je kunt dan niet volhouden dat slechts een klein aantal -namelijk drie van die jochies- onaardig doet. Zij staan voor meer: pars pro toto***. Die jongens zijn sprekers met een achterban.
* Farid Azarkan, de voorzitter van het Samenwerkingsverband van Marokkanen in Nederland had het er over dat 99.9% van de 300.000 Marokkaanse Nederlanders “goed” is. Dat is waarschijnlijk inclusief baby’s, kinderen, idioten, vrouwen en bejaarden. Corrigeren we hiervoor dan komen we uit op zeg 1.0% (i.p.v. 0.1%) slechte Marokkaan-Nederlandse jongens. Dat is dus al 10 maal zoveel! En natuurlijk zegt Azarkan maar wat, daar wordt hij voor betaald.
**Cisca Dresselhuys hield lezingen over de groene weduwes in de slaapsteden. Toen iemand vroeg om cijfers en onderbouwing, antwoordde ze dat onderzoek had uitgewezen dat het om 80% van de Vinex-vrouwen ging. Ze bedacht dat ter plekke en is er ook nog trots op.
***Pars pro toto. Dat geldt ook voor Tanja Nijmeijer uit Denekamp die Romaanse talen studeerde in Groningen en uiteindelijk bij het Farc terecht kwam. Zij is academica en kan waarschijnlijk zelfstandig denken. Maar uit wat voor milieu komt deze dame eigenlijk en in welke milieus heeft ze zich genesteld?
rkh, 27-10-2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
